» سرمقاله/ سبقت در مدیحه‌سرایی تا کجا؟!

چکیده : کلمه - بیتا موحد: 
در ادامه موج تملق گویی شخصیت ها و رسانه های رسمی از رهبری و در حالیکه برخی مقامات سیاسی مذهبی، اطاعت از رهبری را در حد "اطاعت از خداوند و امام زمان" اعلام کرده بودند، این بار، نزدیکان به جبهه پایداری از سیم ارتباطی ایشان و امام زمان سخن گفتند و مدعی شدند که در جریان هجدهم تیر ۷۸ و رویدادهای پس از انتخابات ۸۸ " اتصال به امام زمان و سیمی که از مقام معظم رهبری به ایشان وصل شد آن‌چنان بر جامعه تاثیر گذاشت که آرامش را به دل مومنان بازگرداند و رعب و وحشت را در دل فتنه‌گران انداخت و آتش را خاموش کرد."


 در همین حال محمد تقی مصباح‌یزدی که طی دو سال گذشته بیشترین تلاش را برای "ارتقای رهبری" انجام داده است، آیت الله خامنه ای را "نماد اسلام" خواند و مدعی شد که مفاسد زیادی به دست مبارک ایشان از سر جامعه اسلامی و اسلام جهانی دفع شده است.

کلمه – بیتا موحد:

” احثوا التراب في وجوه المداحين”

در ادامه موج تملق گویی شخصیت ها و رسانه های رسمی  از رهبری و در حالیکه برخی مقامات سیاسی مذهبی، اطاعت از رهبری را در حد “اطاعت از خداوند و امام زمان” اعلام کرده بودند، این بار، نزدیکان به جبهه پایداری از سیم ارتباطی ایشان و امام زمان سخن گفتند و مدعی شدند که در جریان هجدهم تیر ۷۸ و رویدادهای پس از انتخابات ۸۸ ” اتصال به امام زمان و سیمی که از مقام معظم رهبری به ایشان وصل شد آن‌چنان بر جامعه تاثیر گذاشت که آرامش را به دل مومنان بازگرداند و رعب و وحشت را در دل فتنه‌گران انداخت و آتش را خاموش کرد.”


 در همین حال محمد تقی مصباح‌یزدی که طی دو سال گذشته بیشترین تلاش را برای “ارتقای رهبری” انجام داده است، آیت الله خامنه ای را “نماد اسلام” خواند و مدعی شد که مفاسد زیادی به دست مبارک ایشان از سر جامعه اسلامی و اسلام جهانی دفع شده است. 


دامنه زیاده گویی در خصوص جایگاه رهبری و ولایت فقیه در جمهوری اسلامی تا آنجا پیش رفته است که گاه این مقام را همسنگ مقام نبوت و امامت خوانده و از مردمان می خواهند که تابع محض شخصی باشند که منتصب “منتخبان” مردم است و عده ای به این هم بسنده نکردند و با افسانه سرایی های از “یاعلی” گفتن مقام رهبری در بدو تولد سخن گفتند. 

انتشار این اخبار در رسانه ها و تریبونهای عمومی در حالی انجام می شود که به جز یک مورد که آیت الله خامنه ای بطور مشخص از تمجیدهای مبالغه آمیز یکی از نمایندگان مجلس انتقاد کرده و گفته بودند: “این تعبیرات کمکی به پیشرفت کار نمی کند. این صحبت‌ها من را شرمنده می‌کند و هم به ضرر من است و هم به ضرر گوینده.” مورد دیگری در مذمت تعاریف و تعابیر مافوق بشری از ایشان مطرح نشده است و البته همان هم کمکی به پایان این مدیحه سرایی ها نکرد. 
 
سالها پیش صدا وسیما صحنه ای را پخش کرد که تا مدتها بینندگان مبهوت بودند. صحنه ای که آیت الله خامنه ای در حالی که نشسته بود، جماعتی به صف ایستاده و به نوبت دستبوسی می کردند. پس ازآن بود که مردم شاهد بودند که رییس دولت بوسه بر دست و شانه رهبر می زند و هیچ کسی در برابر آن واکنشی نشان نمی دهد و عکس و فیلم آن در حد گسترده ای منتشر و مورد تایید و تمجید قرار می گیرد. 


این دست بوسی و شانه بوسی به اینجا ختم نشد و محمد تقی مصباح یزدی تئوریسین حکومت اسلامی(در مقابل جمهوری اسلامی)، آیت الله خامنه ای را ولی امر مسلمین جهان خواند و در قیاس با معصومین، عشق به او را عمل به دین دانست و از همه مسلمانان جهان خواست که از او تبعیت کنند. وی که رابطه صمیمانه و نزدیکی با رهبری دارد و پذیرای ایشان در بیتش هم بوده است، چندی پیش در استقبال از “مولایش” آن چنان از خود بی خود شده بود که بی محابا به پابوسی رفته و بر خاک افتاده بود.

