این روزها همه چیز وارونه است، آقای توکلی!

چکیده :از آقای توکلی می‌پرسیم: آیا یکی از مهمترین مولفه‌هایی که ماهیت یک رژیم را تعیین می‌کند، ظرفیت و نحوه‌ی برخورد با معترضان نیست؟ آیا برخورد امنیتی و نظامی و خشن با خواسته‌های سیاسی و اجتماعی، ماهیت غیر دموکراتیک و یا شبه دموکراتیک یک نظام را آشکار نمی‌کند؟ ...

کلمه – گروه سیاسی: سایت الف در مطلبی با عنوان «تفاوت معترضان مصر با ایران» اقدام به انتشار پرسش یکی از مخاطبان خود و پاسخ آقای احمد توکلی مدیرمسئول این سایت کرده است. سایت کلمه ابتدا متن منتشر شده در سایت الف را به طور کامل منتشر می‌کند و سپس پاسخی را که یکی از خوانندگان کلمه به مطالب بیان شده توسط آقای توکلی ارسال کرده، منتشر می‌کند و از خوانندگان و افکار عمومی می‌خواهد که در مقام قضاوت بنشینند که آیا با این استدلال، همسویی آقای توکلی با اقتدارگرایان در مواجهه با معترضان راهپیمایی 25 بهمن، توجیهی قانونی و منطقی دارد؟

بدیهی است سایت الف هم می‌تواند با پیروی سنت حسنه‌ی شنیدن نظرات مختلف و پذیرش بهترین، ضمن انتشار این متن، خوانندگان خود را به قضاوت بخواند.

* * *

بخش خبری الف: احمد توکلی امروز در گفت وگو با یکی از خبرگزاری ها با بیان اینکه راهپیمائی ضدانقلاب در 25 بهمن با برنامه ریزی و خواست اسرائیل و آمریکا برگزار شده بود، تاکید کرد که موسوی و کروبی کاملا ازصف نظام خارج شده اند اما خاتمی همین یکی و دو روز فرصت دارد تا از خونریزی و جنایت این دو خائن اعلام برائت کند.

ذیل خبر منتشر شده در الف، یکی از کاربران پرسشی مطرح کرده است که این سوال به دلیل اینکه ممکن است، ابهام برخی دیگر از مخاطبین الف باشد از سوی احمد توکلی پاسخ داده شده است.

این پرسش و پاسخ بدین شرح است:

اظهار نظر و پرسش کاربر الف:

سلام
مهمترین پرسشی که این چند روز در رسانه های خارجی و ضد انقلاب مطرح شده این است:
می گویند ایران در حالی نظام های عربی منطقه را به خشونت علیه معترضانشان محکوم می کند که بسیاری از آن ها (معترضین)هدفشان سقوط این نظام ها است.
در مقابل به معترضین خودش به بهانه های مختلف اجازه بیان عقایدشان را نمی دهد. چرا؟

پاسخ احمد توکلی:

یک تفاوت و یک مشابهت وجود دارد که توجه بدان ها پاسخ را روشن می سازد. تفاوت در ماهیت دو رژیم است. در مصر یک دیکتاتوری سی ساله چپاولگر دست نشانده آمریکاو حامی اسراییل مورد هجوم مردم است. مردمی که می خواهند از سلطه خارجی و بی قانونی های داخلی نجات یابند. جمهوری اسلامی ایران و قاطبه ملت از مردم مصر حمایت می کنند. ولی ایران یک حکومت مردمی سی و دو ساله با سی و سه انتخابات است.که همواره و مستمرا با دشمنی های آمریکا و اسراییل روبرو بوده است.حالا دسته کوچکی از مردم (لااقل در این مرحله) با پشتیبانی آمریکا و اسراییل می خواهند این حکومت منتخب مردم را به نفع امربکا و اسراییل سرنگون کنند. جمهوری اسلامی ایران و قاطبه مردم به مخالفت بر می خیزند و نمی گذارند. پس تفاوت صددرصد در در ماهیت دوحکومت و مخالفان دو حکومت وجود دارد . مشابهت نیز در رفتار نظام و قاطبه مردم ایران برای مصر و برای ایران است : در هر دو جا با آمریکا و اسراییل و نیروهای مورد حمایت آنان مبارزه می کنند.

