سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic

تعقل متاعی کمیاب در این حکومت

چکیده :کسی نیست به این تهی مغزان متولی امور تذکر بدهد که اگر می توانیم در کلاسِ مدرسه، بصورت آنلاین و غیرحضوری درس بدهیم چرا چنین کاری را در منزل و بصورت غیر حضوری انجام...


من دبیر یکی از هنرستانهای تهران هستم. به ما گفته شده باید در مدرسه حاضر باشیم و در کلاسی که هیچ دانش‌آموزی حضور ندارد، آنلاین به بچه‌ها تدریس کنیم.

توجه کنید، آنلاین در کلاسی که هیچ دانش آموزی حضور ندارد.

می بایست در این وضعیت کرونایی، صبحها با هزار دردسر، با اتوبوس، تاکسی و یا مینی‌بوس خودم را به مدرسه برسانم، در کلاس خالی از دانش‌آموزان، با اینترنت شخصی، با هزینه‌ی خودم به برنامه‌ی شاد که اساسا به یک پول سیاه نمی ارزد متصل شوم و پس از اشکال در برقراری ارتباط از شاد بیرون آمده با واتس اپ با دانش‌آموزان ارتباط برقرار کنم، درس بدم و در پایان کلاسها، خسته، تشنه، پراسترس و عصبانی از مدرسه خارج شوم و دوباره با اتوبوس، تاکسی و یا اسنپ به منزلم برگردم.

کسی نیست به این تهی مغزان متولی امور تذکر بدهد که اگر می توانیم در کلاسِ مدرسه، بصورت آنلاین و غیرحضوری درس بدهیم چرا چنین کاری را در منزل و بصورت غیر حضوری انجام ندهیم؟

با پیگیریها و شکایتهای پی در پی هنوز که هنوز است یک نفر، فقط یک نفر پیدا نشده بگوید این تصمیم کدام احمق بوده و اصرار کدام احمق دیگر بر ادامه‌ی چنین رویه‌ی احمقانه و ظالمانه‌ایست؟

از هر کسی که جویا می‌شوی مسئولیت را به گردن دیگری می اندازد.
مجلس انقلابی که واکسن دریافت میکند و با دناپلاس رانتی، اساسا فرصت بررسی چنین معضلی را ندارد.
من مانده‌ام، فرزندانم و اعصابی که استرسهای پی درپی ناشی از نبود عقل در این مملکت خراب‌شده، به فنا داده.

حال توای مادر و پدری که از منِ معلم انتظار دلسوزی برای فرزندت را داری، دلت را به چه چیزی خوش کرده‌ای؟

ما معلمان جمهوری اسلامی هستیم، بی اعصاب، ناراحت، شکسته و ناامید.
انتظارت از ما چیست؟


دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.