» جنبش سبز؛ جشنواره‌ای که همه در آن پیروزند

چکیده : براستی که در این خشونت حاکم و فضای امنیتی و شرایط سخت اقتصادی و بی سیاستی حاکمان بی‌خرد و خستگی مبارزان ، تنها این کلید واژگان میر حسین اند که ما را همچنان ایستاده می خواهند. جنبش سبز به روایت میر حسین، جنبش شکست و پیروزی نیست، جنبش صبر و گذشت است. در آئین سبز، بازنده کسی است که سیاست را برای پیروزی می خواهد؛ شرمنده آنی است که خود را بی نیاز از گذشت می داند و درمانده آن کسی است که صبر و امیدش نمانده است.

کلمه:

میر حسین موسوی، راهپیمایی روز قدس 88 را اینگونه روایت می کند :

اینجانب آخرین جمعه از رمضان امسال را در میان کسانی حاضر شدم که جمعی از آنان با مشت‌های گره کرده به پیشوازم آمده بودند و برایم آرزوی مرگ داشتند. در مسیر پرهیاهویی که بایکدیگر همراه شده بودیم سیمایشان را مرور می‌کردم و می‌دیدم‌ که آن چهره‌ها را دوست دارم. و می دیدم پیروزی ما آن چیزی نیست که در آن کسی شکست بخورد. همه باید با هم کامیاب شویم، اگرچه برخی مژده این کامیابی را دیرتر درک کنند.

دوسال و اندی از آن روز گذشته است و جنبش سبزمان می رود که سه ساله شود. اما میر حسین همان است که بود. اگرچه او را بی دفاع به بند کشیده اند و در حصر افکنده اند اما هیچ چیز تغییر نکرده است و او همچنان نخست وزیر دفاع مقدس است و هنوز هم تسلیم این صحنه آرایی خطرناک نشده است.

او در نخستین دیدار و بر جنازه ی پدر ما را به «صبر» فراخواند. در دومین دیدار، به «آینده روشن» امیدمان داد و  در گفت و گویی بر ایستادگی تاکید کرد و اینک پس از یکسال ما را به «صبر و گذشت» توصیه می کند.

امید..صبر..و اینک «گذشت». براستی که در این خشونت حاکم و فضای امنیتی و شرایط سخت اقتصادی و بی سیاستی حاکمان بی‌خرد و خستگی مبارزان ، تنها این کلید واژگان میر حسین اند که ما را همچنان ایستاده می خواهند.

میر حسین مرد سال های مبارزه و دفاع مقدس است و می داند طولانی شدن مبارزه ممکن است، زندگی را به دست فراموشی بسپارد و زندگی رنگ مبارزه به خود بگیرد. اما در آئین سبز ما «مبارزه امری مقدس است، اما دائمی نیست. آنچه دائمی است زندگی است». نخست وزیر دفاع مقدس می گوید این درسی است که ما از رزمندگان خود در هشت سال دفاع مقدس آموختیم. مبارزه اگر تمام زندگی شود، آدمیان را مسخ می کند و تمام ذهن ما اگر مبارزه با دشمن شود، به آئینه تمام نمای دشمن تبدیل می شویم.

جنبش سبز به روایت میر حسین، جنبش شکست و پیروزی نیست، جنبش صبر و گذشت است. در آئین سبز، بازنده کسی است که سیاست را برای پیروزی می خواهد؛ شرمنده آنی است که خود را بی نیاز از گذشت می داند و درمانده آن کسی است که صبر و امیدش نمانده است.

گفته است «ساختن فردا را باید از امروز آغاز کنیم»، یعنی جنبش سبز، در روایت میرحسین، جنبش امروز است. در سبز بودن نباید درنگ کرد. جنبش ما، سوگ امروز ماست در جدایی از سیمین دانشور و شادی دیروز ما بود برای اسکارِ جدایی. همان نگاه برابری است که به زن و مرد در خانه می دوزیم، همان تحملی است که با منتقدان داریم، همان فریاد اعتراضی است که بر سر ظالمان می کشیم و همان گفتگو و آگاهی بخشی امروزمان است با دوست و همکاری که با ما مخالف است. سبز بودن ما، همان برخورد منصفانه ای است که در این لحظه با دیگران داریم و در یک جمله همان حقی است که برای همه باورها و بی باوری ها قائلیم.

جنبش سبز، «نشانه های بلوغ یک ملت» بود، بلکه «نشانه های بزرگی یک ملت است.» آن زنجیره‌های سبز انسانی که شهرهای ما را فرا گرفت نمایشی تهی از حقیقت نبود زیباترین پدیده جمع شدن مردمی از سلیقه‌های گوناگون گرداگرد هم بود. آنها برای آن که به این کار موفق شوند تفاوت‌ها و تنوع‌هایشان را کنار نمی‌گذاشتند، بلکه به رسمیت می‌شناختند.

ادبیات جنبش سبز، ادبیات مقاومت است، نه زبان تحقیر و توهین که دستور خشونت و کینه است و سرشار از واژگان نفرت افکن و ویرانگر. تحقیر و توهین، گوینده را نیز حقیر می کند چنانچه «خشم مرکبی است که سوار خود را به زمین می‌زند.»

ادب مرد به از دولت اوست؛ یعنی زبان سبزمان را با واژگان سیاه حصر نکنیم. راه سبز امید را زندگی کنیم یعنی گامهایمان را چنان سبز برداریم که به بیراهه نرویم.

حصر را بشکنیم؛ یعنی نگذاریم میان مردم و میر حسین فاصله بیافتد.