شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : وقتی این برنامه ی چندساعته با پخش موزیک «حماسه» ای پایان یافت و به دنبال آن، سرودهای ملی (که پخش آن از صدا و سیما در دوران انتخابات مباح بلکه مستحب مؤکد محسوب می شود) را می شنیدی، اولین نکته ای که به ذهنت خطور می کرد این بود که آیا می توان شعور یک ملت را بهتر از این به سخره گرفت؟
کلمه- سیدکاظم قمی:
چند روز پیش، آگهی تبلیغاتی فیلم «تلفن همراه رئیس جمهور» را در مسیر بازگشت به خانه دیدم. شرکت تبلیغاتی محترم، برای آن که شهروندان در هنگام رانندگی به حدی متعجب نشوند که باعث تصادف و سانحه شوند، تذکر داده بود که آن را خیلی جدی نگیرند و پس از عبور از بنر مربوطه، با همان سرعت به راه خود ادامه دهند. اما تهیه کنندگان برنامه ی زنده ی تلویزیونی عصر جمعه که با شرکت هشت نامزد انتخاباتی ریاست جمهوری پخش شد، از دادن این تذکر غفلت ورزیدند و بینندگانی که مشتاق مناظره ی تلویزیونی بودند که نامزدهای مهم ترین سمت اجرایی کشور را از طریق آن ارزیابی کنند، با یک شو تلویزیونی که بیشتر زیبنده ی گروه تولیدی مسابقات و سرگرمی صدا و سیما بود مواجه ساختند! البته باید انصاف داد که تنوع بخش های مختلف این شو تلویزیونی کم نبود: از مسابقه ی بیست سؤالی، تا مسابقه ی هوش که رئیس جمهور آینده می بایست با دیدن تصاویری که پخش می شد، برداشت خود را از آن برای رأی دهندگان احتمالی توضیح دهد.
آنچه در آن میان غایب بود، مناظره ی میان نامزدها بود. آنچه در آن تکراری بود، سخنان نامزدها درباره وضعیت اقتصادی وخیم کشور بود. از نامزدی که تنها برنامه اش برای اداره ی آینده ی کشور «استفاده از ظرفیت های مختلف نرم افزاری و سخت افزاری» کشور است تا نامزدی که تکیه کلامش بی صاحب خواندن اقتصاد کشور بود، برنامه ی مشخصی برای بهبود وضعیت اقتصادی کشور ارایه نشد و حداکثر، پروژه های منفردی مطرح شد که بناست با تکیه بر آنها، مشکل تورم، گرانی، رکود، مسکن، اشتغال و … حل شود.
در غیاب نامزد مورد حمایت دولت، نامزدهایی که حامیان دیروز دولت احمدی نژاد و مبلغان آن به شمار می رفتند، عرصه را برای نقد کارنامه ی «دولت کریمه» مناسب دیدند و تلویحا از بینندگان خواستند بر بی بصیرتی آنها چشم بپوشند. جالب تر از همه این که همه ی نامزدها به موفقیت های چشمگیر کشورمان در دوران جنگ هشت ساله استناد کردند، بدون این که به سکاندار موفق دستگاه اجرایی کشور در آن دوران که این روزها در زندان کوچه ی اختر محبوس است اشاره کنند! وقتی این برنامه ی چندساعته با پخش موزیک «حماسه» ای پایان یافت و به دنبال آن، سرودهای ملی (که پخش آن از صدا و سیما در دوران انتخابات مباح بلکه مستحب مؤکد محسوب می شود) را می شنیدی، اولین نکته ای که به ذهنت خطور می کرد این بود که آیا می توان شعور یک ملت را بهتر از این به سخره گرفت؟