شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : ۱۲ سال پیش از عاشورای خونین در یک بعد از ظهر عاشورایی، دختران و پسران در شهرک غرب، سوار بر خودروهایی گرانقیمت از پنجرههای ماشین بیرون آمده بودند، میرقصیدند و شادی می کردند و به نفع خاتمی شعار میدادند. صحنه ای که با دوربین های صداو سیما ثبت شد و در تیراژ میلیونی توزیع شد. نمایشی که درایت مقامات وقت مانع از بهره برداری تولید کنندگان شد و لکه ننگی در پرونده شان شد، ناکام و ناتمام مانده بود و روزی پروژه اش را تکمیل کنند و انتقام خود را از اصلاح طلبان و اندیشه اصلاح طلبی بگیرند.
کلمه-بیتا موحد:
شش دی ماه 88 را کمتر کسی است که بتواند فراموش کند، نقطه عطفی در تاریخ مبارزات ملت ایران. روزی که فریادهای یا حسین مردم با گلوله پاسخ داده شد و سنگفرش های خیابانهای شهرهای ایران به یاد مظلومیت یاران امام حسین به خون بی گناهی سرخ شد آنان که آمده بودند با فریادهای ” این لشکر حسینه حامی میرحسینه” ندای هل ناصر ینصرنی حسین را خیلی دورتر از زمین کربلا لبیک بگویند.
هجده هزار بسیجی و لباس شخصی تا بن دندان مسلح به مصاف عزاداران حسینی آمده بود. بیرق هایی که نام حسین و ابوالفضل بر آن نوشته شده بود را به راحتی دریدند و دهانهایی که شعار های ابوالفضل علمدار و حسین حسین را با مشت و لگد پاسخ دادند و صدها هزار عزادار را که بزرگداشت امام شهیدشان را به کین زدند و خونشان بر زمین ریختند تا در خیابانهایی که روزی در عاشورا مقدم انقلابیون را شادباش گفته بود، و صحنه غریو آزادی و استقلال و جمهوری اسلامی بود، میخ آخر را بر تابوت جمهوری اسلامی بزنند.
آنان که هراسی ندارند تا با نام خدا از نردبان قدرت بالا روند، اگر یک روز توانستند کارناوال عاشورا بسازنند، دگر روز خواهند توانست سوگواره ای از عاشورا خلق کنند و بر پیکر شهیدان مظلومش پایکوبی کنند و حماسه نه دی بیافرینند.
آنان که در هراس از حضور میلیونها مردم در تظاهرات 25 خرداد، سه سال است کابوس شبانه می بینند، “زور آزمایی خیابانی” را صحنه قدرت نمایی خود فرض کردند و با سازماندهی لشکر شکست خورده خود در خیابان هایی که هنوز خون شهیدان مظلوم عاشورا از آن پاک نشده بود، رجز خوانی کردند و زنده باد مرده باد سر دادند.
حافظه تاریخی که گم شده در میان دلارهای نفتی از یادشان برده نتیجه کارناوالی که در روز عاشورا بپا کردند. کارناوالی که هیچ کس مسئولیتش را به عهده نگرفت و همه مسئولانش پاداش داده شدند، هر چند رهبری ناچار به مداخله شد و کتابش رابیش از آنکه آمرانش را رسوا کند بست.
آن روز که هنوز تلاش می شد دفتر مقامات بالا را مبرا از دخالت در چنین رسوایی های بدانند، مشاوری امین مشاوره داده بود و رهبری به میانه دعوا آمد و برای حل بحران از مردم و نامزدهای انتخابات رفع اتهام کرد و دخترکان بزک کرده و رقص و آواز و پایکوبی را کاری از “دشمن” دانست.
تکرار کارناوال عاشورا
بقایای باند سعید امامی که در جریان انتخابات مهندسی شده 1388 سناریو خود ساخته ” جنگ نرم” و ” انقلاب مخملی” را به صحنه آورده بودند، در مقابله با حضور چشمگیر مردم در مراسم تشییع جنازه آیت الله منتظری در صدد پاتک بودند تا بتوانند، لشکر شکسته خورده خود را حول محوری جمع کرده و نمایش قدرتی در خیابانهای شهر که این روزها میزبان سبزها و مردم معترض بود در برابر دوربین های ضرغامی به تصویر بکشنند.
