سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic

باز هم عزل و نصب در آکادمی

چکیده :آکادمی علوم پزشکی تهران، هسته اصلی و مدل تمام دانشگاه‌های علوم پزشکی کشور است. هر آنچه در آن رخ می‌دهد الگویی برای سایر دانشگاه‌ها (که به‌وفور در حال گسترش هستند) است....


بابک زمانی

چند روز پیش وزیر محترم بهداشت رئیس «دانشگاه علوم پزشکی» تهران را با فرمانی معزول و فرد دیگری را بجای ایشان منصوب کردند. ظاهراً در این مورد نه در میان هیئت علمی و نه حتی در کادر هیئت رئیسه این دانشگاه هیچ صحبتی از این تغییر نبود و آن‌ها هم‌زمان با عرصه عمومی از این تغییر اطلاع پیدا کردند.

آکادمی علوم پزشکی تهران، هسته اصلی و مدل تمام دانشگاه‌های علوم پزشکی کشور است. هر آنچه در آن رخ می‌دهد الگویی برای سایر دانشگاه‌ها (که به‌وفور در حال گسترش هستند) است. نه‌تنها به این دلیل که مهم‌ترین دانشگاه پایتخت است بلکه به این دلیل که بسیاری از فارغ‌التحصیلان آن، مؤسسین و کارکنان دانشگاه‌های دیگر بوده‌اند و به دلیل قدمت، جاافتاده‌ترین مکتب آموزش پزشکی کشور است. به همین دلیل است که نحوه انتخاب مدیران و رئیس این دانشگاه تأثیری عظیم بر نحوه انتخاب مدیران و روسای دانشگاه‌های متعدد کشور خواهد گذاشت.

در تمام دنیا در محیط آکادمی، خواه پزشکی خواه غیرپزشکی سیستم سلسله مراتبی خاصی برای انتخاب رئیس و مدیران وجود دارد که به‌هرحال ترکیبی از انتخاب هیئت علمی و انتصاب دولتی است اما ضوابط دشواری ازنظر سن و تجارب وجود دارد که انتخاب را محدود به چند نفر و به یک انتخاب طبیعی نزدیک می‌کند و یک اقتدار معنوی قوی برای دفاع از مرزهای دانش پدید می‌آورد. روش‌های مرسوم با تداوم مدیریت نیل به آمال و اهدافی را که مکاتب دارند در درازمدت میسر می‌سازد و از دسترس مطامع سیاسی دور می‌کند. رئیس دانشگاه اتفاقاً کسی است که برخلاف رئیس یک انجمن نباید با سرعت تغییر کند. باید اذعان کرد که این نحوه انتصاب از سال‌ها پیش در دانشگاه‌های پزشکی ما وجود داشته است و آقای وزیر تنها به یک‌ روال معمول عمل کرده اما نگارنده هم که هر بار در چنین مقاطعی بر این موضوع نقدی نوشته به خود حق می‌دهد یک‌بار دیگر این مطالب بدیهی را تکرار کند؛ اما این نکته را هم نباید ازنظر دور داشت که تأسی به روال‌های نامطلوب گذشته نقض غرض و علیه ادعای اصلاحاتی است که معمولاً دولت‌های جدید ادعا می‌کنند. از این‌ها گذشته این انتخاب مشخص هم حاوی پیام‌هایی سیاسی است. رئیس جدید دانشگاه علوم پزشکی تهران از چهره‌های شناخته‌شده و بسیار فعال جامعه پزشکی است که اضافه بر تنوع اقدامات تشخیصی و درمانی، عهده‌دار مشاغلی بدون ارتباط با رشته تخصصی خود هم بوده است اما آنچه شائبه سیاسی بر این انتصاب ایجاد می‌کند آنکه رئیس جدید متعلق به اقلیت بسیار کوچکی در جامعه پزشکی است که نظرات حمایتی ایشان از طب سنتی و موضوعاتی مثل مخالفت با واکسن خارجی (که هم امضای جناب وزیر بوده‌اند) و اصرار بر عدم پاسخگویی در مورد این مسائل و… برکسی پوشیده نیست. نظراتی که علیرغم اینکه در جامعه پزشکی در انزوا بود، نحوه غلبه آن‌ها بر نظرات اکثریت (که بارها و بارها از طریق بیانیه‌هایی با امضای انجمن‌های علمی به اطلاع عموم رسیده) به‌هیچ‌عنوان روشن نیست. در چنین شرایطی تغییری این‌چنینی در مهد دانش پزشکی کشور و زدن برجک دانش پزشکی کشور که به دلایل پیش‌گفته همواره حتی در عزل و نصب هم کاملاً به‌دوراز موازین علمی نبود و بخصوص در سال‌های اخیر با تمام انتقاداتی که همیشه هست توسط ترکیبی از برجسته‌ترین اساتید و با نگاهی به نظرات اعضا هیئت علمی و حتی بهتر از سال‌های قبل آن اداره می‌شد، پیام خوبی به اذهان جامعه پزشکی نمی‌رساند و این سؤال و تردید باقی می‌ماند که چه طرح و برنامه‌هایی در دست است که این مجموعه دانش‌بنیان مانع اجرای آن‌ها بوده‌اند؟


دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.