شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : حسین منزوی دومین کتابش را با نام «صفر خان» در ستایش از «صفر قهرمانیان» که 33 سال در زندان شاه بود، منتشر کرد. این کتاب در سال 82 از سوی نشر چکیده تجدید چاپ شد. با عشق در حوالی فاجعه، از شوکران و شکر، با سیاوش از آتش، از کهربا و کافور، به همین سادگی، با عشق تاب می‌آورم، این کاغذین جامه، از خاموشی‌‌ها و فراموشی، از ترمه و غزل، تغزلی در باران، این ترک پارسی‌گوی (بررسی شعر شهریار) و ترجمه شعر حیدر بابایه سلام شهریار از جمله کتاب‌های منتشرشده‌ی اوست.
اول مهرماه سالروز تولد حسین منزوی، غزل‌سرای نوپرداز، است.
حسین منزوی اول مهرماه سال 1325 در زنجان به دنیا آمد. به این علت که پدر و مادرش معلم روستا‌های اطراف زنجان بودند، سال‌های ابتدایی زندگی‌اش در روستا گذشت. دوران دبستان، راهنمایی و دبیرستان را در مدرسه‌های زنجان پشت سر گذاشت و در سال 1344 وارد دانشکده‌ی ادبیات دانشگاه تهران شد.
به گزارش ایسنا، حسین منزوی در قالب آزاد، نیمایی و غزل شعر سرود؛ ولی بیش‌تر شهرتش به خاطر غزل‌سرایی‌های اوست و به همین خاطر او را از پایه‌گذاران غزل نو می‌دانند. این شاعر در حرکت غزل از فضای سنتی به سمت شعر و پیام نیما یوشیج تأثیر بسزایی داشت. او شاعری است که در دهه 40 و 50 که دوره‌ی یکه‌تازی شاعران نوپرداز در فضای شعر بود و شعر کلاسیک دوران رکود خود را سپری می‌کرد، به غزل‌سرایی روی آورد و از این جهت بار دیگر به غزل اعتباری دوباره بخشید.
منزوی اولین مجموعه شعرش را در سال 1350 در انتشارات بامداد منتشر کرد که با انتشار این مجموعه اولین جایزه‌ی شعر فروغ را دریافت کرد و به عنوان برترین شاعر جوان این دوره معرفی شد.
او سپس به رادیو و تلویزیون رفت و در آن‌جا در گروه «ادب امروز» با سرپرستی نادر نادرپور همکاری کرد. بعد از این در تلویزیون برنامه‌های متعددی در رابطه با شعر و ادبیات اجرا کرد. از دیگر فعالیت‌های ادبی او سرپرستی مجله ادبی «رودکی» در یک مقطع و همکاری با نشریه «سروش» و صفحه شعر روزنامه محلی «امید زنجان» بود.
حسین منزوی دومین کتابش را با نام «صفر خان» در ستایش از «صفر قهرمانیان» که 33 سال در زندان شاه بود، منتشر کرد. این کتاب در سال 82 از سوی نشر چکیده تجدید چاپ شد. با عشق در حوالی فاجعه، از شوکران و شکر، با سیاوش از آتش، از کهربا و کافور، به همین سادگی، با عشق تاب می‌آورم، این کاغذین جامه، از خاموشی‌‌ها و فراموشی، از ترمه و غزل، تغزلی در باران، این ترک پارسی‌گوی (بررسی شعر شهریار) و ترجمه شعر حیدر بابایه سلام شهریار از جمله کتاب‌های منتشرشده‌ی اوست.
منزوی را شاعر همیشه عاشق می‌دانند؛ ولی او خود در این‌باره گفته است: هر چند پایگاه تغزل را عشق و عاشقی دانسته‌اند؛ ولی به گمان من، تغزل می‌تواند هر نوع حدیث نفسی را دربر بگیرد، حتا اگر عرفانی و اجتماعی باشد.
او همچنین گفته است: در شعر هیچ الگویی نداشته‌ام؛ ولی به حافظ، مولوی، سعدی و خیام ارادت داشته‌ام و نیما، شاملو، فروغ و نادرپور برایم بسی عزیزند.
این شاعر غزل‌سرا اردیبهشت‌ماه سال 83 در سن 58سالگی به‌علت بیماری قلبی و تنفسی درگذشت و در شهر زنجان به خاک سپرده شد.
یکی از عاشقانه‌های معروف حسین منزوی را در زیر بخوانید:
خیال خام پلنگ من به سوی ماه جهیدن بود
و مـاه را زِ بلندایش به روی خاک کشیدن بود
پلنگ من دل مغرورم پرید و پنجه به خالی زد
که عشق ماه بلند من ورای دست رسیدن بود
گل شکفته! خداحافظ، اگرچه لحظــه دیـــدارت
شروع وسوسه‌ای در من، به نام دیدن و چیدن بود
من و تو آن دو خطیـم آری، موازیــان به ناچاری
که هر دو باورمان ز آغـاز، به یکدگــر نرسیدن بود
اگرچه هیچ گل مرده، دوباره زنده نشد امّا
بهار در گل شیپـوری، مدام گرم دمیدن بود
شراب خواستم و عمرم، شرنگ ریخت به کام من
فریبکــار دغل‌پیشه، بهانه‌اش نشنیـدن بود
چه سرنوشـت غم‌انگیزی، که کرم کوچک ابریشم
تمام عمر قفس می‌بافت، ولی به فکر پریدن بود