سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic
  • صفحه اصلی
  • » نامه شانزدهم نوری زاد به رهبری: همه را خوب ترسانده اید، لکنت زبان شده اند...

نامه شانزدهم نوری زاد به رهبری: همه را خوب ترسانده اید، لکنت زبان شده اند

چکیده :انتخاباتی سرنوشت ساز در پیش است. شما می توانید بدون بها دادن به خواست حداقل بیست میلیون مردم ایران، به همان راهی بروید که تا کنون بدان اصرار ورزیده اید. می توانید بدون حضور این جماعت معترض، به مجلس مطلوب خود دست ببرید. و حتی بدون حضور این مردم، مابقی عمر خود را سپری کنید و با قلبی مطمئن و ضمیری امیدوار به فضل خدای خوب به دیار باقی سفر کنید. اما چه درد که شما با این گزینش یکجانبه، به سرعت از خاطره ها محو خواهید شد و به فهرست حاکمانی خواهید پیوست که با مردمشان نامهربان بوده اند و اعتنایی به خواست و اعتراض آنان نداشته اند....


محمد نوریزاد، رزمنده دفاع مقدس و جهادگر در شانزدهمین نامه ی خود به رهبری با اشاره به نامه ی پانزدهم خود که از شانزده شخصیت سیاسی و علمی و دینی و دو همسر شهید تقاضا کرده بود در نگارش نامه به وی بپیوندند، نوشته است: تا کنون بجز دو نفر، یکی از داخل و یکی از خارج، کسی به سخن من و به درخواست من اعتنا نکرده است. و حال آنکه من به همدلی آنان ایمان دارم. تک به تک آنان با من همسخن و همدل اند اما ترس از داغ و درفشی که دستگاه های امنیتی ما برای معترضان تدارک دیده اند، و ترس از کفن پوشان و اوباشانی که نعره کشان و الله اکبر گویان به فحاشی و تخریب خانه ی علما و منتقدان مجاهده می کنند، باعث شده است که کسی را شهامت سخن گفتن با شما نباشد.

این مستند ساز در بخشی از نامه ی خود با بیان اینکه آیا باورتان می شود آقای هاشمی، که یک روز همه ی تریبون ها و رسانه ها برای انعکاس اندیشه ها و سخنان و نوشته های او خیز برمی داشتند، از این که برای شما چیزکی بنویسد می هراسد؟ آورده است: همه را ترسانده ایم آقا. تا چه شود؟ تا همچنان خیمه ی خود و خویشان و هوادارانمان بر سر مسندها گسترانیده باشد؟ با آنکه خود دراین باره بارها سخن گفته ایم: ترساندن مردم و نشاندن لکنت بر زبانشان، در هر کجا و بویژه در یک نظامی که مدعی مسلمانی است، یک جرم و یک گناه و یک حرام محرز است.

محمد نوریزاد تاکید کرده که این لکنت بزرگ همان است که شما را در یک سوی و مردمان بسیاری را در دیگر سوی نشانده است. در فاصله ی میان شما و این مردم، وسعتی از بی اعتمادی به ما و شما و بی اعتمادی به قانون و علم و ایمان وعاطفه برنشسته است. حالا خودِ جناب شما بفرمایید آیا مردمان مصر و تونس و لیبی، حسرتناک این هستند که از همین حالات جاریِ ما الگو بگیرند؟ و بشوند آنچه که ما اکنون هستیم؟

متن کامل این نامه را به نقل وب سایت رسمی محمد نوریزاد با هم می خوانیم:

به نام خدایی که گل آفرید

سلام به محضر رهبر گرامی جمهوری اسلامی ایران

حضرت آیت الله خامنه ای

می دانم به کبوتران، چشمی از مهر دارید. این پرنده ی نمکین، از دیرباز با انسانِ تاریخ درآمیخته است و به او این اجازه را داده تا به بهانه ی تماشای او، به پرواز و به آسمان بنگرد. کیست که کبوتران را دوست نداشته باشد؟ بویژه آنکه دوتا دوتا لب پنجره ای یا بام خانه ای یا شاخه ی درختی بنشینند و بغبغو بکنند و صدای گفتگویشان را به گوش ما وشما برسانند. چه خوب اگر پرده ها پس می رفت و بضاعتِ شنوایی ما فزونی می گرفت و ما مفهوم پچپچه های آنان را شنود می کردیم. آنجا که یکی به دیگری می گوید: خواهر؟ ودیگری پاسخ می دهد: جان خواهر. اولی ادامه می دهد: این آقا سید علی را می بینی که دارد قدم می زند؟ به نظر تو اگر می دانست فردا قرار است چه اتفاقی بیفتد، باز از سرخیرخواهی و دلسوزی دیگران در می گذشت و به راهی که می رود اصرار می ورزید؟