۱۲ سال پیش از عاشورای خونین در یک بعد از ظهر عاشورایی، دختران و پسران در شهرک غرب، سوار بر خودروهایی گرانقیمت از پنجرههای ماشین بیرون آمده بودند، میرقصیدند و شادی می کردند و به نفع خاتمی شعار میدادند. صحنه ای که با دوربین های صداو سیما ثبت شد و در تیراژ میلیونی توزیع شد. نمایشی که درایت مقامات وقت مانع از بهره برداری تولید کنندگان شد و لکه ننگی در پرونده شان شد، ناکام و ناتمام مانده بود و روزی پروژه اش را تکمیل کنند و انتقام خود را از اصلاح طلبان و اندیشه اصلاح طلبی بگیرند.
سایت کلمه در همان زمانی که مردم برای بزرگداشت آیین محرم و گرامی داشت یاد آیت الله منتظری آماده می شدند، نسبت به «حرمت شکنی برنامه ریزی شده از آیین های عزاداری محرم» هشدار داد و نوشت “بر اساس اطلاعات موثق نیروهای زخم خورده از مراسم عظیم تشییع مرحوم آیت الله العظمی منتظری در نظر دارند با تکرار سناریوی شکست خورده کارناوال عاشورا در روز چمعه این هفته (فردا) اقدام به حرمت شکنی برنامه ریزی شده از آیین های عزاداری محرم کنند و این امر را به جنبش سبز نسبت دهند. برای این منظور متاسفانه برخی از خانمهای معلوم الحال را جمع کرده و در این مورد به آنها ماموریت دادهاند. لذا به مردم عزیز هشدارباش داده می شود تا این توطئه را خنثی کنند. با توجه حضور اکثر مردم در آیین های عزاداری توصیه میشود از وسائل ارتباطی به جز شبکه اینترنت جهت اطلاع رسانی استفاده شود”.
وباز عاشورا صحنه این نمایش شد. اگر آن روز مدیران صدا و سیما در تکمیل پروژه شیطانی خود ناکام ماندند، عاشورای 88 آن را تکمیل کردند و انتقام خود را از همه سالهای اصلاح طلبی گرفتند. آنان که رای بیست میلیونی دوم خرداد هنوز آزارشان می داد، هر چند میلیونها رای برای کاندیدای خود به صندوق ریخته بودند و منصوب خود را به پاستور فرستاده بودند، فعالان سیاسی را به حبس روانه کرده وسوکوب و خفقان را از حد گذرانده بودند، اما هنوز پرده های آخر نمایششان ناتمام مانده بود و باید کاریکاتوری از هر چیزی به نمایش می گذاشتند که نکند حماسه ای که خلق کرده اند از حضور مردم تهی باشد!
جنایات حکومت در روز عاشورا آنچنان گسترده بود که خشم عمومی و واکنش جهانی را برانگیخت. شهادت خواهر زاده میرحسین موسوی در چنین روزی سیل پیام های تسلیت را ضمیمه محکومیت چنین حرمت شکنی در روز عاشورا کرد. فیلم و گزارش های خشونت پلیس و نیروهای امنیتی در تمام دنیا حیرت جهانیان را به همراه آورد و در این میان دستگاه دروغ ساز حاکمیت به کمک یاران همیشگی وقدیمی خود قلب واقعیت کردند. علی لاریجانی در راستای تکمیل سرسپردگی خود مردم عزادار را ” هتاک” خواند و خواستار اشد مجازات برای آنان شد و شورای نگهبان که با چشم بستن به تقلب عظیم انتخاباتی بحران جاری را شکل داده بود، باز بر جنایات و خشونت و سرکوب چشم بست و از اقدام گروهی ” دین ستیز و فتنه گر که با کف و سوت و هلهله حرمت عاشورا را شکستند” یاد کرد و آن را محکوم نمود. سپاه پاسداران نیز در تکمیل پروژه خود ساخته جنگ نرم “اهانت و حرمت شکنی” در عاشورا را نقشه اجانب خواند.
