سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic

به بهانه روز خبرنگار

چکیده :هیچ سرمایه‌گذاری چه دولتی و چه خصوصی، رسانه خیرات نمی‌کند. قطعا منافع و مقاصدی دارد. ما هم که تا امروز نتوانستیم برای اهداف خاص خودمان رسانه تاسیس کنیم. می‌توان و باید با تفکیک منافع‌مان از مقاصد رسانه‌های موجود از تریبونِ رسانه استفاده کنیم. سرمایه‌ی این تفکیک، شعور مردم...


محمدجواد اکبرین

هر بار که مصاحبه‌ای با یکی از رسانه‌های فارسی‌زبان خارج از کشور را اینجا می‌گذارم کسانی انتقاد می‌کنند که چرا با آن رسانه گفتگو می‌کنم. این چند نکته را برای کسانی می‌نویسم که از سرِ درد و مسئولیت انتقاد می‌کنند وگرنه در وسط این معرکه، کسانی را می‌بینم که سالهاست دارند همه‌ی رسانه‌ها را می‌زنند تا فقط صدا و سیمای نظام بماند.

ضمنا چون برای مصاحبه‌هایم هیچ پولی از هیچ جا نمی‌پذیرم [و البته این کارم را غیرحرفه‌ای می‌دانم چون پرداختش وظیفه رسانه‌ی میزبان است و دریافتش حق مهمان؛ اما برای این کارم دلائل شخصی دارم] می‌توانم با خیال راحت توضیح دهم که چرا با نقد رسانه‌ها موافقم اما با بایکوت کردن‌شان نه!

۱)در شرایطی که اینترنت هر لحظه در تهدید قطع شدن است ما به «تلویزیون» نیاز داریم، چون در شرایط خاص (مثل آبان۹۸) تنها راه ارتباطی‌مان با مردم ماهواره و تلویزیون است. نه خودمان رسانه داریم نه رسانه‌های موجود کاملا حرفه‌ای رفتار می‌کنند. همین سه چهار تلویزیون را داریم با تمام قصورها و تقصیرات‌شان.

۲)هیچ سرمایه‌گذاری چه دولتی و چه خصوصی، رسانه خیرات نمی‌کند. قطعا منافع و مقاصدی دارد. ما هم که تا امروز نتوانستیم برای اهداف خاص خودمان رسانه تاسیس کنیم. می‌توان و باید با تفکیک منافع‌مان از مقاصد رسانه‌های موجود از تریبونِ رسانه استفاده کنیم. سرمایه‌ی این تفکیک، شعور مردم است.

۳)برخی از همکارانی که در رسانه‌های موجود کار می‌کنند خودشان از بهترین‌های خبرنگاری‌اند اما گرفتار نقص‌های فاحش سیستمِ اداره رسانه شده‌اند. باید در عین نقد صریحِ رسانه، آن نیروها را تقویت کرد تا در حد توان‌شان نزدیک شدن به رفتار حرفه‌ای را بر رسانه تحمیل کنند.

۴)به صراحت می‌نویسم که برای من «جبهه مقاومت» علیه استبداد دینیِ حاکم بر ایران همین خبرنگاران داخل و خارج کشورند که در سخت‌ترین شرایط در حد توان‌شان از مسئولیت دفاع از آزادی و آگاهی ایران و ایرانیان شانه خالی نکرده‌اند. حرمی شریف‌تر از «زندگی» نمی‌شناسم و اگر کسانی بیش از هر کس سزاوار توصیف «مدافعان حرم» باشند همین خبرنگاران‌اند.

اگر ایران به بزرگترین زندان روزنامه‌نگاران تبدیل شده و اگر شبانه‌روز حکومت آنها را متهم می‌کند به این علت است که بقای خود را در فنای اطلاع‌رسانی و آگاهی‌بخشی می‌داند. در #روز_خبرنگار دست همکاران شریف‌ام را می‌بوسم و به بودن در میان‌شان افتخار می‌کنم.


دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.