رهبرگرامی،

چندی پیش پیاده از جایی می گذشتم. صدای حزن آلود مردی که از بلند آوازگیِ فریدون می خواند، مرا به حلقه ی مردم پیوست. در میان حلقه، مردی ساز می نواخت و پسرک سرتراشیده ای می رقصید. دهان مرد پوک بود. دندان نداشت. به همین خاطر کلمات را خمیر می کرد. دهان بی دندان او، کلمه ها را از ریخت می انداخت اما همین کلمه ها، درحفره ی دهان مرد چرخ می خوردند و هر یک باری از حزن به دوش می گرفتند و بیرون می خزیدند. کمانچه ی مرد مگر حریف حُزنی می شد که از دهان او فرو می بارید؟ عجبا که با همین صدای حزن آلود و ضجه ی کمانچه، پسرک می رقصید. و چه نرم و چابک. هرکه اسکناسی نشان او می داد، انگشتان لاغر پسرک، اسکناس را در هوا می ربود. با چه مهارتی. چشم همه با پسرک بود. و حال آنکه هم سوز ساز مرد و هم صداقت صدای او، چشم همه را بارانی کرده بود. همه که رفتند، مرد بی دندان با لهجه ای که خراسانی می نمود صدا در داد: نرگس، کجایی بابا؟ دانستم پسرکِ سرتراشیده دختر است و مرد بی دندان کور. اما مگر فرقی می کرد؟ در آن غربت خاک آلود، مجمجه ی دو کبوتری که بر سیم برق نشسته بودند شنیدنی بود: خواهر؟ جان خواهر. کاش یکی پیدا می شد و صدای ضجه ی ما را هم می شنید. بله خواهر، راست می گویی. ما چقدر داد بزنیم آهای ایرانیان، فاجعه درست پشت دیوارخانه های شما رقص می کند.

دوستی که حرفه اش واکاوی رسانه های فارسی زبان داخلی بود می گفت: هیچ رسانه ای نیست– چه مکتوب و چه مجازی – که من هر روز خبرها و تحلیل های کلی و جزیی آن را نبینم و نخوانم. می گفت: به تناسب قراردادی که با دستگاه های مختلف بسته ام، گزیده ی خبرها را برمی گزینم و در فایل ها و پرونده های جداگانه جا می دهم تا همان خبرها را به صورت بولتن روزانه به دستگاه های طرف قرارداد تحویل دهم. می گفت: عصاره ی خبرهای مربوط به ایران را که جمع آوری می کنم، به یک افسردگی هر روزه دچارمی شوم. چرا که عمده ی خبرهای مربوط به ایران، محدود است به قتل و غارت و دروغ و فریبکاری و هدر دادن سرمایه های ملی و ورشکستگی کارخانجات و بیکاری واعتیاد و تن فروشی و خفیف شدن ایران در آمارهای جهانی و اختلاس و رانت خواری و ارتباط دزدان اموال عمومی با صاحب منصبان و در مجموع: یک بی سرانجامی مکرری که به آذینی از فریب آلوده است.

من می گویم: چند خبر مربوط به پرتاب ماهواره ی امید و موشک شهاب وتوفیق دانشمندانمان در داستان سلول های بنیادین و دانش هسته ای را اگر که برجسته کنیم و با تکرار هرروزه ی آنها برای خوبانمان مراسم تجلیل عَلَم کنیم، همچنان با غلبه ی اخبار ناگوار و آزار دهنده مواجهیم و شاهد یک سرگشتگی مفرط در کلیت کشور. درست در یک چنین بلبشویی از اوضاع درهم پیچ است که ما با سماجت، کف دست بر سینه ی خود می نشانیم و به همگانِ دنیا خبرمی دهیم: این خیزشی که در کشورهای عربی پا گرفته، متأثر از ماست. از ما. از ما. از ما.

