سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic
  • صفحه اصلی
  • » مساله اصلی تقابل ادبیات سلطانی و شهروندی است...

مساله اصلی تقابل ادبیات سلطانی و شهروندی است

چکیده :فرمان ملوکانه " من تصمیم گرفته ام وارادت واکسن از این کشور و آن کشور انجام نشود" با دنیای امروز تناسبی ندارد و تناسبش مثل دود کردن برای انتقال پیام و عصر اینترنت است. دوران سلطانیسم گذشته و باید به قواعد و مناسبات جدید تن داد. این را شاید جمهوری اسلامی فهمیده اما نمیخواهد بپذیرد. چون گمان میکند با تفنگ ِسلطان میشود همیشه و همه جا بازی را کنترل...


مجتبی نجفی

مساله این نیست که آیا ما توان واردات واکسن کرونا را داریم یا نه ؟ مساله اصلی اینجاست که آقای خامنه ای دوست دارد در قامت سلطان با مردم کشورش رفتار کند. آن هم در دورانی که از ادبیات سلطانی عبور شده و مبارزه برای ” شناسایی شهروند معترض” ادامه دارد. طبیعی است زبان سلطان، زبان دوران نیست. این نقطه تعارض در ایران است که زبان حاکمش سلطانی و اراده بسیاری از ایرانیان کسب حقوق شهروندی است.

در این تنازع است که رفتار و گفتار رهبر جمهوری اسلامی تحقیرآمیز میشود‌. رهبری که مجهز به اختیارات فوق العاده است، هیچگاه با خبرنگاران مصاحبه نمیکند، مورد پرسش و پاسخ قرار نمیگیرد. نظامی گری را دوست دارد و از گفتمان مدنی گرایی متنفر است. نهادهای تحت امرش تحقیق و تفحص نمیشوند. مادام العمر است، یعنی دوران کودکی نوجوانی جوانی و پیری شهروندان را با تصویرش اشغال میکند و به زور میگوید دوستم داشته باشید و گر نه همین آش است و همین کاسه. ادبیات سلطانی شاید روزگاری کاربرد داشت اما در دوران بازنمایی گسترده ، عرصه عمومی وسعت یافته، ورود بازیگران جدید و تغییر مرجعیت های سیاسی آزار دهنده و شکاف ملت-حکومت را به اوجش می رساند.

فرمان ملوکانه ” من تصمیم گرفته ام وارادت واکسن از این کشور و آن کشور انجام نشود” با دنیای امروز تناسبی ندارد و تناسبش مثل دود کردن برای انتقال پیام و عصر اینترنت است. دوران سلطانیسم گذشته و باید به قواعد و مناسبات جدید تن داد. این را شاید جمهوری اسلامی فهمیده اما نمیخواهد بپذیرد. چون گمان میکند با تفنگ ِسلطان میشود همیشه و همه جا بازی را کنترل کند. اما سیر وقایع در ایران این را نشان نمیدهد. جمهوری اسلامی در بسیاری از حوزه های معرفتی، بازی‌ را به جامعه متکثر باخته. این باختها تداوم خواهند داشت اما پذیرششان و ممانعت از شکست های بیشتر نیازمند قدرت پذیرش است آنچه اکنون حاکمیت جمهوری اسلامی فاقد آن است و بیم آن میرود با هزینه ای سنگین به کشور بر آنها تحمیل شود. همیشه و همه جا نمیشود کنترل کرد…


دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.