سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic

آب، آبرو، گلوله

چکیده :پیش‌تر وسط سرکوب معترضان در خرمشهر، نماینده مجلسِ این شهر به جای اینکه کنار معترضان بی‌پناه بایستد گفت «تعدادی اراذل و اوباش، شعارهای ساختارشکن سردادند»! همان مردمی که روزگاری پای خرمشهر ایستادند وقتی که سراغ آب و نان‌شان را گرفتند شدند «اراذل و...


محمدجواد اکبرین

اینجا غیزانیه است؛ دهستانی در اهواز که سالهاست مثل اکثر مناطق خوزستان مشکل آب آشامیدنی دارد. یک‌ماه است که جان به لب‌شان رسیده و سرانجام در اعتراض به تشنگی و تحقیر، جاده را بستند. جواب‌شان اما گلوله بود و تعدادی مجروح. پارسال تابستان رسانه‌ها نوشتند که روزانه بیش از ۲ میلیون بشکه نفت در این منطقه تولید می‌شود.

حالا این جوان معترض می‌گوید: «آب نداریم، اما هیچکس نمی‌شنود. با تیر ما را می‌زنند اما بگذار بمیرم ولی این عذاب را تحمل نکنم. من نمی‌توانم این رنج را تحمل کنم». روایت غیزانیه فقط روایت یک دهستان نیست؛ روایت ساکنان سرزمینی است که نظامِ شرّ، یا نان و آب‌شان را گروگان گرفته یا آبروی‌شان را.

پیش‌تر وسط سرکوب معترضان در خرمشهر، نماینده مجلسِ این شهر به جای اینکه کنار معترضان بی‌پناه بایستد گفت «تعدادی اراذل و اوباش، شعارهای ساختارشکن سردادند»! همان مردمی که روزگاری پای خرمشهر ایستادند وقتی که سراغ آب و نان‌شان را گرفتند شدند «اراذل و اوباش».

چند روز پیش از آنکه تشنگیِ معترضان غیزانیه را با تیر سیراب کنند، حشمت الله فلاحت‌پیشه، که در مقام «رئیس پیشین کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس» به سوریه رفته بود گفت نظام ۲۰ تا ۳۰ میلیارد دلار به سوریه پول داده و باید از سوریه پس بگیرد.

کمتر از دو ماه پیش (۱۵ فروردین) پرویز فتاح که حالا رئیس بنیاد مستضعفان است می‌گفت هنگامی که رئیس بنیاد تعاون سپاه بوده، حقوق لشکر فاطمیون را پرداخت کرده. سردار صمد رضایی، از فرماندهان لشکر فاطمیون پیش‌تر به خبرگزاری ایکنا گفته بود «بیش از ۸۰ هزار نفر از نیروهای گردان فاطمیون به سوریه اعزام شدند» و جانشین فرمانده تیپ عمار فاطمیون، از حقوق ماهانه ۲ونیم میلیونیِ مدافعان حرم خبر داده بود.

مسئله این عدد و رقم‌ها و جمع و تفریق‌ها نیست؛ مسئله این است نظامی که رهبرش سالها با شعار «عمق استراتژیک» تبلیغ کرد که «اگر در سوریه نجنگیم باید در خوزستان و همدان و اصفهان بجنگیم» آخرش هم در سوریه جنگید هم باید در خوزستان بجنگد؛ چنانکه در خرداد ۸۸، در دی‌ماه ۹۶ و سرانجام در آبان ۹۸، در ۲۸ استان جنگید و به قول فرمانده سپاهش «۴۸ساعته» صدها جان را «جمع کرد». سرمایه‌‌هایی را که در سوریه تباه کردند تا دیکتاتورِ دمشق را به قیمت ۶۰۰هزار کشته و ۱۲ میلیون آواره سر پا نگهدارند، اگر خرج آب و نان همین سرزمین می‌کردند امروز چنین بی‌آبرو نبودند که آب را هم با گلوله پاسخ دهند. مسئله این است که نظام هرگز نخواست بفهمد (یا طمع‌کارانه خود را به نفهمی زد) که عمق استراتژیکش غیزانیه است نه سوریه!

 


دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.