رهبرگرامی،

نمی دانم تا چه حد با من موافقید که این داستان بهار عربی یا عنوانی که ما برایش پدید آورده ایم و از آن به ”بیداری اسلامی” یاد می کنیم، بیش از آن که به اسلام و اسلامخواهیِ مردمِ مصر و لیبی و تونس و بحرین و یمن مربوط باشد، اتفاقا به سرنوشتِ خود ما مربوط است. در این میان اما تفکیک قیام مردم سوریه از دیگر خیزش ها، وانتساب آن به استکبار آمریکا و هم پیمان صهیونیستی اش، و جانبداری آشکارما از بشار اسد، فرشِ فکریِ ما را در برابر چشم جهانیان می گستراند، ونام ما را درکنار نام کسانی که پایه های بقای خود را با دست های خونین خود رنگ می زنند ثبت و ضبط می کند.

ازهمه ی اینها به کنار، داستان برگزاریِ همایشِ شتاب زده ای به اسم بیداری اسلامی در تهران، بیش از آنکه به قیام کنندگان خدا قوتی بگوید، به مردمِ خودِ ما می گفت: ”آهای ای همه ی ایرانیان، خوب بنگرید که این همایش، در تجلیل از دیگر قیام کنندگان آنهم در دیگر کشورهاست. نه شما، که بخواهید در فردا روزی علیهِ خود ما قیام بفرمایید”. پچ پچ کبوتران سالن کنفرانس چه شنیدنی است: خواهر؟ جان خواهر. می بینی سخنرانان چه بی پروا دروغ می گویند؟ خواسته های مردم مصر کجا و این چیزهایی که اینها می گویند کجا؟

از نجوای کبوتران که در گذریم، همگانِ ما می دانیم که برگزاری آن همایشِ عجولانه در تهران، و احتمالاً همایش هایی که این روزها بناست به کالبد فرسوده ی ما انرژی دروغین تزریق کنند، در اصل، یک فرار به جلوی خام و نسنجیده محسوب می شوند. چرا که ما، نه که از خیزشِ مردم خودمان و اعتراض های فروخورده ی آنان در هراسیم، از همین روی به دیگر مردم معترضِ جهان – حتی به مردمِ معترض انگلستان و آمریکا – آفرین می گوییم، و همزمان دست به گلوی مردم خود می بریم و اعتراضشان را به اجانب ربط می دهیم و برسرشان می کوبیم. با اصرار فراوان، حرکت های اعتراضیِ مردمان دیگر را به رسمیت می شناسیم و جنبش مردم خود را به فتنه تفسیر می فرماییم.

به دوستی که از لقمه های همان “همایش بیداری اسلامی” فراوان خورده بود، گفتم: مباد خام تر از دلایل برگزاری این همایش، به این فکر کنیم که قیام کنندگان کشورهای عربی، از ما آموخته اند که چه بخواهند، و با سران حکومتشان چه بکنند؟ و باز به او گفتم: آوازه ی تنگناهایی که مردم ایران را درمیان گرفته، دلخراش تر از آن است که مردمی را درهرکجای دنیا حسرت به دلِ ما بکند. آخر چرا باید مردم مصر و یمن و تونس و لیبی با نگاه به ما، حسرتناکِ این شوند که همانند ما شوند؟

