شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : زمان با بیان اینکه باید این فضا شکسته شود، اظهار کرد: دولت اگر نتواند از حصاری که دورش کشیده شده است، خارج شود و تصمیم‌گیرنده اول و آخر حوزه فرهنگ و هنر باشد، عملا کاری پیش نمی‌رود. آنها هنر فرمایشی و دستوری می‌خواهند؛ هنری که هیچ کاربرد اجتماعی و فرهنگی ندارد.
کلمه – گروه خبر: حسین زمان معتقد است: دولت اگر نتواند از حصاری که دورش کشیده شده است، خارج شود و تصمیم‌گیرنده اول و آخر حوزه فرهنگ و هنر باشد، عملا کاری پیش نمی‌رود. به گفته ی او در حال حاضر هنر فرمایشی و دستوری می‌خواهند؛ هنری که هیچ کاربرد اجتماعی و فرهنگی ندارد.
حسین زمان، هنرمند متعهد مردمی، در گفت‌وگو با آنا درباره وضع فعالیتش در عرصه موسیقی گفت: «۱۴ سال است که به من مجوز فعالیت، اعم از تولید آلبوم یا اجرای صحنه‌ای نمی‌دهند بنابراین فعالیت‌های خود را به صورت شخصی و محدود ادامه می‌دهم.»
به گزارش کلمه، حسین زمان سال هاست ممنوع الکار است، اما او با انتشار ترانه های خود در فضای مجازی صدای خود را به گوش مخاطبان خود می رساند. محدودیت برای حسین زمان تنها به ممنوع الکاری یا ممنوعیت پخش صدایش از صدا و سیما خلاصه نشده و او از دو سال گذشته از ادامه تدریس در دانشگاه نیز باز ماند و از کار برکنار شد.
حسین زمان که مهندسی کارشناسی ارشد در رشته مخابرات دارد، طی ده سال گذشته به عنوان معاون طرح و برنامه و نیز عضو هیأت علمی پردیس بین الملل دانشگاه صنعتی شریف به فعالیت‌های اجرایی و تدریس در جزیره کیش مشغول بوده است.
این هنرمند مردمی، پس از پایان تحصیلاتش بیش از سی سال است که به تدریس در دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی و نیز پژوهش در زمینه‌های الکترونیک، مخابرات و رایانه پرداخته است.
حسین زمان که چند روز پس از انتخابات سال ۸۸ در جریان سرکوب های آن روزها به دلیل حمایت از میرحسین موسوی تحت بازجویی قرار گرفت، معتقد است اگر کسی به بهانه اینکه سیاست چیز بدی است و باید از آن گریزان بود و نباید به آن آلوده شد خود را از عرصه مبارزه منفک کند و گوشه امن اختیار کند، خطر نکند و پشت پرده مخفی شود تا از هر گزندی در امان باشد جز خیانت به خلق خدا مرتکب نشده است.
این هنرمند سبز ضمن انتقاد از اعمال‌نظرها و سیاست‌های متفاوت در مواجهه با موسیقی در دوره‌های مختلف، در پاسخ به این سوال که آیا به رخ دادن اتفاق‌های مثبت در راستای تغییر و تحولات اجتماعی و سیاسی در کشور امیدوار است یا خیر، اظهار کرد: «می‌شود به آینده امیدوار بود، به شرط آنکه مدیریت هنر، به طور عام، و مدیریت موسیقی، به طور اخص، از سیطره تصمیمات فراقانونی، خارج شود.»
زمان خاطر نشان کرد: «مدیران فرهنگی، خیلی از خود اختیار ندارند و در حوزه موسیقی، سرنوشت موسیقی گاهی به‌دست افرادی خارج از دستگاه وزارت ارشاد رقم می‌خورد. همچنین ورود نیروی انتظامی، در برخی موارد، عملا دست مدیران دولتی را از تصمیمات فرهنگی در عرصه موسیقی کوتاه کرده است»
وی ادامه داد: «هنرمندان باید جایگاه مشخصی در جامعه داشته و صاحب احترام باشند. باید دست آنها را باز گذاشت و مدام با اعمال محدودیت‌های مختلف، آنها را آزار ندهند. اگر این اتفاق‌ها بیفتد، می‌شود گفت تحول فرهنگی رخ داده است اما متاسفانه حتی در دولت آقای روحانی هم با تکرار محدودیت‌های سابق، عملا چیزی از تحول و بهبود وضع ندیده‌ایم.»
وی با اشاره به فشارهای فراقانونی که بعضا مانع از تصمیمات دولتی نیز می‌شود، گفت: «تنها راه حل این است که مسئولان دولتی با تکیه بر حمایت مردم، در بالا بردن عیار شجاعت خود بکوشند. با محافظه‌کاری نمی‌شود با فشارهای فراقانونی مقابله کرد.»
این هنرمند توضیح داد: «مسئولان باید ارتباط خود را با مردم بیشتر کنند، مشکلات خود را بگویند و اگر می‌‌بینند توانایی مقابله با محدودیت‌ها را ندارند،شفاف و صریح این مسائل را با مردم در میان بگذارند و بگویند چرا نمی‌توانند مشکلات موجود را از سر راه بردارند.»
وی ادامه داد: «من چندین بار به وزارت ارشاد مراجعه کرده‌ام، با مسئولان رده‌بالای ارشاد دیدار داشتم و از ایشان پرسیده‌ام که چرا به من مجوز فعالیت رسمی در عرصه موسیقی داده نمی‌شود. اما پاسخی که از آنها شنیده‌ام این بوده که بر خلاف میل و خواسته دولت، گروه‌هایی مانع از صدور مجوز برای من می‌شوند.»
زمان با بیان اینکه باید این فضا شکسته شود، اظهار کرد: «دولت اگر نتواند از حصاری که دورش کشیده شده است، خارج شود و تصمیم‌گیرنده اول و آخر حوزه فرهنگ و هنر باشد، عملا کاری پیش نمی‌رود.»
وی همچنین با تاکید بر ظرفیت‌های فرهنگی و اجتماعی هنر گفت: «اگر هنرمند بتواند با خیال راحت و بدون نگرانی‌های قبل و بعد از تولید، به خلق هنری بپردازند و رسانه‌ها معیارهای درست و سالمی از شناخت هنری و فرهنگی را به مردم ارائه کنند، بسیاری از مشکلات جامعه به کمک هنر از میان برداشته می‌شود.»
وی افزود: «اما متاسفانه الان اینطور نیست. از یک طرف در مرکز آموزشی و مدارس، نوجوانان و جوانان را از موسیقی می‌ترسانند و از آن طرف هنرمندان را تحت فشار قرار می‌دهند که اگر خارج از چهارچوب‌های بسته، فعالیت کنی با مشکلات مختلف و سختی روبه‌رو خواهی شد.»
زمان یادآور شد: «آنها هنر فرمایشی و دستوری می‌خواهند؛ هنری که هیچ کاربرد اجتماعی و فرهنگی ندارد.»