سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic
  • صفحه اصلی
  • » برادر مزدک علی نظری: در دادگاه اجازه دفاع به برادرم داده نشد...

برادر مزدک علی نظری: در دادگاه اجازه دفاع به برادرم داده نشد

چکیده :مزدک در وبلاگ خود نوشته است: "زندگی به من آموخته است که هیچ امداد غیبی‌ای در کار نیست. بايد دست به زانوي خود گذاشت، جنگيد و چشم در چشم هيولا مبارزه كرد... حالا كه دشمن من عربده‌كشان و مبارز جويان حمله مي‌كند، چرا من تسليم و سر به راه باشم؟ شك نكنيد كه به اين سادگي كوتاه نخواهم آمد و اسيرشان نمي‌شوم."...


مزدک علی نظری روزنامه نگار و سردبیر سایت خبرنگاران صلح از 18 مهرماه در بند 350 اوین بسر می برد و از تلفن و ملاقات حضوری محروم است و تاکنون خانواده وی نتوانسته اند لباس های گرم به دست او برسانند.

امیر علی نظری، برادر مزدک در خصوص آخرین وضعیت برادرش به جرس می گوید: “از هیجده مهرماه که خودش را معرفی کرد در بند 350 بسر می برند. ما فقط دوشنبه ها می توانیم به ملاقاتش بروم و نهایت نیم ساعت از پشت شیشه با او تلفنی حرف بزنیم، اما ملاقات حضوری و تلفن نداریم. ما حتی نمی توانیم لباس گرم به دستش برسانیم و زندان اوین هم در منطقه سردتری نسبت به مناطق دیگر تهران قرار دارد و نمی دانیم الان با این وضعیت چطور سر می کند.”

مزدک علی نظری سردبير سايت “خبرنگاران صلح” در 18 آبان ماه سال 88 و در جریان حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری ایران بازداشت و مدت 35 روز را در سلول انفرادی گذراند. وی از سوی شعبه 28 دادگاه انقلاب به ریاست قاضی مقیسه به سه سال و چهار ماه حبس تعزیری محکوم گردید.

امیر نظری در خصوص اتهامات مزدک ادامه می دهد: “مزدک به 9 اتهام از جمله حمله به اتوبوس شرکت واحد و توهین به رهبری و توهین به مقدسات و اتهامات دیگری که پرونده اش سنگین تر شود، محکوم شده و حکم حبس برایش صادر کرده اند در حالیکه برادرم منکر این اتهامات شده است. در دادگاه هم اجازه صحبت و دفاع به او داده نشد. حتی وکیل مزدک هم نتوانست در دادگاه شرکت و از او دفاع کند خوب در دادگاههای ایران وکیل اصلا معنا ندارد! خلاصه مزدک به چهل ماه زندان و بیست ضربه شلاق محکوم شد و این حکم عینا در دادگاه تجدید نظر تایید شد.”

مزدک علی نظری دانشجوی اخراجی رشته ادبیات از دانشگاه اراک می باشد که علاوه بر سردبیری سایت خبرنگاران صلح با روزنامه های شرق، اعتماد ملي، اعتماد، ايران، ايران ورزشي، خبرورزشي، جهان فوتبال و هفته نامه هاي تماشاگران، نسيم، ايران دخت، یک هفتم، فرهیختگان، سینما و روزنامه الكترونيكي جهان ورزش بطور آزاد همکاری داشته است.

امیر نظری در خصوص فعالیتهای برادرش ادامه می دهد: “شرایط در ایران طوری است که نمی شود یک شغل داشت و باید در کنار یک کار به شغل دومی هم پرداخت تا زمانیکه یکی از کارها را به هر دلیلی از دست دادیم به آن شغل دوم پرداخت. برادر من هم از این امر مستثنا نبود و چون وابسته به جایی نبود، مجبور بود در جاهای مختلف کار کند و به همین خاطر عضو خبرنگاران آزاد بود و برای نشریه های مختلف کار می کرد. مزدک بیشتر فعالیت فرهنگی داشت و هنوز نمی دانیم چه چیزی واقعا باعث ناراحتی آقایان شده است؟ واقعا نمی دانیم چرا این حکم را برای او صادر کردند؟! حتی قاضی اجازه صحبت و دفاع به برادرم نداد، واقعا هیچ حد و مرزی وجود ندارد و واقعا خط قرمزها مشخص نیست….”