خواهر؟ جان خواهر. بگویم چرا مردم لیبی آن بلا را بر سر قذافی آوردند و مردم مصر آن بلا را بر سر مبارک، و مردم یمن و تونس و بحرین نیز؟ به خاطر رهبری های طولانی، و رهبری های فرا قانونی، و تلنبارآسیب ها و فشارها، و تحقیر مستمرِ مردم، و به هیچ گرفتن قانون، و پروار شدن نظامیان و ویژه گان، و فرار نخبگان، و خانه نشینی شایستگان، و حاکمیت غلیظ سانسور، و نقد ناپذیری مسئولان، و جوابگو نبودن آنان در قبال قانون و پرسش های فراوان مردم، و عقب ماندن کشور در هر زمینه، و غارت اموال عمومی، و رانت خواری های تمام نشدنی، و رواج رُعبِ ناشی از دخالت سیستم های خوفناک امنیتی در مناسباتِ دم دستی حتی، و دخالت نظامیان در امور سیاسی و دخالتشان در هر کجا، و دستگاه قضاییِ منحط و فشل و سفارش پذیر، با دادگاه های سیاسی غیرعلنی و اعدام ها و حبس های بدون دادگاه و بدون دلیل، و مجلسی نمایشی و ناکارآمد و حرف گوش کن، و دانشگاههای افسرده، و بیکاری فراوان، و رواج اعتیاد و تن فروشی و بزهکاری، و نبود شادمانی های جمعی. باز هم بگویم؟ کبوتر دوم می گوید: من نگران طبیعتی هستم که در ایران به سمت مرگ می دود و هم ما را هم ایرانی ها را یک به یک می کشد.

کبوتر اول به سخن نخست خود باز می رود: کیست در جهان که به اسلام این نظام متمایل باشد؟ مگر نه این که قرار بود اسلام در این مُلک، بیماری ها را شفا بدهد؟ ببین چه به روز این اسلام آمده که جسم زخمین او بر زمین افتاده و دست التماس به سمت همه بالا برده که: شما را بخدا دست از من بدارید. از جان من چه می خواهید؟ اگر به نام و نان و نوا بود که رسیدید، شما را به خدایی که می پرستید بیایید و این مختصر جان مرا مستانید!

رهبرگرامی،

سرزمین کهن و زیبا و غنی ای که شما رهبری آن را به عهده دارید، به آسیبی سخت در افتاده است. اما آنچه که بیش از همه، همه را می آزارد، لکنتی است که بر زبان مردم نشسته. ما و شما، مردم خود را ترسانده ایم؟ همه را، حتی بزرگانی را که یک روز برای خودشان کسی بوده اند و در دستگاه اسلامی و انقلابی ما آمد و رفتی داشته اند! من در نامه ی پانزدهم خود از شانزده شخصیت سیاسی و علمی و دینی و دو همسر شهید تقاضا کردم که در نگارش نامه به من بپیوندند و برای جناب شما نامه بنویسند و با شما درد دل کنند. تا کنون بجز دو نفر، یکی از داخل و یکی از خارج، کسی به سخن من و به درخواست من اعتنا نکرده است. و حال آنکه من به همدلی آنان ایمان دارم. تک به تک آنان با من همسخن و همدل اند اما ترس از داغ و درفشی که دستگاه های امنیتی ما برای معترضان تدارک دیده اند، و ترس از کفن پوشان و اوباشانی که نعره کشان و الله اکبر گویان به فحاشی و تخریب خانه ی علما و منتقدان مجاهده می کنند، باعث شده است که کسی را شهامت سخن گفتن با شما نباشد.

به شکلی غیر مستقیم برای آقای هاشمی پیغام فرستادم که برای جناب شما نامه ای بنویسد و در آن نه راجع به انشقاق مردم و واژگونی های عنقریب، بلکه راجع به ابرهای آسمان با شما سخن بگوید. این که مثلاً هوا خوب است و بارانی در راه است. شما آیا باورتان می شود آقای هاشمی، که یک روز همه ی تریبون ها و رسانه ها برای انعکاس اندیشه ها و سخنان و نوشته های او خیز برمی داشتند، از این که برای شما چیزکی بنویسد می هراسد؟ یا مثلاً جناب آیت الله وحید خراسانی و جناب آیت الله جوادی آملی؟ همه را ترسانده ایم آقا. تا چه شود؟ تا همچنان خیمه ی خود و خویشان و هوادارانمان بر سر مسندها گسترانیده باشد؟ با آنکه خود دراین باره بارها سخن گفته ایم: ترساندن مردم و نشاندن لکنت بر زبانشان، در هر کجا و بویژه در یک نظامی که مدعی مسلمانی است، یک جرم و یک گناه و یک حرام محرز است.

