سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic

نه به تحقیر

چکیده :معتقد هستم " بزنید زیر میزشان" ابزار میخواهد. چکهای سنگینی را از سال نود وشش روحانی و جهانگیری کشیدند بدون آنکه آنها را پاس کنند. سرمایه اجتماعی جمع شده از هشتاد و هشت تا نود و دو صرف چند پیرزوی انتخاباتی شد که البته مزایایی داشت اما روند نود و شش وضعیت را دگرگون و آنچه را که ما مشاهده کردیم روند نزولی و گسست زبان حاکمان و مردم...


مجتبی نجفی

مدتها بود که بازی انتخابات را از پیش تعیین شده می دانستم. مهندسی تمام عیار زیر سایه دخالت های پیچیده بیت، نظارت استصوابی با بهره گیری از سیر رخدادهای تلخ صورت گرفته از آبان نود و هشت و سرنگونی هواپیما. عملکرد فاجعه بار دولت روحانی و زبان طلبکارانه برخی طیفهای اصلاح طلبان از مردم مزید بر علت شده تا مردم احساس تحقیرشدگی کنند. حالا جمعی از هموطنان سوای آنانکه شبانه روز برای تداوم یک زندگی رانتی-انگلی و حفظ پست های حقیرانه تلاش می کنند برای اعتلای ایران و دفاع از سنگر جمهوریت به هر دلیلی تصمیم بر شرکت دارند. برای این عده از هموطنانم احترام قائل هستم هر چند اقدامشان را بیهوده و شرکت در یک بازی از پیش طراحی شده می دانم.

معتقد هستم ” بزنید زیر میزشان” ابزار میخواهد. چکهای سنگینی را از سال نود وشش روحانی و جهانگیری کشیدند بدون آنکه آنها را پاس کنند. سرمایه اجتماعی جمع شده از هشتاد و هشت تا نود و دو صرف چند پیرزوی انتخاباتی شد که البته مزایایی داشت اما روند نود و شش وضعیت را دگرگون و آنچه را که ما مشاهده کردیم روند نزولی و گسست زبان حاکمان و مردم بود.

از آنجا که “زیر میز زدن” امکانات می خواهد شرکت بسیاری از دلسوزان را بدون توجه به این ملاحظات کم اثر یا بی اثر می دانم. متاسفانه هنوز در بسیاری سیاسیون این گزاره نگاه اراده گرایانه به جنبش های اجتماعی و حرکتهای جمعی قوی است در حالی که این جنبش ها در کانتکست رخ میدهند یعنی تحقق آنها نیازمند مجموعه ای از روابط و شبکه ای از بازیگران است. در این شرایط گفتمان ها تولید نیرو می کنند یا ماهیت سوژه ها و جهت گیریهایشان را تغییر میدهند. جنبش یا هر حرکت “نه” جمعی به اراده من یا دیگری نیست قبل از آن نیازمند کانتکستی است که در آن ابزار تحقق این نه جمعی فراهم شده باشد. پس بر خلاف تبلیغات معتقدم هیچ نشانه ای از یک موج را نمی بینم. بر خلاف نود و دو یا نود و شش حلقه های زنجیره تحقق موج همه از کار افتاده اند. وقتی مردم به تصمیمی جمعی برسند با اراده فلان شخص سیاسی تغییر پذیر نیست. هنوز برخی سیاسیون گمان می کنند مثلا یک کمپین یا موضع گیری چند فعال سیاسی برای تغییر شرایط اثرگذار است. این اثرگذاری زمانی مهم است که زنجیره های این موج حر کت می کردند. حتی اگر موسوی هم به کروبی و خاتمی میپیوست امکان موج آفرینی نبود.

برای من شرکت یا عدم شرکت در انتخابات تنها از منظر نتیجه است. نه بحث حیثیتی است نه درصد شرکت کننده از اهمیت اساسی برخوردار است. چهل درصد یا شصت درصد هم مهم نیست. برای همین نه سیاست شرکت کم اثر و بی اثر را می پسندم نه سیاست تحریم را. هنوز هم اگر کسی واقعا فکر می کند رایش می تواند تغییر شرایط دهد شرکت کند اما برای من این رای تنها نقش آفرینی در یک بازی بیهوده است. پس مدتهاست نه به بیست و هشت خرداد که به بیست و نهم خرداد به بعد فکر می کنم. به روزهایی که سرآغاز تحولات جدی در عرصه سیاسی اجتماعی ایران در دهه آتی شمسی خواهد شد. صف بندی ها در حال تغییرند و تحولات جامعه در حال تحمیل آرایش جدیدی از نیروهای سیاسی در ایران است. بخصوص اینکه انتخابات اخیر فقط مهندسی تمام عیار حاکمیت را نشان نداد ورشکستگی تشکیلاتی گفتمانی بسیاری گروههای اصلاح طلبی را نمایش داد. آنها حتی نتوانستند تصمیم درست جمعی بگیرند نه شرکت موثر کنند نه نه منسجم بگویند. بسیاری ادعاهای کار حزبی و پایبندی تشکیلاتی شان بر باد رفت.عده ای هم در خفا و آشکارا با رئیسی بیعت کردند. انتخابات اخیر در بین اصلاح طلبان هم شکاف های جدی به وجود خواهد آورد.

من در جمع هموطنانی خواهم بود که به بازی تحقیر حاکمیت نه می گویند. انتخابات را آخرالزمان نمی دانم و توان جامعه ایرانی را بسیار بالاتر از این می دانم که بخواهد تسلیم مدلهای تحمیلی حاکمیت بر شوون حیاتش شود. سیاست در نظر من یک سال دو سال نیست نگاههای میان مدت بلند مدت امکان مشاهده را بیشتر فراهم می کند. کلید پیروزی در تنوع روشی است. گاهی از صندوق استفاده می کنیم گاهی بحث های عمومی را ارتقا می دهیم زمانی نهاد می سازیم و گاه در فرآیند آموزش شرکت می کنیم . آمدن مردم به خیابان یا نیامدنشان به اراده فلان فعال سیاسی نیست. دوران سیاست پند و توصیه به سر آمده . سیاسی خوب باید نگاه چند بعدی داشته باشد آن هم در جامعه ای که روز به روز در حال تغییر و تحول است. باید قواعد جدید شناسایی و متناسب با آنها اقدام کرد.

در نتیجه با احترام به رای دهندگانی که برای اعتلای ایران در انتخابات مشارکت می کنند به صف کسانی می پیوندم که در این انتخابات به تحقیر نه میگویند. این موضع نه از سر ناامیدی که برگرفته از امیدواری نسبت به آینده ایران است. ایرانی که تحولاتش آنقدر بزرگ هستند که در دهه آتی امکان بر هم زدن توازن نیروهای سیاسی هم وجود دارد.


دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.