» اشداء علی الکفار رحماء بینهم، یا بالعکس؟

چکیده : به یاد داریم که سال گذشته و در آستانه سفر آقای احمدی نژاد به نیویورک نیز همین اتفاق در مورد زندانی سوم، سارا شورد، افتاد و مشارالیها با قرار وثیقه 500 میلیون تومان که علی الظاهر توسط سلطنت عمان پرداخت شد، آزاد شده و بلافاصله به آمریکا رفت. اکنون نیز در آستانه سفر هشتم آقای احمدی نژاد به نیویورک، شاهد تکرار این سناریو درباره دو زندانی دیگر آمریکایی هستیم.

کلمه – جاوید قربان اوغلی:

این روزها موضوع آزادی دو آمریکایی در کنار ماجرای پرونده اختلاس 3000 میلیارد تومانی از داغ ترین مباحث کشور است. هر کوی و برزنی که بروی و با هر کس که صحبت کنی، با دلیل و بی هیچ بهانه ای صحبت را به این دو موضوع کشانده و با لحنی که از هزار تمسخر زهرآگین تر است، از دست داشتن بالاترین رده های کشور در این پرونده ها سخن می گویند. علی الخصوص اگر ته ریشی هم به چهره داشته باشی، کانه مخاطب مستقیم و بی واسطه هستی و لاجرم باید پاسخگوی ابهاماتی که هر روز بر ابعاد آن افزوده می شود، باشی. از ماجرای 3000 میلیارد می گذرم که نه در مجال این قلم است و نه در حوزه تخصصی حقیر؛ و جایی که عقاب پر بریزد … و الخ.

روز گذشته یکی از روزنامه ها تیتر اول خود را به مصاحبه آقای احمدی نژاد با واشنگتن پست اختصاص داده و به نقل از احمدی نژاد نوشته بود: در بسیاری از زمینه ها می توانیم با آمریکا همکاری کنیم. این اظهار تمایل آقای احمدی نژاد – که برای چندمین بار صورت می گیرد – دقیقا در زمانی منتشر شد که رهبری در مراسم افتتاحیه اجلاس بیداری اسلامی، آمریکا را با شدیدترین کلمات و عبارات به باد حمله گرفته بود. از این مساله نیز گذشته و به موضوع اصلی این مطلب بپردازم.

سه سوال اول خبرنگار واشنگتن پست از رییس دولت ایران در باره آزادی دو تبعه آمریکایی بود که احمدی نژاد هفته گذشته آن را در مصاحبه با یک رسانه پرتغالی اعلام کرده بود. موضعی که بلافاصله با واکنش قوه قضاییه روبه‌رو و تکذیب شد. به محاوره (سوال و جواب)رییس دولت با خبرنگار آمریکایی توجه کنید. متن ذیل عینا از خبر این مصاحبه نقل شده است:

واشنگتن پست: مردم در ایالات متحده این درخواست را دارند که شما قبل از آنکه به نیویورک برای شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل بیایید، عفو را به دو آمریکایی که در ایران در بازداشت به سر می برند ببخشید.

احمدی نژاد: من در حال کمک کردن به ترتیبات آزادی آنها طی چند روز آینده هستم. بنابراین آنها قادر خواهند بود که به خانه باز گردند. البته این اقدامی بشر دوستانه و یکجانبه است.

واشنگتن پست: بنابراین شما در حال انجام ترتیبات آزادی آنها هستید.آیا آنها طی چند روز آینده آزاد می شوند؟

احمدی نژاد: من امیدوارم که این اتفاق بیفتد. امیدوارم که این موضوع طی چند روز آینده روی دهد. ما تلاش های وسیعی را برای آن انجام داده ایم. این عفوی یکجانبه از سوی ملت ایران و از سوی جمهوری اسلامی ایران است.

واشنگتن پست: چه زمانی شما آزادی این دو زندانی را آشکارا اعلام خواهید کرد؟

احمدی نژاد: زمانی که آنها آزاد شوند این موضوع اعلام خواهد شد.