خواهر؟ جان خواهر. می دانی چرا کسی از بزرگان و آیت الله ها جوابی به نامه ی نوری زاد نداده و نمی دهد؟ بخاطر این که اجابت نوری زاد، بلافاصله به اجابت از تقاضای یک فتنه گر تفسیرمی شود. و این یعنی دوستان کفن پوش بلدند با آیت اللهی که سخن به اعتراض گردانیده و در لابلای کلمه ها و جمله ها صدای نازکی خوابانده که آن صدای ضعیف می نالد: آخر چرا؟ چه بکنند و چه بلایی برسر او و بر سر آبرویش بیاورند.

رهبرگرامی،

این لکنت بزرگ همان است که شما را در یک سوی و مردمان بسیاری را در دیگر سوی نشانده است. در فاصله ی میان شما و این مردم، وسعتی از بی اعتمادی به ما و شما و بی اعتمادی به قانون و علم و ایمان وعاطفه برنشسته است. حالا خودِ جناب شما بفرمایید آیا مردمان مصر و تونس و لیبی، حسرتناک این هستند که از همین حالات جاریِ ما الگو بگیرند؟ و بشوند آنچه که ما اکنون هستیم؟

اگر که خوب بنگریم خواهیم دید: درهمه ی این کشورهایی که مردمانشان دست به شورش زده اند و می زنند، برآمدن حاکمان در سالهای نخست با شور و شوق و استقبال اغلب مردم همراه بوده اما به مرور با درازناکی عمر حاکمیتشان، همان شور مردمی، به شورشی از کدورت و نقد و اعتراض انجامیده است. عجبا که رد پای تک تک این عارضه های مشترک، در میان ما نیز قابل رؤیت است. یعنی جمهوری اسلامی ایران را نیز می توان در امتداد آنها جای داد و سرنوشت آنان را برای این تجویز کرد.

پس قبول می فرمایید همایش شتابزده ی “بیداری اسلامی” وتخلیه ی سراسیمه ی خیزش مردمان عرب به حساب شخصی جمهوری اسلامی، بیش از آن که معطوف به اسلام و الگو برداری از انقلاب ما باشد، به همان نگرانی از سرنوشت مشترک بند است. و گرنه یک عرب منفرد ازمیان میلیونها معترض مصری پرچمی از ما برمی افراشت و سراغی از ما می گرفت و نشانی از اسلام نفس بریده ی ما می گرفت. نه این که آرزویش، اسلامی باشد که در ترکیه سربرآورده و نفس می کشد.

انتخاباتی سرنوشت ساز در پیش است. شما می توانید بدون بها دادن به خواست حداقل بیست میلیون مردم ایران، به همان راهی بروید که تا کنون بدان اصرار ورزیده اید. می توانید بدون حضور این جماعت معترض، به مجلس مطلوب خود دست ببرید. و حتی بدون حضور این مردم، مابقی عمر خود را سپری کنید و با قلبی مطمئن و ضمیری امیدوار به فضل خدای خوب به دیار باقی سفر کنید. اما چه درد که شما با این گزینش یکجانبه، به سرعت از خاطره ها محو خواهید شد و به فهرست حاکمانی خواهید پیوست که با مردمشان نامهربان بوده اند و اعتنایی به خواست و اعتراض آنان نداشته اند.

بیایید و این سخن کبوتران بام خانه ی خود را بشنوید که با نگاه به قدم زدن های شما با هم نجوا می کنند: خواهر؟ جان خواهر. کاش این آقا سیدعلی برای ایران و ایرانیان کیخسرو می شد، نه جمشید. که اولی در اوج اقتدار وعزت و بهره مندی وهمراهی غلیظ مردم، به گوشه ای خزید و به عبادت فروشد. ودومی از نردبان پادشاهی بالاتر رفت تا مگربرجایگاهی برترنشیند. اولی به نامی نیک دست یافت و دومی به گودالی از بدنامی فرو غلتید. وکبوتر دوم بغبغو می کند و می گوید: بله خواهر، این آقا سیدعلی برای کیخسرو شدن برازندگی بیشتری دارد تا جمشید. کاش سید قدر خودش را می دانست.

