» بن بست اختر و منگنه انتخابات

چکیده : رئیس جمهور آینده، رئیس شورای عالی امنیت ملی، باید در این باره موضع بگیرد و در چارچوب اختیارات اش حرفی بزند. گذشته در امروز زنده است: کسی که موضع اش را با رای در حبس ما مشخص نکند، برگ رای جدید را نیز به حبسی دیگر می برد.

کلمه – سینا حقجو:

دیگر کسی به موسوی حمله نمیکند. با این که چهار سال بر طبل فتنه و فتنه گری و فتنه آفرینان و فتنه زده ها و عاملین فتنه و ساکتین فتنه و … کوفتند، حالا که نوبت تبلیغات رسمی انتخابات شده، گویا دیگر حنای فتنه رنگی ندارد.

 همه از موضوعات به نسبت ثابتی -هر چند با زبان ها و به بیان ها مختلف- حرف میزنند: تنش زدایی در روابط خارجی، بهبود وضع معیشت، ایجاد مسکن و اشتغال، بازگرداندن اخلاق به جامعه، از بین بردن فضای نظامی و امنیتی، … محمدرضا عارف در برنامه تلویزیونی اخیرش تا آنجا پیش رفت که بسیاری شیوه او را تقلیدی از موسوی خواندند. از مضامین برنامه ها و تاکید بر اخلاق گرایی و ثبات مدیریت و … گرفته تا استفاده از الگویی مشابه در بیان برنامه ها: همه نطق معروف موسوی را به یاد آوردند وقتی میخواند «آمده ام تا …».

 انتخابات، هر چند بسته و مهندسی شده، زمینه مناسبی برای «رو شدن» است. رو شدن تفاوت واقعیت های جامعه با آنچه که حاکمان میکوشند به جامعه نشان دهند. نامزدهای انتخاباتی، حتی حکومتی ترین شان، با وضعیت بغرنجی مواجه هستند: از یک سو باید رای بیاورند. این یعنی رقابتی شکل میگیرد میان مانور دادن بر سر «مسائل اصلی» جامعه؛ مسائلی که از قضا همه کاندیداها خوب تشخیص میدهند. از سوی دیگر اما این مسائل با تبلیغات رسمی حکومت یکسان نیست. نتیجه میشود وضعیت پیچیده ای که کاندیدا نمیداند چه قدر و چه طور می‌تواند مسائل اصلی را مطرح کند، بی آن که به خط قرمزهای نظام بربخورد و جواز حذف رسمی یا غیررسمی اش فراهم شود.

اگر یک مخاطب این وضعیت پیچیده‌ي کاندیداها «نظام» است، روی دیگر به سوی مردم است. به سوی رای دهندگان بالقوه. همان قدر که حکومت نامزدها را با قدرت عریان اش در منگنه میگذارد، جانب دیگر منگنه قدرت مخفی مردم است. این قدرت را از دست میدهیم اگر  چک سفید امضاء برای کسی بکشیم. در عوض میتوانیم  از قدرت مان استفاده کنیم. باید بایستیم و از کاندیداها مطالبه کنیم؛ در غیر این صورت، کاندیداها را به سوی حکومت هل داده ایم.

باید از کاندیداها مطالبه کنیم که صریح تر جانب مردم را بگیرند. نام بردن از موسوی و خاتمی و هاشمی در صدا و سیمایی که چهار سال در هتک و حذف نام «فتنه گران» کوشیده اتفاقی مبارک است اما این پایان داستان نیست. ما آنچه را در این چهار سال بر ما گذشته است از یاد نبرده ایم و نمیخواهیم هم دچار سرخوشی و فراموشی موقت انتخاباتی شویم. رای ما هنوز در حصر و شیران ما هنوز در حبس اند. رئیس جمهور آینده، رئیس شورای عالی امنیت ملی، باید در این باره موضع بگیرد و در چارچوب اختیارات اش حرفی بزند. گذشته در امروز زنده است: کسی که موضع اش را با رای در حبس ما مشخص نکند، برگ رای جدید را نیز به حبسی دیگر می برد.