سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic

باورهای سبز و دست های خالی

چکیده :حال این روزها در گچساران البرز زارعی، شریف باجور دیگری است که از جان خویش مایه گذاشت تا زاگرس بماند.شریف باجور و البرز زارعی و دیگر دوستداران محیط زیست هر چند دست های شان خالی است اما باورشان سبز...


اجلال قوامی

دست و صورت سوخته ی البرز زارعی روی تخت بیمارستان بی درنگ ما را به دو سال پیش می برد.دوسال پیش شریف باجور فعال زیست محیطی نام‌آشنا با دست های خالی به همراه چند فعال دیگر برای خاموش کردن آتشی که به جان جنگل های مریوان افتاده بود غریبانه جان دادند.حال این روزها در گچساران البرز زارعی، شریف باجور دیگری است که از جان خویش مایه گذاشت تا زاگرس بماند.شریف باجور و البرز زارعی و دیگر دوستداران محیط زیست هر چند دست های شان خالی است اما باورشان سبز است.باور به این حق طبیعی انسان که باید محیط زیستی سالم و پاک داشته باشند.باور به اینکه جنگل ها و مراتع را قربانی سودجویان و کاسبان چوب نکنیم.در میانه ی آتش و دود زاگرس آن طرف تر عده ای هلهله کنان در این روزهای پرآشوب آمریکا در پی کشته شدن جورج فلوید شمع روشن می کنند.سازمان ها و نهادهای عریض و طویلی که مدعی حفاظت از منابع طبیعی هستند،‌کجا هستند که هر سال آتش هم زاگرس را می سوزاند و هم جان سبزاندیشان را.آیا این همه مدعی از داشتن یک هلی کوپتر و بالگرد آب پاش ناتوانند،هر چند که بدهی و کمبود منابع مالی را بهانه می کنند،اما این تمام داستان نیست.شریف رفت و البرز هم با ۷۰ درصد سوختگی روی تخت بیمارستان است.بلوط های زاگرس قدردان آنها هستند.تا شریف باجورها و البرز زارعی ها باشند زاگرس هم هست./ جامعه نو


دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.