در حالی که مردم عزادار عزیزان خود بودند، صدها نفر توسط نیروهای امنیتی بازداشت و دستگیر شدند و حمله سازمان دهی شده به خانه علما شکل گرفت و به مسجد آیت الله دستغیب حمله شد و دفاتر آیت الله صانعی در شهرهای مختلف تخریب و علیه این مرجع مردمی شعار سر داده شد. ورودی منتهی به خانه آیت الله منتظری مسدود شد و حکومت نظامی اعلام نشده ای در سطح شهرهای بزرگ اعلام شد. حضور سنگین نیروهای نظامی و انتظامی در خیابانها، هر گونه حرکت و ترددی را در سطح شهر محدود کرده بود.
اوج خشونت و سرکوب فصل تازه ای را در تاریخ جنبش سبز رقم زده بود و حاکمیت زخم خورده از مردم که ریختن خون آنان بر سنگفرش خیابان و عبور از پیکر بی جان آنان هم نتوانسته بود، خشمش را فروکش کند، در صدد نمایش قدرت خیابانی بر آمد و به بهانه “هتک حرمت” عاشورا، به جای مجازات هتاکان مدال افتخار بر گردنشان آویخت و با فراخوانی از لشکر شکست خورده و پراکنده خود در از هر گوشه ای، نه دی به خیابانها آمدند تا برای مردم رجزخوانی کنند و هماورد بطلند.
مراسمی که لحظه به لحظه از صداو سیما پخش می شد و خبرنگارانی که ماه ها بود از تهیه خبر محروم بودند فراخوانده شدند تا شاید بتوانند ننگ خشونت را با نمایش ظاهری قدرت در خیابانها جبران کنند. کارمندان و کارگران و دانش آموزان و … با اتوبوسهای مهیا شده از قبل به محل راه پیمایی آورده شدند و پلاکاردها و عکس ها و شعارهای چاپ شده در توزیع وسیع در اختیار همگان قرار گرفت تا در یک حرکت ” خودجوش” حضور “حماسی” خود در دفاع از آنچه ” نظام” خوانده می شود به منصه ظهور برسانند.
جمعیتی که در خوشبینانه ترین حالت چند ده هزار تن بود، میلیونی خواند شد تا رنج حضور میلیونی مردم جویای رای شان در 25 خرداد 88 را برای آنان که با کاریکاتور هر چیزی خشنودند، کم کند. نهم دی را نوزده دی بخوانند و آن را نشانه بصیرت و دشمن شناسی و زدن مشتی بر دهان فتنه گران تا شاید عدم مشروعیت را بتوان بنوعی تخفیف داد.
می توان هر سال حماسه ای “خودجوش” باز آفرید از دلارهای نفتی و با کمک دوربین های صدا وسیما و تبلیغات سازمانی موسوم به اسلامی و گرامی داشت و آن را “ماندگار” خواند و یاد آور حرکت روزهای “انقلاب” دانست، اما خشم فرو خفته ملتی را که در روز عاشورا به مقدساتش توهین شد و خونش مباح لشکری شد که به نام حسین بر سفره یزید نشسته اند را نمی توان تا ابد در سینه ها نگه داشت. مردمی که برای احیای ارزش های انقلابشان به صحنه آمده اند را نمی توان تا همیشه تاریخ در خانه هایشان حصر کرد. حماسه سازان نوزده دی و بیست و بهمن را نمی توان در زندان هایی که به دست خودشان فتح شد، به حبس ابد محکوم کرد.
گیریم که تا وقتی که سریر قدرت را در قبضه داشتید هر سال نه دی را “لشکرکشی” خیابانی کردید اما با تغییر قضاوت مردم را نسبت به نظام را چگونه حل می کنید؟ تخریب مشروعیت را چگونه جبران می نمائید؟ نگاه ملامت آمیز و متعجب همه جهانیان از این همه خشونت یک دولت به ملت خود را چگونه تغییر می دهید؟ با مشکلات بر زمین مانده اقتصادی و معیشتی کشور که به دلیل ضعف مفرط دولت روزبروز وخیم تر می شود چه می کنید؟ با چه پشتوانه ای از کارآمدی و انسجام ملی و سیاست خارجی موثر، سایه قطعنامه ها و امتیازخواهی های بیشتر را در سطح بین الملل از سر کشور و ملتمان دور می کنید؟