شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : اولین شماره نشریه کلمه کارگری منتشر شد؛ با این امید که هم ابزاری نو برای گسترش نهضت آگاهی بخشی باشد و هم امکانی جدید برای ارتباط گیری بیشتر با جامعه کارگری و پیوند زدن شبکه های اجتماعی حامی جنبش سبز با شبکه های اجتماعی فعال در مجامع کارگری فراهم شود. این نشریه، به واقع رسانه ای برای مستضعفان است؛ همان قشری که میرحسین آنها را مطمئن‌ترین پایگاه برای ارزش‌های برآمده از انقلاب اسلامی و آماده‌ترین قشر برای اصلاحگری می داند.
کلمه: “شبکه های جنبش سبز باید به سمت درک مشکلات همه اقشار خصوصا کارگران و کشاورزان و معلمان پیش برود که متاسفانه رسانه های سبز در این زمینه فقیر هستند و باید خیزش در اطلاع رسانی و ارائه راه حل ها آغاز شود.” این سخنان را میرحسین موسوی دو سال و نیم قبل بر زبان راند. اما یکی از ایده هایی که از دل این سخنان بیرون آمد، یعنی انتشار یک نشریه تک برگی با ادبیات جنبش سبز برای کارگران، تا امروز که ضرورت چرخش نگاه عموم فعالان به سمت کارگران بیش از هر زمان دیگر شده، به تاخیر افتاد. اما با وجود موانع موجود، گویا وقت پاسخ به این نیاز فرا رسیده است.
امروز اولین شماره نشریه تک برگی “کلمه کارگری” منتشر می شود. پیش از این هم چند بار ویژه نامه های کارگری در روزنامه کلمه منتشر شده بود، اما به یاری خدا قصد بر این است که نشریه کلمه کارگری به طور مستقل از روزنامه کلمه که در روزهای زوج هفته منتشر می شود، در اختیار مخاطبان علاقه مند قرار گیرد.
همراهان کلمه در جریان هستند که از ماهها قبل، فعالیت کلمه در حوزه کارگری با تمرکزی بیش از پیش پیگیری می شود و اخبار و گزارش های این حوزه و مسائل و مشکلات کارگران به طور ویژه مورد توجه قرار می گیرد. مرکز ثقل این رویکرد، انتشار گزارش های هفتگی از آخرین خبرهای حوزه کارگری بود که اکنون با انتشار نشریه کلمه کارگری تکمیل می شود. این نشریه بناست از منظر جنبش سبز به حیات و معیشت جامعه کارگری کشور بپردازد، آنها را هم موضوع و هم مخاطب قرار دهد و به بستری برای گفت و گو و تبادل اطلاعات کارگران و آگاهی بخشی به آنها تبدیل شود.
توجه به کارگران، چیزی فراتر از توجه به یک قشر است. این توجه خاص، یک جهت گیری و رویکرد متفاوت با رویکرد حاکم را بازتاب می دهد. وقتی از کارگران صحبت می کنیم و به آنها اهمیت می دهیم و نگران حال و روز آنها هستیم و از دغدغه های آنها می گوییم، در واقع از حیات اقتصادی و اجتماعی این جامعه سخن می گوییم که زیر چکمه های استبداد نظامی و فساد فراگیر سیاسی و اقتصادی در حال از بین رفتن است.
دغدغه کارگران یعنی دغدغه تولید؛ همان ضرورتی که به پای شعارهای تشریفاتی سالانه و بی کفایتی های چندین ساله در حال ذبح شدن است. دغدغه کارگران یعنی دغدغه استقلال؛ که با خون شهدا و رنج ملت به دست آمده و حالا حاکمیت بی کفایت با ناتوانی از تنظیم بازار و متوسل شدن به واردات بی مهار، به نقض آن می پردازد. دغدغه کارگران یعنی دغدغه فردای ایران؛ که قرار است پس از عبور از مزاحمت های خودکامان و بدکاران، بار دیگر ایران را بسازد و نیاز به دستان پرتوان و کم توقع زحمتکشان دارد.
نگرانی از نان و ایمان کارگران، غصه ی انسان است که قرار است محور توسعه باشد و ایران را به زودی از این وضعیت سختی که گرفتار آن شده، به در آورد. منابع انسانی کشور ما، به ویژه آنها که بیش از همه زحمت می کشند و کمتر از همه بهره مند می شوند، و سرمایه های اقتصادی و انسانی ما این روزها در حال مرگ تدریجی هستند و بر هر کسی که کاری از عهده اش بر می آید، وظیفه است که در مقابل این سقوط ناگوار بایستد.
