سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic
  • صفحه اصلی
  • » ضرورت انتشار پیش نویس های قانون اساسی توسط گروه های اپوزیسیون...

ضرورت انتشار پیش نویس های قانون اساسی توسط گروه های اپوزیسیون

چکیده :جمهوری اسلامی الگویی بود که هیچ تعریفی از آن وجود نداشت‌. فقط در چند مصاحبه در نوفل لوشاتو رهبر انقلاب اشاره کرده بود که؛جمهوری همان است که در سایر کشورها هست فقط محتوای جمهوری ما اسلامی است.جمهوری اسلامی آزادترین حکومت دنیا خواهد بود.آزادی حقیقی در اسلام معنا پیدا خواهد کرد و و و و دیگر...


ابوالفضل رحیمی شاد

حتما از زبان انقلابیون ۵۷ که بعد از پیروزی انقلاب به تدریج از عرصه قدرت کنار گذاشته شدند جملاتی مانند “انقلاب ۵۷ از مسیر خود منحرف شد،خمینی خدعه کرد و همه ما را فریب داد، قرار نبود اینطور بشه و نظایر اینها” را بارها و بارها شنیده اید. اما بنظر من اینها بیشتر توجیه خطای بزرگی است که بویژه روشنفکران در آن دوره مرتکب شدند و با این سخنان سعی در تبرئه خود دارند. ولی دلیل اصلی ظهور و بروز مشکلات و آنچه انحراف از مسیر اصلی انقلاب گفته میشود چیز دیگری بود‌.

اگر سخنرانی ها،بیانیه ها،مقالات و شعارهای آن دوره را بررسی کنیم خواهیم دید که آن متون سرشار از مفاهیم ارزشی،آرمانی و بنیادینی است که هیچ تعریف مشخص و معینی از آنها وجود ندارد.چون در اینجا فرصت طرح یک تحلیل محتوای جامع از متون مورد نظر وجود ندارد فقط به عنوان نمونه به بارزترین و شاید اصلی ترین شعار انقلاب ۵۷ یعنی*استقلال،آزادی،جمهوری اسلامی*اشاره میکنم.

جمهوری اسلامی الگویی بود که هیچ تعریفی از آن وجود نداشت‌. فقط در چند مصاحبه در نوفل لوشاتو رهبر انقلاب اشاره کرده بود که؛جمهوری همان است که در سایر کشورها هست فقط محتوای جمهوری ما اسلامی است.جمهوری اسلامی آزادترین حکومت دنیا خواهد بود.آزادی حقیقی در اسلام معنا پیدا خواهد کرد و و و و دیگر هیچ.

شاید امروز باورش سخت باشد اما حقیقت همین است. میلیونها نفر بی آنکه بدانند جمهوری اسلامی چیست و حتی یک خط تعریف از جمهوری اسلامی وجود داشته باشد آنرا فریاد میزدند و مطالبه میکردند اما نمی دانستند اصول و قوانین کلی این جمهوری که قرار است محتوایش اسلامی باشد چیست؟ شعار آزادی سر می دادند اما نمیدانستند و از زبان رهبرشان شنیده بودند اسلام به آنها آزادی میدهد اما نمیدانستند محدوده قانونی آزادی های فردی و اجتماعی شان تا کجاست؟استقلال میخواستند اما معلوم نبود این استقلال در هر یک از عرصه های اجتماعی چه تعریفی دارد و در هر عرصه رابطه با دیگر کشورها چگونه خواهد بود؟ تعجب آورتر از همه اینکه برای تعیین * نام و عنوان* این حکومت بی آنکه هیچ چیز از محتوای آن مشخص باشد رفراندومی بزرگ برگزار کردند و ۹۸ درصد مردم از جمله روشنفکران!!!و رهبران جریان های مختلف سیاسی فقط و فقط به یک * نام *رای مثبت دادند.نام و عنوانی که تازه چند ماه بعد برایش محتوا تعریف شد. محتوایی که اگر فقط یک سال جلوتر مشخص شده بود قطعا وقایع و تاریخ این چهل سال بگونه ای دیگری رقم میخورد و امروز در شرایط دیگری زندگی میکردیم اما به دلیل عدم آگاهی و درک اهمیت و ضرورت این موضوع بویژه از جانب روشنفکران!!!و جریان های پیشرو در انقلاب ۵۷ کشور و مردم متحمل هزینه های گزافی شدند که حتی در صورت تغییر رژیم کنونی جبران آن بسادگی و در کوتاه مدت ممکن نخواهد بود.اما هر آنچه بود گذشت و گذشته باید درسی شده باشد برای امروز تا آن اشتباه بزرگ دوباره تکرار نشود.

به همین منظور امروز گروه های اپوزیسیون جمهوری اسلامی که از نظر گرایش به مدل حکومتی می توان انها را ذیل سه جریان مشروطه خواهی، جمهوری خواهی و فدرالیسم تعریف کرد می بایست با وجود نقطه نظرات متفاوت و اختلاف های درون هر جریان سرانجام بر سر ارائه ساختار حقوقی (قانون اساسی)به جمع بندی و نتیجه نهایی برسند و بتوانند الگوی مورد نظر خود را در قالب یک نظام حقوقی(قانون اساسی) روشن و مشخص بیان و معرفی نمایند. یعنی انتظار میرود در آینده بسیار نزدیک هر یک از این سه جریان پیش نویس قانون اساسی مورد نظر خود را بصورت عمومی منتشر نماید.
انجام این کار چهار دستاورد و نتیجه مهم به همراه خواهد داشت‌.

