چکیده : سید مصطفی تاجزاده با توجه به صحبت های اخیر آقای احمد خاتمی مبنی بر نداشتن زندانی سیاسی در جمهوری اسلامی و تأکید بر برانداز بودن زندانیان موجود گفت: اصل این موضوع خوب و قابل تأمل است. و من خوشحالم که ایشان این حرف را می زند. این که هیچ کس نباید به خاطر نقد و اعتراض و راه پیمایی مسالمت آمیز زندانی شود، یک گام به پیش است.
سیدمصطفی تاجزاده هم به دنبال واکنش محمدامین هادوی، نسبت به اظهارات سیداحمد خاتمی در مورد زندانیان سیاسی، عکس العمل نشان داد.
احمد خاتمی امام جمعه تهران و عضو مجلس خبرگان اخیرا در سخنرانی ای مدعی شدکه در ایران “زندانی سیاسی” وجود ندارد. در واکنش به این سخنان مصطفی تاجزاده عضو ارشد جبهه مشارکت و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی پاسخی به شرح زیر در اختیار نوروز قرار داده است:
سید مصطفی تاجزاده با توجه به صحبت های اخیر آقای احمد خاتمی مبنی بر نداشتن زندانی سیاسی در جمهوری اسلامی و تأکید بر برانداز بودن زندانیان موجود گفت: اصل این موضوع خوب و قابل تأمل است. و من خوشحالم که ایشان این حرف را می زند. این که هیچ کس نباید به خاطر نقد و اعتراض و راه پیمایی مسالمت آمیز زندانی شود، یک گام به پیش است. اما دو نکته دارم یک این که ایشان پرونده مرا مرور کند و اعلام کند که کدام خلاف قانون در رفتار و افعال این جانب به طور مستند و یا حتی غیرمستند در این پرونده هست که باید متحمل شش سال حبس تحت شرایط خاصّ غیرقانونی باشم. این از خطیب نماز جمعه که هر هفته مردم را دعوت به تقوای الهی می کند انتظار زیادی نیست!اتهام براندازی هم که برازنده کسانی است که موجب انحراف انقلاب از خط و جریان اصلی خود شدند.
دوم این که ایشان و هم فکرانشان قبول می کنند که دولت و مجلس جاهایی خطا کرده اند که باید اصلاح و جبران شود، سؤال من این است چطور از مطلق احکام قضات و عملکرد ایشان دفاع می کنند و جرأت کنکاش یا اعلام خطای حتی یک قاضی را ندارند؟ یعنی نیم درصد هم احتمال نمی دهند که این افراد غیرمعصوم خطا کرده باشند؟! این دفاع مطلق و اصرار بر این گفته که «در ایران زندانی سیاسی نداریم» این شبهه را ایجاد می کند که جای دیگری این احکام را صادر می کند که جای هیچ نقدی به آن نیست!
پیش از این نیز محمدامین هادوی در نامه ای خطاب با احمد خاتمی با اشاره به سخنان وی در نماز جمعه ی تهران نوشته بود: اظهاراتی از سوی آقای احمد خاتمی امام جمعه تهران در مطبوعات منعکس شد که مطالعه آن به ویژه برای فردی چون من به عنوان زندانی سیاسی جمهوری اسلامی و منتقد سیاست های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی حکومت، جای بسی تاسف و البته عبرت از آن باب داشت که آیا ممکن است شهوت پست و مقام و قدرت بتواند انسان ها را هر چند در لباس ظاهری پیامبر خدا (ص) به چنین سرنوشت رقت بار و مرتبه ای فرسنگ ها دور از ارزش های دینی، اخلاقی و انسانی برساند؟