چندی پیش هفته‌نامه «صبح صادق» ارگان سپاه پاسداران، در یاداشتی به قلم مسئول اداره سیاسی آن نهاد نظامی، از ائمه جمعه و همچنین رسانه ملی خواست در سخنرانی‌ها و برنامه‌های خود از آیت الله خامنه ای با عنوان “امام” یاد کنند و در ترویج آن بکوشند.  یدالله جوانی در این یادداشت ادعا کرد امروز باید با صراحت و شجاعت اعتراف کنیم که در سال ۶٨ و پس از مرگ رهبر فقید جمهوری اسلامی، ” اعلام نام خامنه ای عزیز به جای امام خامنه ای، از سوی خبرگان رهبری، اشتباهی بزرگ بود که انجام شد، اما اکنون باید اهتمام ویژه‌ای داشت تا اشتباهی را که در گذشته به هر دلیلی مرتکب شدیم، جبران نماییم.” به اعتقاد سردار جوانی، “صدا و سیما باید در این مسیر به رسالت رسانه‌ای خود عمل نماید. ائمه جمعه سراسر کشور و دیگر صاحبان تریبون و قلم باید بسیج گردند.”

پس از آن سرلشکر محمدعلی جعفری، فرمانده کل سپاه گفته بود که “هر کس در هر طبقه و مقام و مسئولیتی که باشد باید در مقابل امر ولایت سر تعظیم فرو آورد”، و همزمان با وی، علی سعیدی، نماینده رهبری در آن نهاد نظامی، تخطی از فرمان ولی فقیه را در حکم مخالفت با فرمان “خدا و امام زمان” خوانده بود.

 در حالی که در اسلام از تملق گویی و چاپلوسی بشدت پرهیز شده است و پیامبر اکرم فرموده بودند که باید خاک به صورت متملق پاشید، متاسفانه در فرهنگ سیاسی به جا مانده از سالها استبداد، این رذیله اخلاقی هنوز وجود دارد و از سوی بزرگان و رسانه های جمعی برخورد اصلاحی در خوری با آن صورت نمی گیرد. عدم برخورد مناسب موجب شده که این ناهنجاری اجتماعی در سطوح مختلف مدیریت جامعه و سیاستمداران هم نفوذ کند و روز به روز به شدت آن افزوده شود.

این در حالی است که در اوایل پیروزی انقلاب اسلامی، در حالی که ملتی مجذوب شخصیت کاریزماتیک امام خمینی بودند و ایشان در مقام مجتهد جامع الشرایط و رهبر یک انقلاب مردمی جایگاه والایی در جامعه داشت، در زمانی که فخرالدین حجازی خطیب آشنا و نماینده اول تهران، در سخنانی احساسی و حماسی به توصیف مقام بنیانگذار جمهوری اسلامی پرداخت، با واکنش تند ایشان رو به رو شد.امام فرمودند:

“من خوف اين را دارم كه مطالبي كه آقاي حجازي فرمودند درباره من، باورم بيايد، من خوف اين را دارم كه با اين فرمايشات ايشان و امثال ايشان براي من يك غرور و انحطاطي پيش بيايد. من به خداي تبارك و تعالي پناه مي‌برم از غرور.”

حضرت علی (ع) هم که در زیباترین کلام در نهج البلاغه به مذمت تملق پرداخته و آن را مذمت کرده و فرموده است:

” از بدترین و سخیف ترین حالات زمامداران نزد مردم صالح این است که گمان برده شود آنها دوست دار تفاخرند و کار آنها را بر نوعى برترى جویى حمل کنند، من خوش ندارم که این فکر در ذهن شما جولان کند که مدح و ستایش را دوست دارم و از شنیدن آن لذت مى برم. من بحمدالله چنین نیستم و به فرض که من (به مقتضاى طبیعت بشرى) مدح و ثنا را دوست مى داشتم، آن را به سبب خضوع و تواضع در برابر خداوند سبحان ترک مى کردم. خداوندى که با عظمت و کبریاییش از همه سزاوارتر براى ثنا و ستایش است. بسیار مى شود که مردم، ستودن افراد را به جهت تلاشهایشان (در اداى حق) شیرین مى شمرند (ممکن است این امر براى شما ایرادى نداشته باشد، ولى من از شما مى خواهم که) مرا با سخنان زیباى خود به جهت اینکه در پیشگاه خداوند و نزد شما به سبب احساس مسئولیت الهى حقوقتان را ادا کرده ام نستایید (چرا که) هنوز در اداى آنها به طور کامل فراغت نیافته ام و واجباتى که بر عهده دارم کاملا به مرحله اجرا در نیامده است.”نهج البلاغه خطبه216