شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : در بخش دامداری کاهش اشتغال داشته‌ایم و واحد‌های ساخته‌شده معطل مانده‌اند و تولید‌کنندگان به بدهکاران بانکی تبدیل شده‌اند. در چنین شرایطی که تولید‌کنندگان با مشکلات متعدد دست و پنجه نرم می‌کنند، نه تنها حمایتی برای حفظ تولید، سرمایه و اشتغال نمی‌شود بلکه با اعمال سیاست‌های وارداتی، کنترل بازار محصول و رها کردن بازار تامین نهاده‌ها شرایط را برای ادامه راه تولید سخت‌تر می‌کنند.
صنعت دامداری به دلیل مشکلات متعدد با کاهش اشتغال مواجه شده و واحد‌های ساخته‌شده در این بخش معطل و خالی مانده و تولید‌کنندگان نیز به بدهکاران بانکی تبدیل شده‌اند.
این واقعیت را سعید سلطانی مدیرعامل اتحادیه مرکزی دامداران اعلام می کند و در ادامه به ایسنا می گوید: در چنین شرایطی نسل جدید رغبت سرمایه‌گذاری و فعالیت در این بخش ندارند که این امر باعث از دست رفتن تولید خودکفای کشور و امنیت غذایی خواهد شد.
وی خاطرنشان می کند: علی‌رغم همه تاکیداتی که به کشاورزی و تولید شده است این بخش شرایط مناسبی ندارد. سرمایه‌گذاری‌های بالایی با استفاده از تسهیلات دولتی در این زمینه صورت گرفته اما با ظرفیت کامل کار نمی‌کنند و اکنون 40 درصد از ظرفیت صنایع دامپروری خالی مانده است در حالی که این ظرفیت‌ها می‌تواند باعث افزایش تولید و ایجاد اشتغال شود.
سلطانی با گلایه از این‌که مسوولان امر کوتاه‌ترین راه را برای حل مشکلات انتخاب کرده و واردات را چاره هر دردی می‌دانند، تصریح می کند: با ادامه این وضعیت اشتغال و سرمایه‌های تولیدی کشور از دست می‌رود و شیر و لبنیات نیز نابود خواهد شد.
مدیرعامل اتحادیه مرکزی دامداران می افزاید: در بخش دامداری کاهش اشتغال داشته‌ایم و واحد‌های ساخته‌شده معطل مانده‌اند و تولید‌کنندگان به بدهکاران بانکی تبدیل شده‌اند. در چنین شرایطی که تولید‌کنندگان با مشکلات متعدد دست و پنجه نرم می‌کنند، نه تنها حمایتی برای حفظ تولید، سرمایه و اشتغال نمی‌شود بلکه با اعمال سیاست‌های وارداتی، کنترل بازار محصول و رها کردن بازار تامین نهاده‌ها شرایط را برای ادامه راه تولید سخت‌تر می‌کنند که این امر باعث می‌شود نسل جدید رغبت سرمایه‌گذاری و فعالیت در این بخش را نداشته باشد.
وی می پرسد: تا چه زمانی پول نفت وجود دارد که در وقت مشکلات بتوان به واردات متوسل شد. از سوی دیگر بر اساس تجربیات زمانی که محتاج به واردات هستیم کشورهای فروشنده قیمت‌های خود را افزایش می‌دهند. در چنین شرایطی و با وجود مزیت‌های تولید داخلی جای سوال است که چرا باید محصولات وارداتی را به تولید خودکفا و اقتصادی کشورمان ترجیح دهیم؟