شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.

» این نکبت کی تمام می‌شود؟

شنبه, ۶ مهر, ۱۳۹۸

چکیده : در واقع اتفاقی که افتاده همان است که عده ای شعارش را می دادند و از برهم زدن بازی شادمان شده و نوای خود را در بینوایی مردم می دیدند و امروز ناجوانمردانه، نعل وارونه زده اند و گاهی هم یکی به نعل میزنند یکی به میخ!


علیرضا کفایی

مذاکرات هسته ای با استراتژی «نرمش قهرمانانه» و با حضور قوی تیم مذاکره کننده ایران و رعایت جوانب احتیاط، بر اساس عزت و اقتدار ملی به بهترین وجهی که امکان داشت سرانجامی یافت و رهبری در جریان کلیات مذاکره قرار داشتند و نیز در مجلس به تصویب رسید اما متاسفانه بیخردی و تندروی و جهل (که باید بر این جهالت تاکید داشت زیرا همین است که موجب افراطی گری میشود و پرده بر دانش و آینده نگری می بندد) تحریک و تنشهای داخلی و بین المللی را کلید زد و ترامپ هم همان کرد که تندروهای وطنی و خارجی شعار می دادند.

بگوئیم ترامپ دیوانه است، آمریکا جنایتکار است، حق با ماست، انرژی هسته ای حق مسلم ماست…… برجام را پاره می کنیم؛ به آتش می کشیم….. در واقع اتفاقی که افتاده همان است که عده ای شعارش را می دادند و از برهم زدن بازی شادمان شده و نوای خود را در بینوایی مردم می دیدند و امروز ناجوانمردانه، نعل وارونه زده اند و گاهی هم یکی به نعل میزنند یکی به میخ! سوریه هم که آن کار دگر می کند، یمن هم که از کنترل خارج شده یا نشده در این وانفسا قوز بالا قوز شده! یعنی همانها که قرار بود سنگر و خاکریز خط مقدم ما باشند، عالمی را علیه ما کرده اند.

تحریمها شدت یافته و مدیریتها ناتوان و این مردمند که له میشوند و انتظار است که دم نزنند، رئیس جمهور و تیم همراه به سازمان ملل می روند و در حاشیه اجلاس، ملاقاتها و مذاکراتی در جریان است که چشم انداز روشتی در آن دیده نمی شود الا اینکه ایران از پاره ای از حق مسلم! خود عدول کند، رهبران دیگر کشورها در این ملاقاتها ایران را نصیحت می کنند و سخن تازه ای از ایران به گوش نمی رسد و یا حداقل برای مردم هیچ چیز شفاف نیست، نمی دانیم چه می گویند و چه می خواهند بگویند فقط باید تائید کنیم!

این بازی ها سودی ندارد و دیپلماسی را پیچیده تر می کند و هرچه ابرام و اصرار بر این سیاست شود؛ در هر مرحله امتیازات بیشتری باید تقدیم کرد، کار را یکسره کنید و اگر ترامپ و یا هر کسی خواهان مذاکره است با قدرت بر او وارد شوید و نظر قاطع خود را اعلام کنید، پیغام و پسغام دیگران معنایی ندارد، همان مذاکره است که نیابتی انجام می گیرد؛ فقط راه را و نتیجه را دشوارتر می کند، لقمه را از پس سر آوردن و خوردن است.

در این تندباد حوادث باید استوار بمانیم و شکی در آن نیست، ستم هم نپذیریم، ستمگر هم عنان کار از دست داده و لغز می گوید، کیهانیان و پایداری چی ها و تندروها و خشونت گرایان و جنگ طلبان هم فریبکاری می کنند و از برخورد در راهرویی در سازمان ملل میان دو رئیس جمهور تابویی ساخته اند که انگار اگر این شود عالم و آدم ویران می گردد.

دور نرویم، هم ترامپ با آن همه قلدری و کذاب گویی، دارد التماس می کند و ما هم با این همه غرور کاذب! همان می کنیم، از این نکبتی که مردم را به نکبت انداخته و از معیشت و اقتصاد هم که بگذریم، هزاران فساد اخلاقی و اجتماعی را ببار می آورد؛ ملت را برهانید.

این نکبت کی باید تمام شود؟ چه کسی جسارت و شجاعت پایان دادن به آن را دارد؟ اگر نمی توانید و در هراس هستید به رفراندوم و رای مردم بسپارید و به آن متعهد باشید تا به درستی و با حفظ شوکت و اقتدار و عزت و مصلحت آنرا حل و فصل کند.

هر چه می کنید زودتر این نکبت را تمام کنید؛ عوارض بسیار دارد.

مزاج دهر تبه شد در این بلا حافظ
کجاست فکر حکیمی و رای برهمنی