شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : اگر جلوی این استفاده‌های ابزاری از دین و شخصیت‌های حقیقی و حقوقی گرفته نشود، خطر لائیسیته و بی‌دینی، جامعه ما را تهدید می‌کند. خطر ماکیاولیزم مذهبی، به مراتب از خطر ماکیاولیزم سکولار بیشتر است.
یک فعال سیاسی با بیان اینکه در سال‌های اخیر استفاده ابزاری از دین در کشور ما به اوج خود رسید، اظهار داشت: اگر جلوی این استفاده‌های ابزاری از دین و شخصیت‌های حقیقی و حقوقی گرفته نشود، خطر لائیسیته و بی‌دینی، جامعه‌مان را تهدید می‌کند.
به گزارش ایلنا، عماد افروغ نماینده سابق مجلس هفتم، در پاسخ به این سؤال که آسیب‌های استفاده‌های ابزاری از دین در عرصه سیاست، تا چه میزان است؟ اظهار داشت: اگر ما در جامعه خود از یک عرصه مدنی فعال و روشنفکری ریشه دار برخوردار باشیم، جلوی این استفاده‌های ابزاری از دین و شخصیت‌های حقیقی و حقوقی دینی و تاریخی گرفته می‌شود.
وی افزود: یک آسیب جدی جامعه ما، که از مدت‌ها پیش هشدار دادیم و در این چند سال اخیر هم به اوج خود رسید، همین گرایشات ماکیاولیستی بود؛ یعنی استفاده ابزاری از هر چیزی، نادیده انگاشتن غایت مطلوبی به نام اخلاق و معنویت و ارزش‌های دینی و از هر چیزی فرصت ساختن؛ ما این را از چند سال پیش به این طرف گفتیم و عده‌ای هم به آن توجه نکردند و تازه امروز به آن رسیده‌اند.
این فعال مدنی-سیاسی اضافه کرد: حال باید به این پاسخ دهیم که چرا عده‌ای هنوز هم به این حقیقت مذکور نرسیده‌اند؟ چه موانعی وجود دارد؟ آیا تراکم کار روشنفکری به حد کافی نیست؟ و آیا گوش‌های شنوایی نیست؟ روی این موضوع باید یک تحلیل مبسوطی بشود.
وی یادآور شد: این هشدار را خیلی‌ها دادند و طبیعی است که تبعات بسیار بدی هم دارد. یعنی اگر جلوی این استفاده‌های ابزاری از دین و شخصیت‌های حقیقی و حقوقی گرفته نشود، خطر لائیسیته و بی‌دینی، جامعه ما را تهدید می‌کند.
افروغ تأکید کرد: خطر ماکیاولیزم مذهبی، به مراتب از خطر ماکیاولیزم سکولار بیشتر است.
وی در بیان راه‌های مبارزه با این آسیب‌ها و تهدیدات گفت: راه مبارزه با این تهدید، فهم این نکته است که وسعت و قابلیت انقلاب اسلامی از آنچه در جمهوری اسلامی می‌گذرد و گفته می‌شود، به مراتب بیشتر است؛ راه دیگر مبارزه با این تهدید، تقویت نهادهای مدنی، تقویت روشنفکری، تقویت آگاهی بخشی و تقویت بعد نظریه‌پردازی و نظارت است و ما نباید نظریه‌پردازی را صرفا به نهادهای رسمی موکول کنیم.