صدای صادقانه ی آن آوازه خوان پوک دهان نیز همین را می گفت:

فریدون فرخ فرشته نبود زمشک و زعنبر سرشته نبود ز داد و دهش یافت این نیکویی تو داد و دهش کن فریدون تویی

راستی آیا بزرگواری می فرمایید به دزدان اطلاعات و دزدان سپاه دستور صادر کنید هرچه را که از من و دیگران برداشته اند، به ما باز بگردانند؟ به آنها بفرمایید: ناسلامتی قرار است ملت های دیگر از ما سرمشق بگیرند. به آنها بفرمایید: با این دزدی های مستمر، مثلاً با بردن آلبوم خانوادگی یک متهم، و استفاده ی وحشیانه از عکس ها و تصاویر آن، و با بردن وسایل کاری و شخصی سایرین، کسی به ما و انقلاب ما نگاه نمی کند که! حالا دزدی های بزرگ و کهکشانی شما ها – که جای گفتن آن اینجا نیست – بماند برای یک فرصت دیگر.

بدرود تا جمعه ی آینده.

با احترام و ادب: محمد نوری زاد نهم دیماه سال نود


66 پاسخ به “نامه شانزدهم نوری زاد به رهبری: همه را خوب ترسانده اید، لکنت زبان شده اند”

  1. ناشناس گفت:

    درود بر این شجاع دل ایرانی درود

  2. محمدجوادِسبز-فرزندجانباز گفت:

    سلام به آقای ***نوری زاد**** – اگه به رهنمودهای شما و انتقادهاتون توجه بشه ، یا بگذارن که توجه بشه خیلی از مشکلات حل میشه –

    راستی دیشب خواب شما رو برای اولین بار دیدم – یه مراسم خیلی بزرگی بود اینجا-(منزلمون) و شما هم تشریف داشتید- همه ی شخصیتهای برجسته و دلسوز و اصلاح طلب نظام هم بودند – من خیلی خوشحال بودم – و شما رو به پدرم معرفی کردم و گفتم این همون آقای نوریزادی هست که نامه هاشو می خونیا – ****میرحسین و هاشمی**** هم بودند -خواب آقای موسوی که فکر می کنم دهمین دفعه بود- خلاصه خیلی شلوغ بود خونمون از مهمونی ِ ستاره ها –
    اینجا رو هم یادمه که آقای نوریزاد تشنشون شده بود و من رفتم که از یخچالمون براشون آب بیارم اما یادم رفت و نشستم داخل خونه با یکی از سیاسیون حرف می زدیم که یه هو یادم اومد که ای وای !!!قرار بود آب ببرم برای آقای نوریزاد – سریع رفتم در یخچال رو باز کردم و شربت آلبالو رو که آماده بود برای ایشون بردم(دیدم هنوز دم پله ایستادن و منتظر هستند – از ایشون عذر خواهی کردم و گفتم داشتم درست می کردم طول کشید — بقیه ی خوابمو زیاد یادم نیست –
    اما همینقدرشم خیلی خیلی ارزشمند بود برام – و گفتم که بهتره اینجا عنوان کنم – شاید آقای نوریزاد بخونن

  3. azadi. گفت:

    درود به روح بزرگت. امیدوارم روزی تمام مردم ایران مثل شما این شهامت رو پیدا کنن و فریاد بزنن درد و رنجشون رو. شما تنها نیستید ای بزرگ مرد. ما بیشمارانیم.

  4. ناشناس گفت:

    سرانجام، لکنت زبانی بنام موسی ع فرعون را بزیر کشید!
    عجیب است قَدَر الهی و مشیت اش و اراده اش که اذا اراد بشیء یقول له کن فیکون
    و چه لطیف است القاب خداوند صاحب عزت کل، وقتی کسی را لقب میدهد میدانی موسی را با همه لکنت زبانی چه نامید؟! گفت کلیم الله! معنایش این است که دیگران که یاوه ها در صدا و سیما ها و طبل تبلیغ و اواز رسا ولی باطل سر میدهند هیچ اند و پوچ!
    اما این لکنت زبان که حق میگوید او متکلم است و کلیم و بس! اورا فقط خدای تبارک میشنود! جل جلاله

  5. حسن گفت:

    سلام ببینیم شما را تا چه موقع تحمل میکنند و شما که نه شمشیر داری نه تفنگ نه سطل زباله آتش میزنی آیا چطور محاکمه ات بکنند خدا داند . فقط می نویسی آن هم نامه ……ضمنا تبریک عرض میکنم به رئیس جمهور 8 سال مملکت و رئیس مجلس اقای هاشمی . سایت ایشان فیلتر شده است