او می افزاید: “ببینید یک روزنامه نگار و یک نویسنده کاری جز نوشتن بلد نیست و باید نقد کند و چیزهایی که می ببیند بنویسد.مزدک یکی از اتهاماتش حضور در درگیریهای بعد از انتخابات سال 88 بود و در آن زمان برای “هفته نامه نسیم” کار می کرد و حتی نامه داشت که برای تهیه خبر به آنجا رفته است. خوب یک روزنامه نگار براساس فعالیتش باید در بطن جامعه حضور پیدا کند تا از وقایع و حوادث خبر تهیه کند، اما متاسفانه برادر روزنامه نگار من را به اغتشاش متهم می کنند. خاطرم است سال 88 سایت فارس هم به اختصار نوشته بود که فلانی خط دهی می کند و نزدیکان ابطحی آشوب به پا می کنند و….واقعا اینها چه معنی می دهد؟! آیا اسم این را جز پرونده سازی چیز دیگری می شود نامید؟ خود مزدک گفت بخاطر اعتقاداتم حاضرم هزینه آن را بپردازم اما چیزهایی که حقیقت ندارد زیر بارش نمی روم و قبول نمی کنم حالا بخواهند حکم ده سال، بیست سال بدهند من از اعتقاداتم کوتاه نخواهم آمد. حتی به دلیل حرفها و اعتقاداتش، او را از دانشگاه اراک اخراج کردند و نتوانست تحصیلاتش را ادامه دهد.”

برادر این روزنامه نگار دربند با ابراز ناراحتی از فشارهایی که بر خانواده مزدک آورده اند می گوید: “بار اول که مزدک را بازداشت کردند حدود 35 روز در انفرادی بود و ما از وضعیت او در بی خبری بسر می بردیم. از دویچه وله با ما تماس گرفتند و اطلاعات کاملا شخصی که مثلا مزدک در کدام نشریه فعالیت می کرد؟ و به چه علت بازداشت شده و از این سوالات که من هم جواب دادم. بعد مزدک تماس گرفت و گفت که گفته اند که مصاحبه نشود، هیچ حرفی زده نشود. واقعا نمی دانیم چرا خانواده ها را تحت فشار قرار می دهند؟ خود من را چهار ساعت و نیم مورد بازجویی قرار دادند و سوالاتی بی ربط می پرسیدند که مثلا چرا در برزیل زندگی می کردی؟ چرا به ایران برگشتی؟ چرا برادرت اینجوری است؟ چرا چرا….”

مزدک در وبلاگ خود نوشته است: “زندگی به من آموخته است که هیچ امداد غیبی‌ای در کار نیست. بايد دست به زانوي خود گذاشت، جنگيد و چشم در چشم هيولا مبارزه كرد… حالا كه دشمن من عربده‌كشان و مبارز جويان حمله مي‌كند، چرا من تسليم و سر به راه باشم؟ شك نكنيد كه به اين سادگي كوتاه نخواهم آمد و اسيرشان نمي‌شوم.”

امیر با اشاره به روحیه “عالی” برادرش بیان می کند: “وضعیت روحی اش خوب است و در کنار دیگر زندانیان سیاسی که همفکر هستند است و همین باعث شده روحیه اش را حفظ کند. اما مادرم وضعیت روحی خوبی ندارد و ناراحت است مزدک هم در ملاقاتها سعی می کند خودش را خوشحال نشان دهد تا از فشار روحی پدر و مادرم کم شود. خود مزدک که می گفت روزهای دوشنبه از بهترین روزهایم است که می توانم خانواده را ببینم.”

گفتنی است، مزدک علی نظری در سال ۸۶ يکی از برندگان جايزه شادروان”مهران قاسمی” بود که از سوی انجمن صنفی روزنامه نگاران ايران برای يادبود اين رونامه نگار فقيد برگزار شد.


دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.