نگاهی که میرحسین موسوی به مسائل کارگران داشت، جز این نبود که این مسائل جدا از مسائل عمومی کشور نیست. تورم آنها را مانند همه مردم و بلکه بیشتر از بقیه تحت فشار قرار می دهد؛ آنچنان که تحریم ها فشاری هم ردیف دیگر مردم و بلکه مضاعف بر ایشان وارد می کند، و نیز فساد اقتصادی و مدیریتی که بیش از همه ملت، این روزها کارگران را رنج می دهد.
اما دو وجه ویژه وجود دارد که لزوم توجه به حوزه کارگری را در شرایط فعلی دوچندان می کند؛ یکی همان موقعیت خاص این قشر به عنوان پایگاه اصلی ارزش های انقلاب و آمادگی بی نظیر آن برای اصلاح است که میرحسین ماهها قبل از تولد جنبش سبز، در بیانیه اعلام ورودش به عرصه انتخابات به آن اشاره کرده و گفته بود: “مستضعفان این مطمئن‌ترین پایگاه برای ارزش‌های برآمده از انقلاب اسلامی و آماده‌ترین قشر برای اصلاحگری و پایبندترین پشتوانه برای اصول و اصول‌گرایی صبورانه به‌گوشند که آیا فرزندان مصدرنشین‌شان همچنان به جایگاه عزیز آنان اقرار می‌کنند و بر وظایف تخطی‌ناپذیرشان در حمایت از منافع محرومین اصرار می‌کنند.”
آرمان جنبش سبز، بازگشت به شعارها و اهداف متعالی انقلاب و بازگشت به قانون اساسی است که پابرهنگان و کوخ نشینان را ولی نعمتان کشور می دانست و این را نه از باب تعارف، بلکه به عنوان زیربنای فکر بازسازی کشور پس از عبور از استبداد و فساد مد نظر و عمل قرار می داد. اکنون که شرمگینانه می بینیم حاکمان میراث دار آن انقلاب نه حاضر به عبور از استبداد هستند و نه از گسترش فساد در ابعاد مختلف ابایی دارند، راه بازگشت از این مسیر انحرافی، از مسیر بازگشت به کارگران و سهم دادن به آنها در تغییر مسیر کشور می گذرد.
دوم و فوری تر هم اینکه کارگران از مجموعه سیاست های حاکمیت اصولگرا در هشت سال اخیر بیش از همه آسیب دیده اند. تثبیت قیمت ها که ظاهرا قرار بود به نفع اقشار ضعیف باشد، در عمل به نابودی زیرساخت هایی منجر شد که قربانی اصلی آن، همین اقشار بودند. سهمیه بندی سوخت، آزادسازی قیمت انرژی و حذف یارانه ها نیز بیش از همه سبب ویرانی معیشت و زندگی کارگران و مزدبگیران شد و اکنون انفجار نقدینگی، گرانی بی سابقه ارز و سقوط ارزش پول ملی، بار دیگر کارگران را در فشار و تنگنا قرار داده و بلکه هستی آنها هدف گرفته است.
با چنین رهیافتی، انتشار کلمه کارگری آغاز می شود، با این امید که هم ابزاری نو برای گسترش نهضت آگاهی بخشی باشد و هم امکانی جدید برای ارتباط گیری بیشتر با جامعه کارگری و پیوند زدن شبکه های اجتماعی حامی جنبش سبز با شبکه های اجتماعی فعال در مجامع کارگری فراهم شود. بی تردید انتشار و توزیع این نشریه تک برگی، و همچنین تغذیه خبری و تحلیلی آن، نیازمند دستان پرمهر فعالان کارگری، علاقه مندان پیگیر مسائل این حوزه و آحاد کارگران است.
به همین بهانه، به اطلاع همراهان سبز کلمه می رسد که صفحه فیس بوک روزنامه کلمه نیز با حدود 20 هزار عضو در آدرس facebook.com/kaleme.rooz فعال است. علاقه مندان می توانند با عضویت در این صفحه، آخرین شماره های روزنامه را در صفحه فیس بوک خود نیز داشته باشند. همچنین از چند روز قبل، آرشیو کامل همه شماره های روزنامه تک برگی کلمه نیز در آلبوم عکس همین صفحه قرار گرفته که می تواند مورد استفاده علاقه مندان قرار گیرد.
اولین شماره نشریه کلمه کارگری را از آدرس های زیر دریافت کنید و در توزیع آن همراه باشید؛ رسانه شمایید.
|