  6. سبز باران گفت:

    دوست عزیزم حمید رفعتی
    بارها نظرات ناب شما را خوانده و لذت برده ام. قصد کم شمردن خدمات هاشمی رفسنجانی را ندارم اماصفت امیرکبیر بر دوش ایشان بسیار سنگین است. ایشان خواسته یا ناخواسته مسبب بسیاری از مشکلات حال حاضر ایران هستند بسیاری از مارهای گزنده مملکت در آستین ایشان پرورش یافته و نیز ایشان پایه گذار بدعت توصیه سالاری و عملکرد فرا قانونی در ایران هستند. احمدی نژاد با یک طراحی موزیانه رفسنجانی را به اصلاح طلبان متصل کرد تا با توجه به شایعات موجود در زمینه عملکرد اقتصادی خانواده ایشان میر حسین را دنباله رفسنجانی معرفی کند.
    درود بر میر حسین،خاتمی و کروبی وتمامی اصلاح طلبان واقعی که اگر حاکمیت با تمام توان اطلاعاتی اش کوچکترین لغزش اقتصادی از آنان سراغ داشت، اکنون صدایش گوش فلک را کر کرده بود.
    با تشکر از نوری زاد عزیز که قلم را جان و آبرویی دوباره بخشیدند.

  7. همسر شهید گفت:

    برادر عزیزم نوری زاد ما خانواده شهدا به شما افتخار می کنیم. الحق که نوری زاد هستی آفرین بر قلم و آفرین بر شجاعت و صداقت شما/ این نهضت نامه نگاری عجب اسم رمزی بوده است / یاد آن روزها به خیر که من عاشق روایت های فتح شما بودم همه راویت هایت را با تلویزیون کوچولوی سیاه و سفیدم گوش می کردم آخر ما نیز یکی از آن دست اندر کاران بودیم که می خواستیم کشورمان سربلند بماند اما افسوس که همه چیز زیر چکمه استبداد له شد

  8. شعار من هم ... گفت:

    بلند و سرافراز باد آقای نوری زاد … ملت عزیز و شریف و مظلوم ایران. مردم قهرمان ایران. همه باهم سایه این حاکمیت جهل و بربریت , منفور و جنایتکار را با قاطعیت محو و نابود می کنیم…

  9. شاهین گفت:

    با درود به شما بابت شجاعت قابل ستایشتان.هر آنچه که باید بگویم را جناب ایرج مصداقی به تفصیل نوشته اند.سایت پژواک ایران.

  10. ناشناس گفت:

    نوری زاد عزیز در پی نهضت نامه نگاری که امید وارم ادامه پیدا کند اقای عبد العلی بازرگان نیز نامه نوشتند که البته سایت کلمه به ان اشاره نکرد که جای تعجب دارد ایا خودی و غیز خودی داریم بازرگان ادم بزرگی بود ایا شما بازرگان نه هر کس دیگر بر علیه ظلم ستیز کرد و نهضت نامه نگاری را ادامه داد ندیده میگیرید این از دمکراسی بدور است امید وارم ان نامه را که من خواندم البته اما در سایت کلمه هم بگذارید

  11. علی گفت:

    درود بر شما نوریزاد

  12. ناشناس گفت:

    چندی پیش پیاده از جایی می گذشتم. صدای حزن آلود مردی که از بلند آوازگیِ فریدون می خواند، مرا به حلقه ی مردم پیوست. در میان حلقه، مردی ساز می نواخت و پسرک سرتراشیده ای می رقصید. دهان مرد پوک بود. دندان نداشت. به همین خاطر کلمات را خمیر می کرد. دهان بی دندان او، کلمه ها را از ریخت می انداخت اما همین کلمه ها، درحفره ی دهان مرد چرخ می خوردند و هر یک باری از حزن به دوش می گرفتند و بیرون می خزیدند. کمانچه ی مرد مگر حریف حُزنی می شد که از دهان او فرو می بارید؟ عجبا که با همین صدای حزن آلود و ضجه ی کمانچه، پسرک می رقصید. و چه نرم و چابک. هرکه اسکناسی نشان او می داد، انگشتان لاغر پسرک، اسکناس را در هوا می ربود. با چه مهارتی. چشم همه با پسرک بود. و حال آنکه هم سوز ساز مرد و هم صداقت صدای او، چشم همه را بارانی کرده بود. همه که رفتند، مرد بی دندان با لهجه ای که خراسانی می نمود صدا در داد: نرگس، کجایی بابا؟ دانستم پسرکِ سرتراشیده دختر است و مرد بی دندان کور

