» تراژدی مسلمانان برمه‌ای؛ مردمان بی‌وطن/ نقش دولت در سرکوب‌ها، و نقشی که از سوچی انتظار می‌رود

چکیده : برخی رسانه های حکومتی در ایران با انتشار عکس هایی مربوط به زلزله و نسبت دادن این عکسها به کشتار مسلمانان در برمه، کاری کردند که افکار عمومی و رسانه ها در مورد این اخبار دچار تردید شوند و واکنش به موقع نشان ندهند و مسلمانان برمه نیز مظلوم واقع شوند... از آنگ سان سوچی، که برنده جایزه صلح نوبل است و دنیا او را به نام منادی دموکراسی در برمه می داند، انتظار می رود نسبت به دفاع از حقوق تمامی اقلیت های مذهبی و نژادی کشورش به خصوص اقلیت های مسلمانی که سال ها مورد ظلم و ستم قرار گرفته اند واکنش نشان داده و از حقوق انسانی آنها دفاع کند.

کلمه – گروه بین الملل: در برمه چه می گذرد؟ کشوری که در چند ماه گذشته نامش در رسانه های جهان با حرکت به سمت اصلاحات، دموکراسی، آزادی رهبر مخالفان از حصر خانگی و کاهش قدرت نظامیان مطرح بود؛ حالا چه شده که اکنون ذکر نامش در خبرها با تعابیری همچون درگیری قومی و مذهبی، کشتار و نسل کشی همراه شده است. ماجرا چیست؟

به گزارش کلمه، از چند هفته پیش و با بالا گرفتن درگیری ها در برمه، برخی رسانه های حکومتی در ایران با انتشار عکس هایی مربوط به زلزله و نسبت دادن این عکسها به کشتار مسلمانان در برمه، بسیاری از مردم را اشتباه انداختند و باعث انحراف افکار عمومی از واقعیت ماجرا شدند. عادت این رسانه ها به نوشتن دروغ و انتشار عکس های غیر واقعی و جعلی، بارها به ایرانیان و منافع ملی کشور صدمات جبران ناپذیری وارد کرده و در مواردی مانند انتشار مصاحبه جعلی با محمد مرسی، رئیس جمهور جدید مصر، آبروی ایران را به خطر انداخته است.

در مورد اخیر هم این دروغ پردازی ها باعث شد که مسلمانان برمه نیز به دلیل انتشار عکس های جعلی، مظلوم واقع شوند، و باعث شد که افکار عمومی و رسانه ها در مورد این اخبار دچار تردید شوند و واکنش به موقع نشان ندهند.

ماجرا از این قرار است که در اواخر ماه مه امسال، قتل های پراکنده ای در ایالت غربی برمه اتفاق افتاد. ابتدا 10 مسلمان برمه ای در حمله اوباش بودایی به اتوبوسی به قتل رسیدند. این حمله به دنبال تجاوز و قتل یک زن بودایی در مرز بنگلادش اتفاق افتاد. به گفته مقامات محلی، شایع شده بود که قتل این زن توسط یک مسلمان انجام شده است.

این اتفاقات باعث بروز در گیری های خونینی میان بودائیان و مسلمانان برمه شد، درگیری هایی که به سرعت تمام ایالت غربی رخاین را در بر گرفت. بخش عمده مسلمانان برمه در رخاین زندگی می کنند. دولت برمه از 10 ژوئن در این استان حالت فوق العاده اعلام کرده است. به دلیل گسترش خشونت ها تاکنون ده ها نفر کشته شده و بسیاری از مردم محل زندگی خود را ترک کرده اند.

از آن زمان نیرو های نظامی برای سرکوب ناآرامی ها و حفاظت از مساجد و صومعه ها در شهرها مستقر شده اند. روزنامه گاردین به نقل از مقامات دولتی برمه تعداد کشته های این درگیری ها را 78 نفر اعلام کرده است و گفته می شود در این مدت خانه های تعداد زیادی از مسلمانان و بودائیان سوزانده شده است.

خشونت ها در شش هفته گذشته اغلب متوجه مسلمانان بوده است. بنجامین زاواکی محقق سازمان عفو بین الملل که در بانکوک مستقر است به خبرگزاری آسوشیتدپرس گفته است که نیروهای امنیتی مستقر در این استان از جنایات بودایی ها علیه مسلمانان چشم پوشی می کنند و در مواردی خودشان هم در خشونت ها شرکت دارند.

با وجود درگیری های شدید در منطقه رخاین، دولت برمه می گوید این منطقه آرام است و اعتراضات موجود در خصوص بدرفتاری با مسلمانان را بی اساس می داند. منابع محلی می گویند که ماموران در تخریب اموال مسلمانان و دزدیدن اموال آنها شریک بوده اند و حتی اجازه داده اند که بودایی ها به مسلمانان تحت بازداشت حمله کنند.