* * *

پاسخ به توکلی، مدیر سایت الف

ابتدا استدلال آقای توکلی را با رعایت امانت بازنویسی می‌کنیم: آقای توکلی در پاسخ خود، ابتدا گفته‌اند چون «ماهیت دو رژیم ایران و مصر تفاوت دارد» و «خواسته‌های معترضان ایران و مصر» تفاوت دارد، «پس» جنبش مصر با جنبش ایران تفاوت بنیادی دارد.

آقای توکلی همچنین گفته‌اند: مشابهت در رفتار رژیم ایران با رفتار مردم مصر وجود دارد و آن این است که «در هر دو جا با آمریکا و اسراییل و نیروهای مورد حمایت آنان مبارزه می‌کنند.»

اکنون، از آقای توکلی می‌پرسیم: آیا یکی از مهمترین مولفه‌هایی که ماهیت یک رژیم را تعیین می‌کند، ظرفیت و نحوه‌ی برخورد با معترضان نیست؟ آیا برخورد امنیتی و نظامی و خشن با خواسته‌های سیاسی و اجتماعی، ماهیت غیر دموکراتیک و یا شبه دموکراتیک یک نظام را آشکار نمی‌کند؟

اگر پاسخ مثبت است که تکلیف روشن است و معلوم می‌شود که آقای توکلی صغرا و کبرای مسئله را «جابه‌جا» دیده‌اند. یعنی به جای آنکه «ماهیت نظام» را که عینی نیست، پیش‌فرض و مقدم ِ استدلال خود بگیرند، می‌بایست «رفتار نظام» را پیش‌فرض می‌گرفتند که «عینی» است و دست‌کم شواهدی چون کهریزک، عینیت آن را غیر قابل انکار می‌کند. یعنی ساختار درست استدلال این است که مقدم، «رفتار نظام» باشد و تالی، «ماهیت نظام». یعنی ماهیت نظام را به کمک رفتار آن بشناسیم و نه بر اساس رفتار دشمن و یا موضوعات انتزاعی. با این اوصاف، شکل درستِ استدلال این‌گونه است: چون رفتار نظام با معترضان، خشونت‌طلبانه است، پس ماهیت نظام، اقتدارگرا و شبه دموکراتیک است.

البته درست‌تر و واقعی‌تر این بود که صغرا و کبرا و نتیجه‌ی این استدلال، با «قیدهای» کمی و کیفی و زمانی و مکانی همراه شوند، تا به دام مطلقیه نیفتد، اما چون آقای توکلی در پاسخ خود به آن خواننده، به همین شکل ساده و قطعی اکتفا کرده‌اند، ما نیز به همین بسنده می‌کنیم.

البته می‌توان استدلال آقای توکلی پس از تصحیح صورت، تکمیل کرد و درباره‌ی آن باز نوشت و خوش‌بینانه آرزو کرد که: ای کاش آقای توکلی، به جای آنکه ماهیت نظام را در مخالفت صوری و لفظی با اسرائیل و آمریکا تعریف کند، به رفتارهای همسو با منافع آمریکا و اسرائیل اشاره می‌کرد. کاش آقای توکلی که مدام از قانون‌گریزی‌های دولت می‌نالد، ماهیت نظام را در میزان پایبندی به قانون اساسی جستجو می‌کرد و گریزی هم به خواسته‌ی اصلی معترضان ایرانی می‌زد که تنها خواستار اجرای بدون تنازل قانون اساسی هستند. کاش آقای توکلی دست‌کم اعتراف می‌کرد که خواسته‌های سبزها را تاکنون در هیچ رسانه‌ی رسمی ننوشته اند و درج نکرده‌اند. کاش آقای توکلی می‌نالید که چرا دادگاههای معترضان بهره‌ای از قانون ندارد و با این‌همه دلیل و برهان محکم که نظام در دفاع از خود دارد، چرا چند تایی از آنها واقعی و علنی برگزار نمی‌شوند؛ و هزار آرزوی دیگر …

شاید توقع ما زیاد است و خوش‌بینی مفرط، کار دست ما داده است و آقای توکلی هم خواسته است نعل وارونه بزند؛ این روزها همه چیز وارونه شده است.