شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : وی اضافه کرد: شبها وقتی که بچه ها و همسرم میخوابیدند، با ماشین به فرودگاه یا میدان آزادی میرفتم و مسافرکشی میکردم البته فقط افرادی را که با خانواده بودند، سوار ماشین میکردم.
معاون رییس جمهور در امور زنان و خانواده با اشاره به نقش و جایگاه والای زنان در جمهوری اسلامی ایران، گفت: فعالیت سیاسی زنان نقش مهمی در رشد و توسعه جامعه در ابعاد مختلف دارد.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی معاونت امور زنان و خانواده، ˈ شهیندخت مولاوردی ˈ در دیدار «مرضیه حدید چی (دباغ)» از زنان مبارز کشور خطاب به وی، اظهارداشت: مشارکت سیاسی فعالانه شما در زمان مبارزه قبل از انقلاب و بعد از آن همیشه برای ما نمونه است و شما برای ما الگو هستید.
مولاوردی اضافه کرد: امام راحل (ره) با انتخاب شما به عنوان نماینده خود در سفر به شوروری سابق می خواستند، پیامی را به جامعه ابلاغ کنند و آن استفاده از توانمندی زنان در عرصه دیپلماسی کشور و روابط بین الملل و در سطح سفیر است که متاسفانه این پیام درک نشد.
دباغ نیز در این دیدار با بیان این که حضور زنان در جامعه برای امام راحل (ره) از اهمیت و نگاه ویژه ای برخوردار بود، گفت: بر پایه این نگاه به زن است که امام (ره) بر نقش سیاسی زنان تأکید کردند و گفتند که زن باید در مقدرات اساسی مملکت دخالت کند زیرا حضور زنان به عنوان نیمی از جامعه در فعالیت های سیاسی می تواند نقش مهمی در رشد جامعه داشته باشد.
وی ادامه داد: به همین دلیل امام (ره) از زنان به عنوان «رهبران نهضت» یاد کردند و فرمودند که ˈ شما رهبران نهضت هستید، زنان رهبر نهضت ما هستند، ما دنباله آنها هستیم، من شما را به رهبری قبول دارمˈ.
دباغ با تاکید بر این که کار کردن برای زنان عار نیست به نقل خاطره ای پرداخت و گفت: در دوره دوم نمایندگی مجلس برای حل مشکلات اقتصادی چند خانواده، هر ماه مبلغی به آنها کمک میکردم، وقتی دوره نمایندگی ام به پایان رسید، دیگر پولی نداشتم به آنها کمک کنم.
وی اضافه کرد: شبها وقتی که بچه ها و همسرم میخوابیدند، با ماشین به فرودگاه یا میدان آزادی میرفتم و مسافرکشی میکردم البته فقط افرادی را که با خانواده بودند، سوار ماشین میکردم.
مرضیه حدید چی (دباغ) از زنان مبارز کشور و از چهره های شناخته شده انقلابی است، وی که از شاگردان شهید آیت الله سعیدی است، پس از شهادت وی در سال 1349 به مبارزه و تبلیغ خود علیه رژیم شاه شدت می بخشد و سرانجام در سال 1352 توسط ساواک دستگیر می شود.
در کمیته مشترک به همراه دخترش ˈ رضوانه ˈ شدیدترین شکنجه ها را تحمل کرده و به سختی بیمار می شود، زمانی که امیدی به زنده ماندنش نبود ، در سال 1354 از زندان آزاد می شود و دوباره فعالیت های خود را آغاز می کند.
وی فرماندهی سپاه همدان، نمایندگی مجلس و همراهی هیات ایرانی در سفر به شوروی جهت ابلاغ پیام رهبر انقلاب به گورباچف را در کارنامه خود دارد.