    بیایید و این سخن کبوتران بام خانه ی خود را بشنوید که با نگاه به قدم زدن های شما با هم نجوا می کنند: خواهر؟ جان خواهر. کاش این آقا سیدعلی برای ایران و ایرانیان کیخسرو می شد، نه جمشید. که اولی در اوج اقتدار وعزت و بهره مندی وهمراهی غلیظ مردم، به گوشه ای خزید و به عبادت فروشد. ودومی از نردبان پادشاهی بالاتر رفت تا مگربرجایگاهی برترنشیند. اولی به نامی نیک دست یافت و دومی به گودالی از بدنامی فرو غلتید. وکبوتر دوم بغبغو می کند و می گوید: بله خواهر، این آقا سیدعلی برای کیخسرو شدن برازندگی بیشتری دارد تا جمشید. کاش سید قدر خودش را می دانست.

    صدای صادقانه ی آن آوازه خوان پوک دهان نیز همین را می گفت:

    فریدون فرخ فرشته نبود
    زمشک و زعنبر سرشته نبود
    ز داد و دهش یافت این نیکویی
    تو داد و دهش کن فریدون تویی

  13. یاهو گفت:

    محمد نوری زاد:سلام و درود برعزمت بر اراده ات بر صداقتت بر شجاعتت بر صدای رسای تو که امروز از نوادر صداهای بیدار گر مظلومان است ، وخواب بر هم زن ظالمان، اما همین خواب بر هم زدن بزرگ ترین اتهام وجنایت توست! تو اکنون -از نظر ظالمان – بارز ترین مصداق خروس بی محل هستی!! وقت و بی وقت اذان میگویی! هر چه آنها تلاش میکنند با برگزاری راهپیمایی های فرمایشی و به خیابان آوردن عوام الناس غافل و بی خبر وبر پایی همایش ها و جلسه های فرمایشی نه تنها طرف داران ساده لوح و احمق خود را بلکه چاپلوسان وکاسه لیس ها وحتی خودِ خویشتن را فریب دهند تا بلکه کمی از عذاب وجدان خود بکاهند! اما تو ، ای محمد نوری زاد ! همه را نقش بر آّب میکنی!! این است که تو میشوی خروس بی محل وسرنوشت خروس بی محل هم به قول “کویر زنده یاد علی شریعتی ” سرش را لب باغچه بریدن است!! اما آقای نوری زاد میدانم که شما این نامه ها را چند منظوره مینویسی وگرنه خودت هم میدانی بغبغوی کبوتران که خو بست اکنون ما دیگر امید چندانی نداریم که عرعر بلند الاغان هم این ها را از خواب خرگوشی خود بیدار کند خدا نگهدارت تا جمعه های دیگر!!! 

  14. ناشناس گفت:

    سلام دوستان کلمه
    شما را بخدا این نوشته را زود از صفحه سایت بیرون نیندازید. درگوشه ای بگذارید تا حالا حالاها خوانده شود.
    حتما این کار را بکنید.

  15. محمد گفت:

    مردم نترسیده اند،بلکه از یک هماهنگی و رهبری خوب رنج می برند.نمی دانند این بازی ها در چه زمینی انجام می شود اگر مردم می ترسیدند روز 25بهمن 89 با آن عظمت به خیابانها نمی آمدند.در رفتار شورای هماهنگی وکسانی که داعیه هدایت را دارند آن جسارت آقایان موسوی و کروبی دیده نمی شود.امیدوارم برای بهمن و اسفند برنامه های خوبی در نظر گرفته شود تا خامنه ای این آخر عمری آب خوش از گلوش پایین نرود.

  16. 1 daneshjuye uni tehran گفت:

    درود کبوتران و قلب های پاک همراه و یاورتان باشد
    که از دل انباشته های مردم ظلم دیده تیری از آتش می سازید و فداکارانه به سوی دیو پلیدی می تازید ……