» از این سموم که برطرف بوستان بگذشت/ عجب که بوی گلی هست و رنگ نسترنی

چکیده : باید خسته‌نباشید گفت به آنانی که نه تنها به دل فاجعه زدند که اینطور ایثارگرانه به بیماران مبتلا به کرونا روحیه‌ می‌دهند. این عکس حال ما را خوب می‌کنه. این عکس ثابت میکند که اگر فکر هم‌ باشیم اگر وسط بزرگترین بحران‌ها، مسئولیت نشناسی و پنهانکاری‌ها، باهم باشیم و قدرت باهم‌بودن و عشق به یکدیگر را در خودمان تجدید کنیم هیچ چیز قادر به شکست دادنمان نیست.

سهند ایرانمهر

‍سه نفرسفیدپوش، سلحشوران با ابهتی که گویی بر قله یاس و تنهایی با رقص و شادمانی، ابهت عفریت کرونا را به سخره گرفته اند. بیماری که آن گوشه نیم خیز شده است و علامت “ما پیروزیم” را نشان مان میدهد و آن دیگری که این صحنه را ثبت میکند. پیامی از جایی که ما از آنجا در هراسیم و بیخبر و حالا لشگری کم عِده و عُده که نومیدانه در انتظار خبری از آنها بوده ایم پیامی تا این حد واضح برای ما می فرستد. نویدی روشن از جایی تاریک که حالا صدایی به ما می گوید:”نترسید نترسید/ ما همه باهم هستیم”.
سواری از دل غبار به سمت مان می آید که بگوید “پیروزی دور نیست” پیامی که انگاری برف نومیدی و هراس را برای مان آب میکند.

این عکس خود زندگی است. پرچم فتح امید و است که دیری است در قاب چشمان مان ننشسته است.تمثالی که قدرت انسان و فضیلت‌های انسانیت را در کادر متواضعش‌به خوبی نشان میدهد. این‌عکس می تواند در تاریخ و برای آیندگان، یک نسل را در یکی از بزرگترین بحرانها و‌مظلومانه ‌ترین‌موقعیت‌هایش توصیف‌کند.

باید خسته‌نباشید گفت به آنانی که نه تنها به دل فاجعه زدند که اینطور ایثارگرانه به بیماران مبتلا به کرونا روحیه‌ می‌دهند. این عکس حال ما را خوب می‌کنه. این عکس ثابت میکند که اگر فکر هم‌ باشیم اگر وسط بزرگترین بحران‌ها، مسئولیت نشناسی و پنهانکاری‌ها، باهم باشیم و قدرت باهم‌بودن و عشق به یکدیگر را در خودمان تجدید کنیم هیچ چیز قادر به شکست دادنمان نیست.

هموطنانی که بخاطر ما‌ در بیمارستان مسیح دانشوری و‌دیگر قرنطینه‌ها زحمت می‌کشید، یادتان هستیم و به وجودتان افتخار می‌کنیم.