از چفیه، سوء استفاده نکنیم

چکیده :چفيه را مردم دوست داشتند . اكنون هم دوست دارند . اگر ما مدعيان چفيه را نيالاييم و تحت لواي آن خشونت نورزيم و آن را نشان باند و گروه خود نكنيم و مردم ببينند چفيه به گردنها به قانون احترام مي گذارند، آبروي مردم را پاس مي دارند و حريم انساني و آزادي آنان را نگه مي دارند . اگر چفيه زينت ماست ، ما نيز زينت چفيه اين يادگار شهيدان باشيم. تا چفيه به گردنها ، همچون هميشه پناه مردم و مظلومان...

علی شکوری راد

یادم هست در زمان حیات امام همیشه خدا را شکر می کردم که زندگانی مرا در عهدی قرار داد که امام را بشناسم و انقلاب را ببینم . به آن عشق بورزم و برای این بکوشم. یک دلمان رفتن با شهدا بودو نظر بوجه الله و دل دیگرمان ماندن با انقلاب، تا فردای تحقق آرمانهای آن را ببینیم. قسمت ما این بود که بمانیم و ببینیم. اما نه تحقق آن آرمانها را، که روزگار امروزمان را….

سی و یکم شهریور سالروز آغاز جنگ علیه ایران توسط صدام و حزب بعث عراق است. مناسب دانستم متن سخنرانی پیش از دستور خود را که به این مناسبت و در اولین سال ورودم به ششمین دوره مجلس شورای اسلامی ایراد شده است را دوباره منتشر کنم.هر چند می دانم بخاطر سوء استفاده از ارزشها و نمادها، نگاه غالب جوانهای امروز به آنها مانند من نیست.

بسم الله الرحمن الرحيم

آغاز سال تحصيلي  را به همه دانش آموزان و دانشجويان و معلمان و اساتيد دانشگاهها تبريك مي گويم و از خداوند متعال براي اين قشرهاي پويا و فرهيخته، طلب توفيق و بهروزي مي كنم.

هفته اي كه در آن بسر مي بريم يادآور حماسه هشت سال دفاع مقدس ملت بزرگ ايران در برابر دشمني است كه جنگ را بر دو ملت ايران و عراق تحميل كرد، جنگي كه سرمايه هاي دو ملت را در آتش خود سوزاند، اما به يمن صبر و پايداري ملت مومن و فداكار اين مرز و بوم از دل آتش جنگ، ملتي آبديده بيرون آمد كه استوار و سرافراز ايستاده است.

براستي جنگ چه بود و چرا خاطره آن پاس داشته مي شود؟ ياد دارم در تابستان سال 67 وقتي كه اخبار بعد از ظهر راديو اعلام كرد جمهوري اسلامي ايران قطعنامه 598 را پذيرفته است همه ما گريستيم ، ‌اگر چه روزهاي پاياني جنگ تحميلي سخت و دشوار بود و اخبار جبهه ها ناخوشايند، اما گريه ما به خاطر دست برداشتن از غرور انقلابي در جنگ و احساس بسته شدن باب شهادت بود كه عشق به آن فرهنگ رايج جوانان پر شور آن دوره بود.

جنگ دو چهره داشت . يك چهره آن ويراني و تباهي امكانات مادي بسيار و يك چهره آن جلوه هاي عشق و ايثار ، سربلندي و افتخار.
بدون ترديد كساني كه فيض حضور در جبه ها را درك كرده باشند، بخصوص آنان كه داوطلبانه و با آگاهي در اين مسير قدم گذاشتند و عشق به شهادت در راه آرمانهاي بلندي كه امام امت مطرح مي فرمود را حتي لحظه اي در جان خويش يافته باشند، شيرين ترين خاطره هاي زندگاني خود را از آن دوران ذكر مي كنند . همه عشق را مي ستايند اما عشقي كه عاشق تماماً از خود بگذرد وخود را در پيش پاي معشوق فدا كند، چيز ديگري است .

ما نسلي هستيم كه همواره غبطه ياراني را مي خوريم كه از ما سبقت گرفتند و يك شبه ره صد ساله رفتند و ما مانده¬ايم محكوم به دست و پا زدن در دنيايي كه جز خون دل نصيبي براي آرمانخواهان و حق طلبان ندارد . بايد ماند و ديد كه چگونه آرمانهاي بلند شهيدان به مسلخ برده مي شود و افتخارات آن عزيزان مصادره به مطلوب كساني مي شود كه دانسته يا ندانسته به سوداگري ارزشها مشغولند.
دلم مي خواست در اين فضاي غبار آلود، هم خود را بپيرايم و هم غبار مظلوميت از چهره عزيز شهداء بزدايم ، خواستم تا تجديد عهدي با شهيدانمان داشته باشم و بگويم ما همچنان درجستجوي آرمانهاي انقلاب اسلامي و شهداي گرانقدر، ‌مسير دوم خرداد را يافته ايم و با همان عشقي كه انقلاب و جنگ را سپري كرديم مسير اصلاحات را مي پيماييم .

ما درهمان نقطه كه شهدايمان پرواز كردند نمانديم ، با متقضيات زمان و مكان كه امام آموخت به آنها بي اعتناء نباشيم، پيش آمده ايم و امروز نير همان نيت و عزم را براي همان مقصود در برنامه دوم خرداد دنبال مي كنيم .

چفيه ام را سالها بود كه بقچه كفنم كرده بودم و به كناري نهاده بودم ، خواستم بياد دوران جنگ و براي گراميداشت هفته دفاع مقدس آن را به گردنم بياويزم. آن را برداشتم و توفيقي شد تا تجديد عهدي نيز با كفنم داشته باشم ، امروز اين چفيه را به گردنم آويخته ام تا اين يادگار شهيدان و فرهنگ ايثار غريب نماند .

چفيه حق بزرگي بر گردن ما دارد در سرماي زمستان جبهه هاي غرب ، شال گردن و درآفتاب گرم جبهه هاي جنوب سايبان شهيدانمان بوده است. عرق جبين آنها را پاك كرده وآب وضوي آنها را گرفته است.‌ زخم بند مجروحان و اسباب همرنگي رزمندگان بوده است . چفيه براي خود نمايي نبود . چفيه براي ايجاد رعب نبود . چفيه نشان مهرباني بود ، ايثار بود ، از خود گذشتگي و تواضع بود. چفيه را مردم دوست داشتند . اكنون هم دوست دارند . اگر ما مدعيان چفيه را نيالاييم و تحت لواي آن خشونت نورزيم و آن را نشان باند و گروه خود نكنيم و مردم ببينند چفيه به گردنها به قانون احترام مي گذارند، آبروي مردم را پاس مي دارند و حريم انساني و آزادي آنان را نگه مي دارند . اگر چفيه زينت ماست ، ما نيز زينت چفيه اين يادگار شهيدان باشيم. تا چفيه به گردنها ، همچون هميشه پناه مردم و مظلومان باشند و مرضي نظر روح ناظر شهيدان.

و السلام عليكم ورحمه الله

منبع: وبلاگ گلّجه