تین سین رئیس جمهور برمه هشدار داده است که بروز چنین درگیری هایی می تواند به روند کمرنگ شدن حکوکت نظامیان ضربه بزند. او چند روز پیش گفته بود که راه حل برای قوم اقلیت (مسلمانان) اخراج شدن از کشور یا فرستاده شدن به اردوگاههاست.

برمه 53 میلیون نفر جمعیت دارد که حدود 5 درصد از آنها مسلمان هستند. بزرگترین گروه مسلمانان برمه را اقلیت قومی بنگالی به نام روهینگایا تشکیل می دهند. این افراد در زمان استعمار انگلستان به مهاجرت به نقاط حاصلخیز تشویق شدند و گروهی از آنها به مناطق غربی برمه مهاجرت کردند. اما این مسلمانان هنوز از حقوق شهروندی برخوردار نیستند و همچنان به عنوان مهاجران غیر قانونی در خانه های خود زندگی می کنند.

دولت میانمار و همچنین اکثریت بودایی این کشور از به رسمیت شناختن این گروه سر باز می زنند و همچنان آنها را بنگالی می داند.

دولت برمه این افراد را بنگلادشی می داند و بنگلادش نیز می گوید که این افراد سال ها در برمه زندگی کرده و برمه ای هستند. در درگیری های اخیر، آوارگان مسلمان زیادی از برمه به بنگلادش پناه برده اند اما دولت بنگلادش می گوید که ظرفیت پذیرش پناهجویان بیشتری را ندارد.

به گزارش عفو بین الملل، پلیس برمه تا کنون تعداد زیادی از افراد روهینگایا را بازداشت کرده است. این اقوام همواره مورد ظلم و سرکوب قرار گرفته اند. سازمان ملل متحد می گوید آنها از جمله آزاردیده ترین اقلیت ها هستند. عفو بین الملل در بیانیه خود از ادامه حمله به مسلمانان و بازداشتهای خودسرانه آنها اظهار نگرانی کرده است.

از آن زمان، به گفته عفو بین الملل، مسلمانان توسط ماموران و همچنین افراد بودایی مورد حمله قرار گرفته، کشته شده و یا بازداشت شده اند. اموال تعداد زیادی از خانواده های مسلمان نیز تخریب شده است. بنیامین زاواکی، یکی از محققان سازمان عفو بین الملل، گفته است که مسلمانان در برمه یک اقلیت قومی هستند و نه تنها از سوی بودایی ها قربانی خشونت های قومی شده اند، بلکه مورد تعرض نیروهای امنیتی هم قرار گرفته اند. کریس لووا، محقق دیگری که وضعیت اقلیت مسلمان برمه را دنبال می کند، می گوید که صدها تن از مسلمانان بازداشت شده و تعدادی از آنها در بازداشت تحت شکنجه قرار گرفته اند. لووا می گوید که مرحله اول خشونت ها، حمله شهروندان بودایی به مسلمانان بوده است اما اکنون خشونت ها وارد مرحله دومی شده و آن سرکوب دولتی مسلمانان است.

محمد المصری نویسنده عرب زبان مصری در مقاله ای، زندگی مسلمانان برمه ای را یک تراژدی تمام عیار می نامد و از اینکه آنگ سان سوچی بانوی صلح برمه و پدرش ژنرال آنگ سان که او را پدر برمه مدرن می دانند هیچ حمایتی از اقلیت مسلمان این کشور نکرده اند، انتقاد می کند.

در آخرین سفر آنگ سان سوچی به اروپا، از او در مورد مسلمانان این کشور سوال شد و او گفت که وقتی در مورد قوم روهینگایا صحبت می شود معلوم نیست که به درستی در مورد چه کسانی حرف می زنیم؛ برخی از این افراد سال هاست که در برمه زندگی می کنند و در واقع بومی این منطقه هستند اما برخی دیگر به تازگی به برمه مهاجرت کرده اند.

اما این توضیحات کافی به نظر نمی رسد و از آنگ سان سوچی، که برنده جایزه صلح نوبل است و دنیا او را به نام منادی دموکراسی در برمه می داند، انتظار می رود نسبت به دفاع از حقوق تمامی اقلیت های مذهبی و نژادی کشورش به خصوص اقلیت های مسلمانی که سال ها مورد ظلم و ستم قرار گرفته اند واکنش نشان داده و از حقوق انسانی آنها دفاع کند.

خانم سوچی به ویژه در میان سبزهای ایران به سالها مبارزه و مقاومت برای رسیدن به دموکراسی و حقوق بشر مشهور است. این ارزشهای جهانی، مرز نمی شناسند و قرار نیست در پیگیری آنها تبعیضی بین ادیان و قومیت ها و نژادهای مختلف برقرار باشد. آیا حق این نیست که آنگ سان سوچی، اولین صدایی باشد که از برمه‌ی رو به دموکراسی؛ در دفاع از حقوق اقلیت مسلمان این کشور بلند می شود؟