شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : در حقيقت رييس دولت از اساس نبايد و حق ندارد كه درباره ديگر مقامهاي رسمي كشور با چنين ادبياتي سخن بگويد، هر چند حق انتقاد براي ايشان يا هر شهروند ديگري محفوظ و محترم است. شايد ريشه اين رفتارها، همان تهمتها و اتهامپراكنيهايي باشد كه در سالهاي متمادي از سوي اصولگرايان نسبت به اصلاحطلبان انجام گرفت و اكنون خود با همين ادبيات از سوي دولتي روبهرو ميشوند كه از آن بيشترين پشتيباني را ميكردند. اين فرهنگي است كه سالها در قبال ديگران به كار گرفته شد و رييس دولت همواره از آن در داخل و خارج بهره برد و مورد اعتراض قرار گرفت، تا امروز كه ميبينيم دامن رفتار و ادبيات وي به ديگر قوا و اركان داخل كشور نيز رسيده است
فاطمه راكعي
اگر قرار باشد قانون ملاك عمل قرار گيرد، بسياري از رفتارهاي كنوني متوليان امور در دايره فراقانوني است. رييس دولت و نمايندگان يك كشور كه براساس يك قانون روشن و مدون انتخاب شدهاند، داراي وظيفههاي روشن و ويژهيي هستند. براساس همين وظيفهها، اختيار دارند و به همين دليل هم رييس دولت يا وزراي وي يا نمايندگان مجلس نميتوانند و نبايد كه مشكلات به وجود آمده در جامعه را بر دوش ديگران بيندازند تا خود را تطهير كنند. چنين كاري البته در سالهاي اخير انجام ميگيرد و كسي نسبت به آن حساس نيست، هر چند كه با استفاده از اين روش نميتوان مردم را قانع كرد و براي مشكلات آنها توجيه تراشيد. محمود احمدينژاد در نشست خبري اخير خود با خبرنگاران داخلي و خارجي از وزارت ارشاد خود تا ديگر قوا را به چالش كشيد و اقدامات هر كدام از اين نهادها را با اما و اگرهايي همراه كرد. حداقل اتفاقي كه ميتوانست رخ دهد، اين بود كه ايشان وزير ارشاد را كه جزيي از اعضاي هيات دولت است، به پرسش نگيرد و خيلي آسانتر وي را به دليل اشتباه خود تغيير دهد. درباره ديگر قوا نيز نميتوان دولت را بيتقصير دانست چرا كه يكي از هنرهاي مديريت در كشور ما، هماهنگي با همه دستگاه و نهادها و ارگانهاست كه دولت در اين زمينه عملكرد مثبتي از خود بر جاي نگذاشته است. به باور من، كاري كه آقاي احمدينژاد انجام ميدهد و به جاي ايستادگي در برابر چالشها، در جاهاي ديگري مانند بحث معاون اول خودش ايستادگي ميكند، قانوني نيستند. رفتار و ادبيات وي به ويژه آن بخشي كه در ارتباط با سران قواي كشور به كار ميبرند، درست نيست.
در حقيقت رييس دولت از اساس نبايد و حق ندارد كه درباره ديگر مقامهاي رسمي كشور با چنين ادبياتي سخن بگويد، هر چند حق انتقاد براي ايشان يا هر شهروند ديگري محفوظ و محترم است. شايد ريشه اين رفتارها، همان تهمتها و اتهامپراكنيهايي باشد كه در سالهاي متمادي از سوي اصولگرايان نسبت به اصلاحطلبان انجام گرفت و اكنون خود با همين ادبيات از سوي دولتي روبهرو ميشوند كه از آن بيشترين پشتيباني را ميكردند. اين فرهنگي است كه سالها در قبال ديگران به كار گرفته شد و رييس دولت همواره از آن در داخل و خارج بهره برد و مورد اعتراض قرار گرفت، تا امروز كه ميبينيم دامن رفتار و ادبيات وي به ديگر قوا و اركان داخل كشور نيز رسيده است.
منبع: اعتماد