سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic
  • صفحه اصلی
  • » رفتار ما، دوستانمان را برمیگزیند...

رفتار ما، دوستانمان را برمیگزیند

چکیده :اگر به درستی بنگریم خواهیم دید کشورهایی که در خط مقدم مبارزه با آمریکا قرار دارند مانند ونزوئلا، سوریه، کره شمالی، کوبا و... کشورهای ضعیفی بوده و حرفی برای گفتن در اقتصاد جهانی ندارند. آنها، مبارزینی بدون توان مبارزه اند. سرجمع اقتصادشان تنها با یکی از ایالت های آمریکا قابل قیاس است. حال آنکه رفتن در مسیر دیگری می توانست از این کشورها یک کره جنوبی، مالزی، سنگاپور و چین بسازد....


فرشاد قربانپور

چرچیل میگفت:”ملت هایی که با دست های گره کرده انقلاب می‌کنند روزی با دست های باز گدایی خواهند کرد”.
این جمله، نگاهی بی پرده دارد به مردمانی که به امید آزادی و پیشرفت، شوریدند، اما اقتصاد، فلج شان کرد.
با مشتی گره کرده برای دهان آمریکا، نیم قرن پیش فریاد میزدیم:”آمریکا تو خالیست، ویتنام گواهیست”. روزگار نشان داد، راستی بدون توانایی، شعاری ست توخالی.

همان ویتنامی که الگو بود پس از جنگ متوجه می شود فقر و عقب ماندگی مترادف با جنگ و تنش بوده و حقانیت در فقر اعتبار ندارد.
در الگوی ویتنامی امکانش نیست که با همه جهان جنگید و هماورد طلبانه شعار مرگ و نابودی امپریالیسم را سرداد و همزمان در مسیر پیشرفت نیز گام برداشت. بر این اساس بدون دوستی با جهان نمی شد پیشرفت کرد.
در نیم قرن گذشته هر کشوری که توسعه یافت، چند اصل، از جمله دوری از جنگ را الگوی خود ساخت. چین و هند که امروز الگویی برای توسعه در جهانند، جنگ مهم و بزرگ خود را با یکدیگر از یاد برده اند.

همچنین هیچ کشوری وجود ندارد که بدون الگوی آشتی با جهان و تنش زدایی با آمریکا به توسعه دست یافته باشد.
همه کشورهایی که در ۵۰ سال اخیر در مدار توسعه و پیشرفت شگرف قرارگرفتند از جمله ویتنام، ژاپن، کره جنوبی، مالزی، سنگاپور، برزیل، آرژانتین، شیلی، تایوان، هند و… یا تنشی با آمریکا نداشتند یا تلاش کردند هر تنشی را از میان بردارند.

ویتنام این الگوی مثال زدنی، آوردگاه گسترده ترین جنگ آمریکا پس از جنگ جهانی دوم است. اما وقتی در مسیر نوسازی گام برداشت، ابتدا مشکلاتش را با همین دشمن، یعنی آمریکا نادیده گرفت.
در سال ۲۰۱۶ باراک اوباما به عنوان یک میهمان بسیار ویژه به ویتنام سفر کرد و پیش از او یک مقام سابق آمریکایی یعنی “رابرت مک نامارا” که در زمان جنگ دستور استفاده از بمب‌های ناپالم را برای نابودی جنگل های ویتنام داده بود میهمان ویتنامی ها شد.
ویتنام بدون دست کشیدن از اهدافش، متوجه شد راه توسعه از تنش زدایی می گذرد. از این رو میزبان دشمنان دیروز خود شد. راز توسعه آنها در همین است.
در این الگو، آمریکا قوی ترین کشور جهان در اقتصاد، صنعت، تجارت و نفوذ بین المللی است، از این رو نمیشود و نباید هدفی برای مبارزه باشد. در عوض برای پیشرفت باید تلاش کرد تا از درافتادن با شاخ آمریکا شانه خالی کرد. چنانچه شوروی هم بیشتر در زمینه رقابت با آمریکا فعال بود نه جنگ.

اگر به درستی بنگریم خواهیم دید کشورهایی که در خط مقدم مبارزه با آمریکا قرار دارند مانند ونزوئلا، سوریه، کره شمالی، کوبا و… کشورهای ضعیفی بوده و حرفی برای گفتن در اقتصاد جهانی ندارند. آنها، مبارزینی بدون توان مبارزه اند. سرجمع اقتصادشان تنها با یکی از ایالت های آمریکا قابل قیاس است. حال آنکه رفتن در مسیر دیگری می توانست از این کشورها یک کره جنوبی، مالزی، سنگاپور و چین بسازد.
از سویی در چهارچوب ذهنی ما ممکن است کشورهایی مانند چین و روسیه در خط مبارزه با آمریکا باشند. حال آنکه اینگونه نیست. آنها در رقابتی اقتصادی و تکنولوژیک هستند و نه جنگ با توپ و تانک. ماییم که پیرامون توپ و تانک و ادوات نظامی خیال پردازی میکنیم.

یادمان نرود حتی حق وتو که امروزه چین به داشتنش می بالد در پی حرکت تدریجی چین به سمت همگرایی با جهان، البته به یاری نیکسون، رئیس جمهور آمریکا از تایوان گرفته و به چین بازگردانده شد.
هیچ کشوری وجود ندارد که مدل “توسعه بدون آمریکا” را در پنجاه سال گذشته به نمایش بگذارد. یعنی بدون اینکه بخواهیم چهارچوب‌های نظم جهانی را بپذیریم امکان رهیافت به توسعه وجود ندارد. دست کم تاریخ اینگونه تظاهر میکند.

چین و ویتنام پنجاه سال پیش متوجه شده و در همین مسیر گام برداشتند. و نتیجه اش را امروز می بینیم. امروز درآمد سرانه ویتنام ۲۴۰۰ دلار، برابر با هفتاد میلیون تومان است.
بنابراین سنگر گرفتن ما پشت شعارهایی مانند” آمریکا تو خالیست، ویتنام گواهیست” تنها زمینه ساز ضررهای هنگفت علیه خودمان شده است.
آمریکا بزرگترین اقتصاد جهان است و با آن توان گسترده اگر عطسه کند ما آنفولانزا میگیریم. در همین چند سال ما را چنان تحت فشار قرارداد که برآنیم شاید صندوق رای واشنگتن کاری بکند.
پس آمریکا توخالی نیست و ویتنام امروز، گواهیست بر توخالی نبودن آمریکا.
به گمانم چه بهتر که به همان شعار ویتنام گواهیست عمل کرده و تنش زدایی به مفهوم ویتنامی آن را که صلح با همه جهان، حتی آمریکاست را الگو قرار دهیم.

ویتنام الگویی ست برای انتخاب دوستانمان. در دنیای امروز می خواهیم دوستانمان چه کسانی باشند کره شمالی، ونزوئلا، سوریه و کوبا و…یا دوستانی مانند ویتنام، مالزی، اندونزی، اروپا و آمریکا.


دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.