شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : مسوولان با حالتی نزار و نمایشی خود را مبتلا به بیماری، فقر، ظلم و غیره نشان میدهند تا خود را از آن پنهانکاری و مشارکت در تولید و پخش فاجعه مبری کنند و تظاهر کنند که بخشی از مردماند. آنها اینکار را تا تولید بیشترین وحشتها به نفع خود ادامه میدهند.
امین بزرگیان
مسوولان بدون هیچ لاپوشانی و باصراحت اعلام میکنند که کرونا گرفتهاند. این اعلانها همبستهی مخفیکاریهای دستگاه حکومترانی در قبال کروناست. هر دوی آنها تکنیکهای مواجهه با مسأله است. در چین نیز ابتدا پزشکان و پرستاران به سکوت تهدید شدند، دولت پنهان کرد تا کار بدینجا رسید. دولت ایتالیا اولین مبتلایان را در رم مخفی کرد. سیاست دولت، در مراحل اولیه مخفی کردن بیماری، بحران، فقر، بیکاری، فساد و.. است. پس از عیان شدن، خودش به یکی از مهمترین و بزرگترین سخنگوها درباره اینها تبدیل میشود تا حدی که بنظر میرسد دارد درباره آن اغراق میکند.
مسوولان با حالتی نزار و نمایشی خود را مبتلا به بیماری، فقر، ظلم و غیره نشان میدهند تا خود را از آن پنهانکاری و مشارکت در تولید و پخش فاجعه مبری کنند و تظاهر کنند که بخشی از مردماند. آنها اینکار را تا تولید بیشترین وحشتها به نفع خود ادامه میدهند.
– سؤالی اینجا در مورد خاص ایران مطرح است: چرا دولت در برابر تعطیلی فوتبال و مدارس و حرم و غیره مقاومت میکند؟
حکومت پیشاپیش «وضعیت اضطراری» اعلام کرده است. در واقع ما سالهاست که در وضعیت اضطراری زندگی میکنیم. حتی در اوج مسالهی کرونا این وضعیت با بازداشتها و احکام و غیره ادامه دارد. در این میان، ابزار و چیزهایی وجود دارند که وضعیت اضطراری را «پنهان» میکنند. زندگی روزمره، سینما، فوتبال، مذهب و… ابزاری برای مخفی نگهداشتن «فاجعه» هستند؛ و بخاطر همین در برابر تعطیلی آنها تا حد امکان مقاومت میشود تا وضعیت اضطراری منقضی نشود.
– یادداشت کوتاه جورجیو آگامبن، فیلسوف ایتالیایی، درباره مسأله کرونا در ایتالیا را برای مطالعه پیشنهاد میکنم. پیشتر در یادداشتی به رابطه حکومت و کرونا پرداخته بودم.