شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : پلاکاردهایی که در دست دانشجویان بود و در آن به کار زینبی و آگاهی چشم اسفندیار خودکامگان اشاره شده بود، نمادهای سبزی که به چشم می آمد و شعارهای یاحسین میرحسین که بدون هماهنگی با تریبون رسمی و به طور خودجوش از سوی حاضران سر داده می شد، همگی نشان از آن داشت که دانشگاه هنوز و همچنان همراهی خود را با جنبش سبز حفظ کرده است و اگر این همراهی بروزی ندارد، ناشی از بسته بودن فضاست و نه دلسردی و ناامیدی دانشجویان.
کلمه: شانزدهم آذر امسال دانشگاه تهران، چهار روز تاخیر داشت. اما نه آلودگی هوا توانست مانع از برگزاری مراسم آن شود و نه سنگ اندازی های بیرون و درون دانشگاه.
اگرچه پخش کلیپ این مراسم ناتمام ماند و انجمن اسلامی دانشجویان نتوانست برخی سخنرانان مورد نظر خود را دعوت کند یا برنامه را به شکل مطلوب خود و یا لااقل در سالن و با میهمانانی همچون سال های قبل بگیرد، اما همین مقدار هم نشان داد که امیدی که میرحسین موسوی به آینده داشت و آن را به وجود سه میلیون دانشجو در کشور متکی می دانست، واقعیت دارد.
پلاکاردهایی که در دست دانشجویان بود و در آن به کار زینبی و آگاهی چشم اسفندیار خودکامگان اشاره شده بود، نمادهای سبزی که به چشم می آمد و شعارهای یاحسین میرحسین که بدون هماهنگی با تریبون رسمی و به طور خودجوش از سوی حاضران سر داده می شد، همگی نشان از آن داشت که دانشگاه هنوز و همچنان همراهی خود را با جنبش سبز حفظ کرده است و اگر این همراهی بروزی ندارد، ناشی از بسته بودن فضاست و نه دلسردی و ناامیدی دانشجویان.
این مراسم پرشور، مملو از استقبال دانشجویان و در تعارض با فضای دلمرده ی حاکم، تصویر متفاوتی از دانشگاه ها و جامعه به دست می دهد که نویدبخش روزهای بهتری در آینده ی نزدیک است؛ و نیز بهترین پاسخ است برای آنها که ادعا می کنند جنبش اعتراضی پس از انتخابات فروکش کرده و راه سبز امید فراموش شده است.
گزارش کامل مراسم را در اینجا بخوانید.
گوشه هایی از حال و هوای دانشگاه تهران در روز دوشنبه، که می توان انتظار داشت در ماههای پیش رو، نظایر آن بیشتر در دانشگاه ها و فضاهای عمومی کشور تکرار شود، در تصاویر زیر قابل لمس و مشاهده است:
