» مروری بر ” امن ترین سال” آقای احمدی مقدم و شرکا

چکیده : سال نود، امن ترین سال تاریخ جمهوری اسلامی است که احمدی مقدم ها رقم زده اند. سالی که نخست وزیر هشت سال دفاع مقدس و نماینده بنیانگذار جمهوری اسلامی بی هیچ جرمی در حصر و حبسند تا نکند امنیتی که غاصبان جمهوری اسلامی برای خود فراهم کرده اند با روشنگری های آنان تحت الشعاع قرار گیرد.

کلمه–گروه سیاسی : در حالی که فرمانده نیروی انتظامی سال نود را امن ترین سال جمهوری اسلامی خوانده بود، پرونده های زیادی در این سال همچنان بی نتیجه در راهروهای دادگستری معطل مانده است.

هر چند قوه قضاییه نسبت به تخلفات کلان اقتصادی و مفاسد مالی چشم بسته و از رسانه ای شدن آن جلوگیری می کند. اما پرونده مربوط به ترور دانشمندان هسته ای، هتاکی در ملاعام، کودک آزاری،  قتل فاطمه باقری نژادیان، قتل فرزند و عروس شهید هاشمی و … از جمله مواردی است که نه تنها در قوه قضاییه به فراموشی سپرده شده، بلکه گویی از خاطر فرمانده ناجا هم رفته است.

فرمانده نیروی انتظامی همزمان با آغاز سال نو گفته است: علی رغم تهدیدات دشمنان ، سال 90 امن ترین سال عمر نظام جمهوری اسلامی بود.

سردار احمدی مقدم در گفتگو با خبرنگار واحد مرکزی خبر در قم ادعا کرده است که دشمنان پارسال بیشترین تلاش را برای ایجاد ناامنی و بی ثباتی درکشور انجام دادند اما نظام اسلامی بهترین سال خود را در زمینه امنیت و ثبات سپری کرد.

ایشان فراموش کرده اند که در این سال تجاوزهای گروهی به زنان و دختران در خمینی شهر، تربت جام، کاشمر و نیشابور و چندین شهر دیگر، آنچنان احساسات مردم را برانگیخت که مسئولان قضایی ناچار از برپایی دادگاه خاطیان خارجاز نوبت اداری شدند.

در این سال امن 24  مورد تجاوز در مرکز کشور، ۱۵ مورد تجاوز در استان تهران اتفاق افتاده است و این یعنی ۳۷ درصد ازکل موارد تجاوز رسانه‌ای شده متعلق به استان تهران بوده است، پایتخت کشور اسلامی. همانجایی که برای آب بازی جوانان به پارک لشکر کشی می کنید.

عجیب ترین مورد تجاوز گروهی، مربوط به تجاوز ۵۰ مرد به یک زن در کاشمر خراسان و شنیع‌ترین مورد تجاوز گروهی، ۱۴ نفر به چند زن و دختر در مقابل دیدگان خانواده‌های قربانیان در خمینی شهر بوده است.

این  تجاوزات در حالی در محل امنی که شما ایجاد کرده اید رخ داد که قوی ترین مرد ایران، روح الله داداشی، بر اثر درگیری خیابانی توسط یک جوان هفده ساله به ضرب چاقو کشته شد.

در همین سال امن آقای احمدی مقدم، دختر ۲۸ ساله ی محمد باقر باقریان نژاد فرد، در شهر تهران، پس از خروج از منزل ربوده شد و یک روز پس از آن جسدش در کوه های اطراف شهر ری پیدا شد.

قتل فجیعی که هنوز هم پلیس همیشه در صحنه نتوانسته است سرنخی از آن بیابد.

گویی آقای فرمانده فراموش کرده اند که صد نفر از نمایندگان مجلس شورای اسلامی در نامه ای “رشد و تداوم ناامنی و جرم و جنایت” در ایران هشدار دادند و از  مسئولان کشور، که هر چه زودتر برای جلوگیری از سیر صعودی و افزایش جرم و جنایت و ناامنی در کشور فکری کنند و کاری شایسته انجام دهند”.

 پس از انتخابات مهندسی شده ریاست جمهوی ایشان بارها مصاحبه کرده و با آمار و ارقام ثابت کردند که ” فتنه” باعث افزایش ناامنی در کشور شده است و از آسمان و ریسمان ادله آوردند و به کمک آقای محسنی اژه ای و نجار وزیر کشور ثابت کردند که دلیل این افزایش ناامنی ” کشورهای خارجی و بیگانگان” هستند و اگر رسانه ها نبودند که آن را “بزرگنمایی” کنند، همه چیز ” آرام” است.

در همین سال، پزشکی قانونی اعلام کرده است در هر شبانه روز، 3 ایرانی در کشور بر اثر اصابت سلاح سرد جان می‌بازند. این در حالی است که چنین آماری تنها درباره پرونده‌های ارجاعی به این سازمان است و بی شک آمار واقعی بسیار بالاتر است. استفاده از چاقو و انواع دیگر سلاح سرد، در بین آلات قتاله در کشور، رتبه نخست را دارند.

در کنار آمار افزایش ناهنجاری های اجتماعی از دزدی، اعتیاد، کودک آزاری، تجاوز به عنف و ده ها مورد دیگر، از جنایات کلانی که هر یک به تنهایی می توانست در هر نقطه ای از جهان منجر به برکناری وزیر و مسئول مربوطه شود ولی در ایران به ارتقا مقام و درجه منتهی می شود. همانگونه که سعید مرتضوی به یمن همه جنایاتش در کهریزک و دادستانی و اتهام شرکت در قتل همزمان دو مقام انتصابی در دولت دهم دارد تا به همه خاطیان ثابت شود که ” نظام” تا آخرین لحظه از آنان دفاع می کند.

سالی که گذشت، امن امن بود برای همه غارتگران بیت المال که براحتی بتوانند بزرگترین پرونده تاریخ مفاسد مالی را که تاکنون سه هزار میلیارد تومان ارزیابی شده رقم بزنند.

سال امنی بود که دزدان بیت المال به راحتی از مرزهای هوایی کشور خارج شوند و در مامن امن خود در آن سوی آبها سکنی گزیندند در حالی که مبارزان راستین محروم از ابتدایی ترین حق زندگی، شبانه کوه و کمر را پشت سر نهادند تا تن خود را از شکنجه و زندان حکومت برهانند.

سال نود سال امنی بود برای احمدی مقدم ها که در سایه همه خوش خدمتی هایشان در کوی دانشگاه، به خون کشیدن مردم در کوچه و خیابان، شکنجه و آزار بی گناهان در زندان ها بتوانند براحتی از تنعمات نظامی که با خون شهدا به پا شده است، بهره برداری کنند.

سالی که بانیان واقعی جمهوری اسلامی در حبس بودند و در حصر. خانواده معظم شهدا از باکری و همت تا قدوسی و بهشتی در محدودیت بودند و فشار و تنها درد نامه هایی بود که هر از گاهی گوشه ای از رنج آنان را نمودار می کرد.

علما و مراجع از حق پاسخگویی به مقلدان خود نیز محروم ماندند و دفتر آنان پلمپ شد و مراجعه کنندگان را با تهدید و ارعاب راندند.

سالی که گذشت سال امنی بود. سالی که فرماندهان هشت سال دفاع مقدس در برابر بیان یک واقعیت خانه شان هم حریم امن شد برای “لباس شخصی ها” و “اراذل و اوباش” که براحتی فحاشی کنند و امنیت خانواده هایشان را بر هم بزنند.

سال نود سالی امن بود. همه چیز آرام بود. آرامشی قبرستانی که بر همه کشور سایه انداخته است. سالی که فعالان سیاسی، روزنامه نگاران و دلسوزان انقلاب اسلامی به جرم ” اقدام علیه امنیت ملی” در حبس و سکوتند و غارتگران بیت المال و دست اندازان به نوامیس مردم در سایه آرامشی که آقای احمدی مقدم برایشان فراهم کرده است، براحتی بتوانند منابع ملی را به ثمن بخس فروخته و کشور را طعمه تهدیدات خارجی کنند.

سال نود مبارک سالی بود برای فرمانده ناجا و همه کسانی که در سایه آرامش ساخته و پرداخته نیروهای انتظامی و لباس شخصی ها، مردم را از همه حقوق خود محروم کردند و عرصه را برای تکتازی میوه چینان انقلاب باز نهادند. سالی که خزانه ملی خالی تر از قبل شد و سفره مردمان کوچکتر از همیشه. سالی که باز مادر سهراب در غم از دست دادن فرزندنش به تنهایی بر سفره هفت سین نشست و فرزندان نسرین ستوده در نبود مادری که در سایه امنیت ناجا بر این کشور حاکم شده است، دومین نوروز را بی مادر برگزار کردند. سال امنی بود وقتی بهشت زهرا، قطعه شهدا ساکتترین روزهای خود را گذراند و خانواده شهدا از حق بودن با آرامگاه فرزندانشان نیز محروم بودند و جمع چند نفره کوچکی در پشت دیوارهای بلند اوین و میله های سبز حتی از حق پهن کردن یک سفره هفت سین محروم مانده بودند.

سال نود، امن ترین سال تاریخ  برای جمهوری اسلامی مدل احمدی مقدم ها رقم زده شد. سالی که نخست وزیر هشت سال دفاع مقدس و نماینده بنیانگذار جمهوری اسلامی بی هیچ جرمی در حصر و حبسند تا نکند امنیتی که غاصبان جمهوری اسلامی  برای خود فراهم کرده اند با روشنگری های آنان تحت الشعاع قرار گیرد.