» یادداشت علیرضا رجایی به مناسبت هفتادمین زاد روز کیوان صمیمی

چکیده : سال سنِّ اندکی نیست. اما او همو‌اره جوان است. نظیرِ همه عیّاران، اندوهش در دل و لبخندش بر لب. هنوز بیم آن می‌رود که به حبس و حصر درآید و باز هم دست بردار نیست و برخلاف آن نغمه‌ی سوگناک، در زمانه‌ی سراب و عشق و حسرت، به انتهای گلخانه‌های بی‌کسی پناه نبرده است.

کیوان صمیمی برای من معنای یک دوستِ تمام عیار را دارد. کسی که با وجودِ اختلاف سن، می‌توانم با او راحت صحبت کنم، تندخویی کنم و با هم تمامی این‌جهان یاوه و بی‌کیفیت را دست بیندازیم و به مضحکه بگیریم. در عین حال از جدیّت و خشونتِ اجتناب‌ناپذیرِ این جهان برحذر نیستیم. او در همین خشونت بیرحم، دو برادر خویش را از دست داده‌است و هم‌چنان، چنان زندگی می‌کند که گویا درویش فراغ‌بالی است در خراباتِ گسسته از جهان.

۷۰ سال سنِّ اندکی نیست. اما او همو‌اره جوان است. نظیرِ همه عیّاران، اندوهش در دل و لبخندش بر لب. هنوز بیم آن می‌رود که به حبس و حصر درآید و باز هم دست بردار نیست و برخلاف آن نغمه‌ی سوگناک، در زمانه‌ی سراب و عشق و حسرت، به انتهای گلخانه‌های بی‌کسی پناه نبرده است.

کیوان صمیمی در کشاکش دهر سرانجام نقش یک‌مجاهد را بر تار و پود خویش حک کرد و در میانه همه انتخابهای لذتبخشِ زندگی، از آخرین وسوسه‌های مسیح نیز عبور کرد و اکنون، یک تن است با این سخن مسیح که می‌گفت: “هر که از دست داد به دست آورد و هر که به دست آورد از دست داد”.

تولدت مبارک کیوان. آنها برای دنیای خویش جنگیدند و تو برای یک هستیِ ثمربخش که کودکان کار، زنان خیابانی، فرزندان فقر، مردان حاشیه‌نشین و همه‌ی حاشیه‌نشینان روزگار چنان شرف بگیرند و چنان خجسته زندگی کنند که سودای تحقیر و تحمیل از میان برود‌.

تولدت مبارک کیوان.