» سرمقاله/ ننگ را خواهند زدود؟

چکیده : کلمه - حمزه غالبی: متراکم ترین منطقه جهان. جمعیتی بالغ بر پنج میلیون نفر بین دیوارهای بلندی در مستطیلی به ابعاد پنج در چهل و پنج کیلومتر محصور هستند. ساکنان اجازه خروج ندارند. ساکنان قبلی هم اجازه ورود ندارند. گاه تلاش برای خروج، به گلوله پاسخ یافته است. اقتصاد این منطقه تقریبا متلاشی، زمین های کشاورزی تخریب و دریا به روی ماهیگیران بسته است است. تمام زیرساخت ها در درگیری ها منهدم شده است و اکنون صدها هزار نفر هنوز در سرپاهای موقت زندگی می کنند. حتی آب آشامیدنی منطقه توسط فاضلاب های شهرک های اطراف آلوده شده است. ناگزیر معیشت مردم از اعانه های بین المللی می گذرد، اگر زندانبانان اجازه ورود آنها را می دهند. اما ممکن تلاش برای رساندن کمک به آنها با برخوردهای مرگ بار مواجه شود...

کلمه – حمزه غالبی:

متراکم ترین منطقه جهان. جمعیتی بالغ بر پنج میلیون نفر بین دیوارهای بلندی در مستطیلی به ابعاد پنج در چهل و پنج کیلومتر محصور هستند. ساکنان اجازه خروج ندارند. ساکنان قبلی هم اجازه ورود ندارند. گاه تلاش برای خروج، به گلوله پاسخ یافته است. اقتصاد این منطقه تقریبا متلاشی، زمین های کشاورزی تخریب و دریا به روی ماهیگیران بسته است است. تمام زیرساخت ها در درگیری ها منهدم شده است و اکنون صدها هزار نفر هنوز در سرپاهای موقت زندگی می کنند. حتی آب آشامیدنی منطقه توسط فاضلاب های شهرک های اطراف آلوده شده است. ناگزیر معیشت مردم از اعانه های بین المللی می گذرد، اگر زندانبانان اجازه ورود آنها را می دهند. اما ممکن تلاش برای رساندن کمک به آنها با برخوردهای مرگ بار مواجه شود. ۶۰ درصد ساکنان از سوء تغذیه شدید رنج می برند. این منطقه به دست نظامیان و حکومتی مذهبی محافظت می شود که ساکن آن را شهروندان خود نمی داند، البته ساکنان هم از داشتن دولت محروم هستند. به تعبیر دقیق، اسرای بی دولت هستند. نه، حدستان درست نبود، اینها شرح وضعیت آشویتس نیست!

الان نمی خواهم در مورد این صحبت کنم که دولت اسرائیل علی‌رغم مذاکرات و حتی در حین مذاکرات با طرف های فلسطینی، به ساخت شهرک ها جدید آن هم در سرزمین هایی که مطابق قطعنامه های شورای امنیت و مجمع عمومی سازمان ملل متحد جزو قلمرو فلسطینی هاست، می پردازد؛ کاری که به طور متعارف، تجاوز به خاک دیگران خوانده می شود، و آنگاه مقاومت مردم فلسطینی تروریسم نامیده می شود. اما شاهد ترور مخالفان فلسطینی در کشورهای مختلف جهان هستیم که گاهی هزاران کیلومتر با فلسطین فاصله دارند، آن هم رسما توسط نیروهای دولتی جنگ پیشگیرانه! هرگونه انتقادی از این دولت حساسیت امنیتی آنها را بر می انگیزد اما اینکه روی پرچم خودشان نشان از نیل تا فرات انتخاب کرده اند نباید هیچ حساسیتی را بر انگیزد.

چند روز پیش نماینده فلسطینی ها درخواست کرده است که حق مردم بی دولت فلسطین برای داشتن دولتی مستقل به رسمیت شناخته شود. دولت آمریکا اعلام کرده است که آن را وتو خواهد کرد. سوالی که به وجود می آید، این است که اگر داشتن دولت مستقل برای فلسطینی ها به رسمیت شناخته نشود، ساکنان عزه و نوار باختری شهروندان کدام دولت هستند؟ در وضعیتی که دولت دینی و قومی اسرائیل اولیه ترین حقوق ساکنان این قسمت را نقض می کند، آن هم برای دهه ها، نپذیرفتن حق آنها برای داشتن دولتی که از حقوق شهروندی شان دفاع کنند، در خوشبینانه ترین تفسیر به رسمیت شناخت آپارتاید ننگین دولت اسرائیل توسط سازمان ملل متحد است.

اکنون به نظر می رسد تکرار فاجعه هولوکاست کابوسی است که باز هم ممکن است تعبیر شود، اما این بار به جای آشویتس در عزه. آیا جامعه جهانی این ننگ را از خواهد زدود؟