شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : در ایران ، زندانی سیاسی نداریم.”. این ادعایی بود که آقای لاریجانی چند ماه پیش به زبان آورد. (البته امروز هم آقای بان کی مون از حاکمیت فعلی ایران می خواهد زندانیان سیاسی را آزاد کند. و این نشانگر توجه بیش از پیش به سخنان مستند و متقن آقای جواد لاریجانی در عرصه ی بین المللی ست.) آیا این ادعای “سعه صدر” حاکمیت که لاریجانی مطرح می کند، به همان میزان صداقت دارد؟
محمد جواد لاریجانی، دبیرکل ستاد حقوق بشر قوه قضائیه در واکنش به اظهارات محمد مرسی، رئیس جمهور مصر و بان کی مون، دبیر کل سازمان ملل در اجلاس سران جنبش غیرمتعهدها گفت: بیان نظرات مخالف، “سعه صدر” جمهوری اسلامی ایران را نشان می دهد. لاریجانی در برنامه ی تلویزیونی دیروز، امروز، فردا گفت: برگزاری نشست سران عدم تعهد در تهران بسیار موفقیت آمیز بوده است.
به گزارش چمران نیوز، گفتار جواد لاریجانی از آنجا جنبه ی طنز به خود میگیرد که ایشان اشاره به تحمل بالا و سعه ی صدر حاکمیت در قبال سخنان دیگر سران کشورها و یا دبیرکل سازمان ملل متحد می کند. درحالی که در سه سال و نیم اخیر، انواع و اقسام سعه صدر حاکمیت درباب شنیدن سخن مخالف و نقد را به خوبی مشاهده کردیم.
در باب سران شرکت کننده در اجلاس نم و سعه صدر حاکمیت فعلی جمهوری اسلامی، نکاتی چند را باید به عرض آقای جواد لاریجانی بگوییم:
یکم / در نشست های بین المللی، مثل اجلاس غیرمتعهدها، میزبان نقش میزبانی و هماهنگ کننده را داراست. ریاست بر جنبش کشورهای غیرمتعهد، یا ریاست بر هر نهاد بین المللی، نشانه ی حاکمیت استبدادی و مطلقه ی آن کشور بر آن نهاد بین المللی نیست، که مثلا کشوری که ریاست نهادی بین المللی را بر عهده دارد، هر چه بخواهد بگوید و دیگر کشورها نیز بر مبنای آن سیاست ها عمل کنند. به نظر می رسد در ذهن آقای لاریجانی، “ریاست” و “میزبانی” اجلاس کشورهای جنبش عدم تعهد، به منزله ی تعریف “ریاست” در معنای کلاسیک، و یا به معنی “ولایت” داشتن بر آنهاست که حاکم بر روح و روان و زبان و منطق و حیات و ممات آنها باشد. چرا که آقای لاریجانی چنان از سعه صدر در قبال سخن مخالف سخن می گویند، گویی “رئیس” بر خطای دیگران چشم پوشی می کند و اظهار لطف نموده است.
دوم / اظهار نظر اینچنینی از یک مقام حکومتی، به سادگی حاکمیتی را ترسیم می کند، که عادت به شنیدن سخن مخالف ندارد. چه اینکه اگر حاکمیت فعلی، به شنیدن نقد و سخن مخالف و چنین اظهار نظرهایی، عادت داشت، اصولا چنین نگرانی هایی پیش نمی آمد و چنین سخنانی را از زبان امثال لاریجانی نمی شنیدیم. حال که موردی پیش آمده و خرق عادت رخ داده است، و خطایی نابخشودنی سر زده است، حاکمیت سعه صدر نشان می دهد و لطف می کند و خشم خود را فرو می خورد و از کنار این بی حرمتی به ساحت مقدس حاکمیت، عبور می کند. لذا لاریجانی با منت گذاشتن بر سر آنان که از سر مخالفت سخن گفتند، آنرا به حساب لطف می گذارد.
سوم / مشخص است که این “سعه صدر” توصیفی از سوی جواد لاریجانی، از سر ناچاری ست. زیرا حاکمیت فعلی، اساسا نمی تواند برخورد دیگری با سخنان محمد مرسی یا بان کی مون داشته باشد، و اصولا در جایگاهی نیست که توانایی برخورد داشته باشد. شاید آقای جواد لاریجانی به زبانی دیگر می خواهد بگوید که حاکمیت فعلی به آن درجه از برخورد با مخالف (مانند برخورد قذافی با امام موسی صدر، که سخنان او را شنید و تاب نیاورد و تحمل نکرد و او را به زندان انداخت) دست نمی زند و به ناچار سعه صدر پیشه می کند و تحمل می کند.
چهارم / جواد لاریجانی باید روشن تر بگوید که آیا این سعه صدر، ویژگی ذاتی حاکمیت فعلی ست یا ویژگی مصلحتی ست؟ یعنی تا زمانی که حاکمیت مجبور به داشتن سعه صدر نباشد، سعه صدر دارد؟
پنجم / آقای لاریجانی! از سعه صدر در قبال اظهارنظرهای مخالف و انتقادهای داخل کشور هم سخن بگویید. آیا زندانیان سیاسی، مطبوعات تعطیل شده، سانسور کتاب و مطبوعات، و حصر برخی از سیاستمداران و بزرگان انقلاب ، نتیجه ی سعه صدر حاکمیت فعلی است؟
ششم / جواد لاریجانی : “در ایران ، زندانی سیاسی نداریم.”. این ادعایی بود که آقای لاریجانی چند ماه پیش به زبان آورد. (البته امروز هم آقای بان کی مون از حاکمیت فعلی ایران می خواهد زندانیان سیاسی را آزاد کند. و این نشانگر توجه بیش از پیش به سخنان مستند و متقن آقای جواد لاریجانی در عرصه ی بین المللی ست.) آیا این ادعای “سعه صدر” حاکمیت که لاریجانی مطرح می کند، به همان میزان صداقت دارد؟