سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic

تأسی به حسین یا تباکی بر حسین

چکیده :حسین‌بن‌علی با وجودِ شرایطی که در تاریخ مشروح است حاکمِ ظالم را به چالش کشید و همگان را به قیام علیه وی فراخواند.این‌که از آن همه دعوت‌کنندهٔ وی، کسی بر عهدِ خویش نماند و حتی سفیرش تنها ماند و سپس واقعه کربلا رخ داد و بعد مردم به زاری بر حسین اجتماع کردند درحالی‌که با عافیت‌طلبی از یاریِ او امتناع ورزیدند، خود گویای معضلی است که قائلان به گفتمان شیعه از همان روز تا به امروز، به آن مبتلا هستند؛ این‌که به زاری بر حسین مایل و از تأسی به نگرش و عملکرد وی رویگردان بوده و هستند. معضلی که حاکی از خلأ عمیقِ معرفتیِ آنان...


سید علی هاشمی

حسین‌بن‌علی ظلمِ حاکم را دید و گفت من برای امر به معروف و نهی از منکر قیام می‌کنم و این‌چنین بر علیه «حاکمِ ظالم» به‌پاخاست.

در طول تاریخ بسیارند کسانی که برای قتل‌عامِ او و همراهانش و جفا به بازماندگانش، گریستند و غم خوردند و اکنون نیز چنین کسانی بسیارند و در گفتمانِ شیعی نیز بر این کار، سفارش‌ها و ستایش‌هاست.

اما بسیار قلیل‌اند کسانی که به تأسی از حسین‌بن‌علی در برابر حاکمانِ ظالمِ زمانه به‌پاخیزند که از قضا، پیشوایان گفتمانِ شیعی (امامان شیعه) بر این کار سفارش و تأکیدِ بیشتری دارند و آن را، نشانهٔ هدایت‌یافتگی می‌دانند؛
لذا مردم را به ساکت نبودن در برابر حاکمِ ظالم و هزینه دادن در این مسیر دعوت می‌کنند و این خود، شکلی از عدل است که در واقع مردم باید در جای درستِ خود، یعنی در برابرِ حاکمِ ظالم باشند و نه در کنجِ عافیت و ترس‌خوردگی!

حسین‌بن‌علی با وجودِ شرایطی که در تاریخ مشروح است حاکمِ ظالم را به چالش کشید و همگان را به قیام علیه وی فراخواند.
این‌که از آن همه دعوت‌کنندهٔ وی، کسی بر عهدِ خویش نماند و حتی سفیرش تنها ماند و سپس واقعه کربلا رخ داد و بعد مردم به زاری بر حسین اجتماع کردند درحالی‌که با عافیت‌طلبی از یاریِ او امتناع ورزیدند، خود گویای معضلی است که قائلان به گفتمان شیعه از همان روز تا به امروز، به آن مبتلا هستند؛ این‌که به زاری بر حسین مایل و از تأسی به نگرش و عملکرد وی رویگردان بوده و هستند. معضلی که حاکی از خلأ عمیقِ معرفتیِ آنان است.

خلأیی که امروز نیز شاهد بروز و ظهور آنیم. قائلان به گفتمان شیعه، درحالی‌که جامعه زخمیِ بیدادِ مسئولان و ستم‌های جانکاه و بی‌شمار است، با نادیده گرفتنِ توصیه‌های بهداشتی (که خود ظلمی است به دیگران)، صرفاً در پی زاری بر حسین هستند و تو گویی نه از پیشوای دین شناختی دارند و نه بر هدایت‌یافتن میلی و نه “النظافه مِن الإیمان” به گوششان خورده است!

وقتی خطبای کم‌دانش و بی‌بصیرت صرفاً، گریستن را تبلیغ می‌کنند و فضیلت می‌دانند، نتیجه آن می‌شود که نگرشِ حسین‌بن‌علی و عمل به آن، مهجور و متروک می‌ماند و درحالی‌که ظالمان در پیشِ چشمِ قائلان به گفتمان شیعی جولان می‌دهند، ایشان تنها در پی برپایی عزاداری هستند و ذره‌ای بر عمل به نگرشِ حسین‌بن‌علی حساسیت و پافشاری ندارند.

این بی‌معرفتیِ محض، محصولِ کم‌دانشیِ (اگر نگوییم هدایت‌گریِ عامدانه) مبلغانی است که در تبیینِ عقاید، ضعیف و سطحی عمل کرده‌اند؛ که دغدغه‌ها یک روز تعطیلیِ حرم و دیگر روز تعطیلیِ عزاداری است و این خود موهن است؛ چون مگر ارتباط، محصور به حرم است و شکوهِ عزاداری منوط به تجمع؟
و این چه ارتباط و شکوهی است که رنج و مرگِ بسیاری از مردم را در پی دارد؟!

مراجعی که امروز برای برپاییِ عزاداری محرم چنین پافشاری می‌کنند آیا بر تأسیِ مردم به حسین‌بن‌علی در ظلم‌ستیزی نیز چنین پافشاری دارند؟
آیا بر رعایت حقوق مردم بر حاکم، پافشاری دارند؟

منبع: جامعه نو


دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.