شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : وزیر امور خارجه و همراهانش به ژنو رفته اند، در حالی که ار دستان خالی آنها منتظر معجزه هستتد. آیا نمی خواهید یک دعای سفر بدرقه راهشان کنید؟ چند کلمه خشک و خالی (در آشتی با مردم) به راستی می تواند حجت آنان را غالب و کفه شان را سنگین کند. منتهی چرا خشک و خالی؟ صمیمانه به مردم باز گردید. ضرر نخواهید کرد.
کلمه – سید علیرضا بهشتی شیرازی:
بسم الله الرحمن الرحیم
گویا دوباره قرار است غنی سازی چندی غذای ظهر و شام ملت ما باشد: اخبار ساعت 2 یک وعده، اخبار شامگاهی هم وعده ای دیگر. و چه چیز بهتر از غنی سازی، اگر به مواد هسته ای محدود نشود؟ چه بهتر از آن که هر چه داریم را غنی کنیم؟ اگرچه به نظر می رسد بعضی از این کار می ترسند. هنرمندی که آثار و تصویرش مکررا از صدا و سیما پخش می شود، قصد دارد برای مردم یکی از شهرستان ها برنامه زنده اجرا کند تا بهره ای را که از هنر او برده اند، غنی تر سازند. اما دادستان شهر در آخرین لحظات مجلس را به هم می زند. او برای این کار مستند قانونی یا شرعی در دست ندارد، بلکه می گوید در قلمرو من مطرب بازی نداریم. شهرستان او اقلیم فقهی متفاوتی از مابقی کشور نیست. اگر دست او بود، اگر می توانست، به تهران می آمد و به قول آقای اوباما تا آخرین پیچ و مهره این گونه غنی سازی ها را بار می کرد و دور می ریخت.
در عین حال به نظر می رسد که اخیرا غنی سازی زندگی مردم در ابعادی محدود تا سطح پنج درصد آزاد شده است. دیگر لازم نیست کسانی درباره سلامت جامعه تصمیم بگیرند که در آستانه اعمال تحریم ها، حجم عظیمی از ارز دارو را صرف واردات اتومبیل های لوکس کردند؛ یا دیگرانی از طرف ملت با بیگانگان گفت و گو کنند که میز مذاکره را با کلاس انشاء اشتباه می گرفتند. به نطر می رسد مردم دارند اندک اندک حقوق مسلم خود را، اگرچه در قسط های بسیار ناچیز، پس می گیرند. حتی می شود در مورد پیشرفت های به دست آمده عددهای نسبتا دقیق گفت: در تقریبا یک سی و هشتم از دستگاه ها، یا 5 سو از 190 سوگیری جدیدی که باید برای به فعلیت رساندن استعدادهای کشور داشته باشیم با توفیق رو به رو بوده ایم، یا به زودی رو به رو خواهیم شد. اگر در جایی دیگر، در صحنه بین المللی مشابه اینها را مشاهده می کنیم، اگر در لوزان نتیجه ای گرفته شد یا نشد، و اگر قرار است در آینده ای نزدیک پیروزی یا خدای ناکرده شکستی روی دهد، همگی انعکاس دگرگونی های درون ماست.
– ده سال دیگر آیا به راستی قرار است غنی سازی نامحدود داشته باشیم؟
– بستگی دارد که در آن زمان تا چه حد قدرتمند باشیم. به تعداد موشک هایی که خواهیم داشت یا میزان نفتی که خواهیم فروخت یا کارآمدی نیروهای امنیتی بستگی ندارد. در آن زمان ملت ما تا چه اندازه در غنی سازی ظرفبت های خود پیشرفت کرده است؟ سوال این است.
همین مقدار تغییرات اندک چقدر قدرت تولید کرده است، به صورتی که غنی سازی تمام زندگی مردم به راستی جا دارد وحشت ابجاد کند. با شکل گیری چنان قدرتی، آیا دیگر برای دادستان شهرستان قلمرو بافی می ماند؟ برخی در بیان علت مخالفت ها با دستاوردهای مذاکرات، به منافعی اشاره می کنند که کسانی از تحریم می برند. به نظرم واضح تر از آن، ترسی است که در رفتارشان دیده می شود.
با اتکا به همین تغییرات و نوانایی های ناشی شده از آن است که امروز می ایستیم و می گوییم اجازه مصاحبه با دانشمندان هسته ای خود را نخواهیم داد. شش سال پیش، زمانی که جوانان مردم در خیابان ها کتک می خوردند، چنین موضغی نداشتیم:
“موافقیم متخصصان هسته ای ما بنشینند و درباره همه چیز با متخصصان هسته ای طرف مقابل بحث و گفت و گو کنند. این کمک می کند به ایجاد اعتماد و از بین بردن نگرانی هایی که وجود دارد.
(محمود احمدی نژاد در مصاحبه با هفته نامه نیوزویک، اول مهر 1388)
آن روزها زور قدرت نیافریده بود. زور از اول هم قرار نبود قدرت تولید کند. زور و قدرت در نقطه مقابل هم بودند که هرچه به یکی نزدیک می شدیم، از دیگری فاصله می گرفتیم. اما ترس نمی گذاشت به خرد این حقیقت راه پیدا کنیم.
وزیر امور خارجه و همراهانش به ژنو رفته اند، در حالی که ار دستان خالی آنها منتظر معجزه هستتد. آیا نمی خواهید یک دعای سفر بدرقه راهشان کنید؟ چند کلمه خشک و خالی (در آشتی با مردم) به راستی می تواند حجت آنان را غالب و کفه شان را سنگین کند. منتهی چرا خشک و خالی؟ صمیمانه به مردم باز گردید. ضرر نخواهید کرد.
* مشاور عالی میرحسین موسوی؛ زندان اوین