۱_ایجاد فضای گفتمانی:اعتراضات مردمی امروز با مشکلاتی روبروست که ریشه در نبود یا ضعف فضای گفتمانی دارد.از جمله این مشکلات میتوان به این سه مورد اشاره کرد.

  • تقلیل دادن مشکلات صرفا به فقر و تورم و بیکاری‌ و تقلیل دادن ریشه مشکلات به عملکرد دولت ها و تحریم های خارجی
  • شکل نگرفتن شعارهای ایجابی که نشانگر اصول،هدف و مطالبات اصلی معترضان ‌باشد
  • بروز اختلاف و درگیری های لفظی و زبانی بین طرفداران جریان های مختلف و سو استفاده نظام از این موضوع

این پیش نویس ها از یک سو زمینه ذهنی و زبانی لازم را برای نقد تمامی وجوه و بویژه مبانی ایدئولوژیک نظام فراهم می سازد و مانع از آن میشود که حکومت بتواند اعتراضات را فقط به یک عامل(فقر و مشکلات اقتصادی)یا عملکرد یک دولت تقلیل دهد و با برخی اقدامات کوتاه مدت موجب فریب افکار عمومی شود

همچنین ساخت و طرح شعارهای اعتراضی از زاویه ارزش ها و اصول مورد پذیرش هر جریان را ممکن میسازد.

و بالاخره با مشخص شدن وجوه اشتراک و اختلاف در این متون زمینه گفتگوی منطقی،تفاهمی و حتی توافقی بجای مجادلات و منازعات زبانی تفرقه آمیز بین طرفداران این جریان ها ایجاد میگردد

۲_رفع ابهام بهام و شفاف سازی:مشروطه،جمهوری و فدرالیسم اصطلاحات کلی هستند که علاوه بر مخالفان حتی موافقان هر جریان میتوانند برداشتهای بسیار متفاوت و حتی گاه متضاد از آن داشته باشند. انتشار پیش نویس های قانون اساسی میتواند با عینیت بخشی به مفاهیم انتزاعی و ذهنی یک تصویر روشن، مشخص و بدون ابهام از محتوای این الگوها پیش روی مردم قرار دهد تا خطای پرهزینه گذشته که جلوتر به آن اشاره شد دوباره تکرار نشود.

۳_افزایش اگاهی و انتخاب عاقلانه:اگر چه در سالهای اخیر به علت توسعه ابزارهای ارتباطی آگاهی سیاسی مردم نسبت به چهل سال قبل بسیار افزایش پیدا کرده است اما برای اینکه انتخاب نهایی مردم کمتر تحت تاثیر تبلیغات دور از واقع و گاه نادرست و همچنین هیجان و احساسات قرار بگیرد لازم و ضروری است که از فرصتی که امروز وجود دارد برای آموزش و افزایش اطلاعات سیاسی عموم مردم استفاده شود.انتشار این پیش نویس ها میتواند مانند جزوات آموزشی عمل نماید و افرادی که از دانش و اطلاعات کافی در این زمینه برخوردارند از طریق شرح و توضیح این متون و فراهم ساختن امکان گفتگو و پرسش و پاسخ در فضای مجازی یا جمع های خانوادگی،دوستانه و شغلی با افزایش میزان آگاهی سیاسی موجب انتخابی عاقلانه و آگاهانه در هنگام مهیا شدن شرایط انجام این کار شوند.

۴_افزایش همگرایی:عملکرد رژیم های اقتدارگرا،تمامیت خواه و سرکوبگر باعث اتمیزه شدن جامعه و آسیب دیدن هویت جمعی و تعلق گروهی و کاهش امید و انگیزه برای تغییر میشود‌‌.انتشار این پیش نویس ها میتواند با جمع کردن علاقه مندان و طرفداران یک نظام ارزشی و سیاسی به دور هم موجب برانگیختن دوباره احساس تعلق گروهی و همچنین بازسازی و ترمیم بخشی از هویت جمعی آسیب دیده و افزایش وحدت و همگرایی بین مردم و همچنین ایجاد امید و انگیزه برای ورود به کارزار تغییر گردد.

اگر چه برای نشان دادن ضرورت انجام این کار میتوان دلایل بیشتری برشمرد اما گمان می کنم همین مختصر برای توجه بیشتر جریان های اپوزیسیون به این موضوع کافی باشد.البته به احتمال زیاد این پیش نویس ها آماده یا در حال آماده شدن است و انچه بایستی بیشتر مورد توجه قرار گیرد ضرورت تسریع انجام این کار است‌.از هم اکنون تعیین یک روز مشخص برای رونمایی و انتشار هر یک از این پیش نویس ها میتواند هم توجه مردم را به این موضوع بیشتر جلب نماید و هم فضای گفتمانی که به عنوان اولین نتیجه و پیامد انجام این کار به آن اشاره شد را گسترش دهد.اما اگر تشتت و اختلاف درون هر جریان به قدری است که امکان طرح یک پیش نویس واحد از سوی هر جریان وجود ندارد و همین مسئله مانع انتشار این پیش نویس ها شده است،چنین اپوزیسیونی بیش از آنکه عامل تغییر باشد مانع بزرگی بر سر راه تغییر است.اگر چنین وضعیتی در میان اپوزیسیون وجود داشته باشد بایستی …. فعلا بهتر است بجای پیش داوری منتظر بود و دید که این درخواست با چه پاسخی روبرو میشود.

به امید بهروزی


دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.