رسانه‌های ناسزاگو به انسانیت پشت کرده‌اند

چکیده :آنانی که هم خودشان و هم روزنامه ها و سایت ها و برنامه های تلویزیونی شان، درباره ی من و خانواده ام ناسزا پراکندند، به این اصل اولیه انسانی – و نه مسلمانی – که : یک جانبه بر کسی تاختن نشانه ی آشکار ظلم است، پشت کرده اند....

محمد نوری زاد که پس از یک دوره بیماری ناشی از اعتصاب غذا و عمل جراحی متعاقب آن، به تازگی از زندان مرخص شده، در یادداشتی با تشکر از همه کسانی که در این روزها از او یاد کرده اند، به وقایع اخیر پرداخته و نوشته است: حادثه های این یک سال و چند ماه اخیر، با هر فراز و فرودی که اختیار کرده اند، و با هر طعمی از تلخی و شیرینی بطئی و آشکاری که به کام مردم ما افشانده اند، حادثه های درون خانواده اند. خود ما، حتما، از حل و فصل آن برخواهیم آمد. ما را نیازی به آن سوی مرزها و مداخله ی دیگران نیست. ما را در این غوغای داخلی، به چونی نگاه و فهم و همراهی امثال اوباما و صدپشت اروپایی او کاری نیست. حرکتی که با عنایت اجانب به جایی برسد، به یک بی عنایتی اجانب نیز از هم خواهد گسست.

متن یادداشت این نویسنده و کارگردان که در وب‌سایت شخصی او منتشر شده، به شرح زیر است:

من، محمد نوری زاد، از همه ی آنانی که در این چند وقت گذشته، به یادم بوده اند و با نگرانی، از وضع و حالم خبرمی جسته اند و در غیاب من به خانواده ام سرمی زده اند و غمخواری می کرده اند، سپاسگزارم.

زندان، برای من، یک نعمت چند جانبه بوده و هست. من در زندان آموخته ام که همه ی اعتبارات دنیاوی و هیاهوهای این زمانی، چه سست و بی بنیان است. آموخته ام که چه زود می شود از آسمان بلند برخورداری، به زمین گرم نداری وبی کسی وفراموشی کوفته شد. بی آن که رعشه ای کوچک در مناسبات هستی که نه، در مناسبات معمول وجاری پیشین آدمی در افتد. باهمه ی رگ وپی ام، باورکرده ودانسته ام که فریبایی دنیا و دارایی ها نابجای آن، ماندگاری چندانی ندارد. و آنانی که با دغلکاری، گنج های غارت خود را در پس دروازه های پشت درپشت آن نهاده اند و برآن قفل های وانشدنی گمارده اند، چه خفتگان غافل و بیهوده کاری هستند .

از همه ی آنانی نیز که در نبود من، هرچه به دهان خودشان و قلمشان و دوربین شان آمد، از من و خانواده ام گفتند و نوشتند و منتشر کردند، امتنان دارم . آنانی که هم خودشان و هم روزنامه ها و سایت ها و برنامه های تلویزیونی شان، درباره ی من و خانواده ام ناسزا پراکندند، به این اصل اولیه انسانی – و نه مسلمانی – که : یک جانبه بر کسی تاختن نشانه ی آشکار ظلم است، پشت کرده اند. من در زندان، چگونه آیا می توانستم پاسخ فلان یاوه گو را، و فلان روزنامه و سایت و برنامه ی تلویزیونی ای را که ابتدایی تری قاموس ادب انسانی را زیر پا نهاده و در غیاب من، به من و خانواده ام آواری از زشتی فرو می ریزد، پاسخ بگویم؟

این را نیز باور دارم که: حادثه های این یک سال و چند ماه اخیر، با هر فراز و فرودی که اختیار کرده اند، و با هر طعمی از تلخی و شیرینی بطئی و آشکاری که به کام مردم ما افشانده اند، حادثه های درون خانواده اند. خودما ، حتما، از حل و فصل آن برخواهیم آمد. ما را نیازی به آن سوی مرزها و مداخله ی دیگران نیست. ما را در این غوغای داخلی، به چونی نگاه و فهم و همراهی امثال اوباما و صدپشت اروپایی او کاری نیست. حرکتی که باعنایت اجانب به جایی برسد، به یک بی عنایتی اجانب نیز از هم خواهد گسست.

از هنرمندان و نویسندگانی که با طومارها و نوشته های جانبدارانه ی خود از من حقیر، نشان دادند علاوه بر گرایش ها و باورهای دینی، می شود دور سفره ی انسانیت – با هر گرایش و باور – نشست و از قابلیت های انسانی تناول کرد نیز تشکر می کنم.

در روزها و ماههای زندان، خدای خوب مرا توفیقی مرحمت فرمود تا بتوانم علاوه بر فکر کردن و نوشتن، به برآوردن آثاری دست ساز نیز موفق شوم. این آثار، هرگز در اندازه ی نیستند که بشود بر آنها نام اثرهنری نهاد. با این همه، مجسمه ها و نقاشی ها و کولاژها و فرآورده های حجمی ای که من در زندان ساخته ام، – و یک به یک آنها را به یاری خدا نشان شما خواهم داد – همگی اما بر سرایش این سرود زیبا اصرار می ورزند که: می توان از جهنم تلخی های زندان، به بهشتی شورانگیزی ورود کرد و به تلخکامی ها فرصت جولان نداد.

بازهم : سپاس.
اسفندماه سال هشتاد و نه