در این پرسش و پاسخ، آنچه که مغفول مانده و کسی برای آن پاسخی ندارد، دخالت صریح رییس قوه مجریه در وظایف قانونی قوه قضاییه است. احمدی نژاد نه به اتهامات افرادی که دو سال و اندی است در زندان به سر می برند می پردازد و نه از قرار وثیقه – که نوعی تایید اتهامات است – می گوید. او از موضع تصمیم گیرنده در این پرونده قضایی سخن گفته و از “تلاش های وسیع خود و کمک هایش برای آزادی این دو نفر” سخن می گوید.

سخن نگارنده، قضاوت در باره صحت و سقم اتهامات این سه آمریکایی نیست و قاعدتا باید قوه قضاییه به آن رسیدگی و احکام آنها را صادر کند. سخن در دخالت واضح قوه مجریه در امر قضا و نوع نگرش ابزاری رییس دولت به یک مساله قضایی است. واضح است که احمدی نژاد این “کمک ها و تلاش ها” را برای مساعد کردن فضای حضورش در نیویورک انجام داده است. به یاد داریم که سال گذشته و در آستانه سفر آقای احمدی نژاد به نیویورک نیز همین اتفاق در مورد زندانی سوم، سارا شورد، افتاد و مشارالیها با قرار وثیقه 500 میلیون تومان که علی الظاهر توسط سلطنت عمان پرداخت شد، آزاد شده و بلافاصله به آمریکا رفت. اکنون نیز در آستانه سفر هشتم آقای احمدی نژاد به نیویورک، شاهد تکرار این سناریو درباره دو زندانی دیگر آمریکایی هستیم.

آقای احمدی نژاد در پاسخ به آخرین سوال خبرنگار واشنگتن پست درباره زمان آزادی میرحسین موسوی و مهدی کروبی از بازداشت خانگی نیز چنین پاسخ می دهد:

واشنگتن پست: چه زمانی رهبران معارض، میر حسین موسوی و مهدی کروبی از بازداشت خانگی آزاد می شوند؟

احمدی نژاد: من هیچ اطلاعی در باره این ندارم. ما قوه قضاییه داریم و قوه قضاییه از دولت مستقل است. ما قضات دادگاه ها را تعیین نمی کنیم. قانون وجود دارد و همه در برابر قانون مساوی هستند. من این اخبار را دنبال نمی کنم. فکر می کنم کارهای زیادی برای انجام دادن دارم.

مقایسه کنید رفتار حاکم مدعی یک کشور اسلامی با سه نفر غیر مسلمان از یک سو، و با هموطنان مسلمانانش از سوی دیگر. وی برای آگاهی از حال و روز کسانی که به خاطر مخالفت با خود ایشان در حصر خانگی و یا زندان روزگار سپری می کنند، حتی “وقت دنبال کردن اینکه بر این دو نفر چه می رود” را ندارد، ولی برای حضورش در نیویورک و ساختن فضای مساعد – لابد برای همان چیری که تیتر مصاحبه است – برای آزادی دو آمریکایی – که به زعم حکومتیان اتهامشان جاسوسی است – آقای رییس دولت به هر دری زده و “تلاش های وسیعی” برای “کمک به آزادی آنان” انجام می دهد.

خداوند متعال می‌فرماید: یاوران پیامبر با یکدیگر مهربان‌اند و با کفّار شدّت و غیظ دارند. محَمَّدٌ رَّسُولُ اللَّهِ وَالَّذِینَ مَعَهُ أَشِدَّاء عَلَی الْکُفَّارِ رُحَمَاء بَیْنَهُمْ تَرَاهُمْ رُکَّعًا سُجَّدًا یَبْتَغُونَ فَضْلًا مِّنَ اللَّهِ وَ رِضْوَانًا سِیمَاهُمْ فِی وُجُوهِهِم مِّنْ أَثَرِ السُّجُودِ. (فتح/29)

نمی دانم رفتار حکومت را در این دو مساله چگونه می توان مقایسه و ارزیابی کرد. قضاوت را به خوانندگان وا می گذارم. تنها به این نکته تاریخی هم اشاره می کنم که در بعضی از متون تاریخی و روایی آمده است که خلیفه اول به عمر دستور می‌دهد که علی را با شدیدترین صورت برای بیعت به نزد وی بیاورد و اگر ابا کرد با وی جنگ‌ کند. (أنساب الأشراف،ج1، ص 587).