شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : شما که سنگ بسیج و بسیجی به سینه می زنید آیا خود حرمت بسیج و بسیجی را نگاه داشتید؟ از بسیجی که یک زمان مورد علاقه و احترام مردم بود و مردم به بسیجی بعنوان یک حامی و پشتیبان در روزهای سخت نگاه می کردند چه ساخته اید؟ چرا امروز باید تعداد زیادی از مردم به بسیحی بعنوان یک مزاحم و کسی که برای آزار ایشان در کمین نشسته نگاه کنند؟
حسین زمان درباره کاریکاتور روزنامه شرق و حاشیه سازی ها برای آن در صفحه فیس بوک خود نوشت:
گویا این حماقت و کینه توزی پایان ندارد. البته شاید هم حماقت نیست بلکه ترس و وحشت از روشنگری است که اینگونه ایشان را به واکنش وا می دارد. کجای این تصویر رزمندگان و سربند هایی که آن زمان به پیشانی می بستند را تداعی می کند؟ بیش از هرچیز تداعی کننده ترس و وحشتی است که از دیدن و دیده شدن داریم و اگر هم بتوان پلی زد بین این چشم بندها و آن پیشانی بندها باید گفت همانها که دیروز سربند مقدس بر پیشانی شان بسته میشد امروز چشم بند دستگیری و بازداشت به چشمانشان زده می شود، آن هم به جرم فهمیدن و اندیشیدن و آگاه کردن.
شما که سنگ بسیج و بسیجی به سینه می زنید آیا خود حرمت بسیج و بسیجی را نگاه داشتید؟ از بسیجی که یک زمان مورد علاقه و احترام مردم بود و مردم به بسیجی بعنوان یک حامی و پشتیبان در روزهای سخت نگاه می کردند چه ساخته اید؟ چرا امروز باید تعداد زیادی از مردم به بسیحی بعنوان یک مزاحم و کسی که برای آزار ایشان در کمین نشسته نگاه کنند؟ هر جا که میخواستید و میخواهید به اهداف خود برسید از حیثیت و آبروی بسیج مایه گذاشتید و پرچم بسیج را علم کردید. خاک جبهه نخورده هایی که حتی یک روز از جنگ را درک نکرده اند لباس بسیج به تن می کنند و چفیه بر گردن می اندازند و ایثارگران دست و پا قطع شده جانباز را عامل آمریکا و دشمن خطاب می کنند. یادگاران و امانت های عزیز شهدایی همچون باکری را مورد اهانت قرار میدهند.
اصلا چه کسی گفته است شما مدافع حرمت بسیجیان و رزمندگانید؟ چگونه و به چه دلیلی خود را وکیل و وصی رزمندگانی می دانید که همه آمال و آرزویشان خدمت به مردم بود، حال آنکه شما هیچ ارزش و جایگاهی برای مردم قائل نیستید، بطوری که به ایشان اجازه نمی دهید حرفشان را بزنند. هر شکایتی را حمل بر تشویش و بر هم زدن امنیت عمومی می نمایید و به این ترتیب به احدی اجازه اظهار عقیده نمی دهید. این بود رسم و مرام رزمندگانی که برایشان جامه بر تن می درید؟ دست از این کارهایتان بردارید، چرا که به زودی علاوه بر اینکه برای اثبات خوش قولی و صداقتتان می بایستی ریش هایتان را بتراشید، مجبور خواهید شد ابروهایتان را نیز بردارید، ناخن هایتان را لاک بزنید و النگو دستتان نمایید.