شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : اردوغان حق داشت اگر احمدینژاد را مخاطب قرار میداد و میگفت: «شما که نگران دخالت کشورهای غربی هستید، چرا به مطالبات مردم خویش رسیدگی نمیکنید؟ و چرا به جای گفتوگو و تعیین گروه میانجی، رهبران مخالفان خود را در حصر کردهاید؟»
کلمه – مهستی شیرازی:
در خبرها آمده بود که محمود احمدینژاد دیروز با رجب طیب اردوغان نخست وزیر ترکیه پیرامون وقایع اخیر در سوریه تماسی تلفنی داشته است. او در این تماس گفته است «مسائل منطقه راه حل غربی ندارد و میتوان با روشهای اسلامی تمام مسائل منطقه را حل کرد به نحوی که ملتها به حقشان برسند و هیچ کس هم آسیبی نبیند.» او پیشنهاد داده است «اگر در لیبی به جای نیروی نظامی، گروه میانجیگر مورد اعتماد حکومت و معترضین اعزام میشد، بیتردید امروز شرایط بسیار بهتری در این کشور حاکم بود و ایران و ترکیه همراه با سایر ملتها میتوانند این ابتکار را در سایر کشورهای منطقه که مردم در آنجا مطالباتی دارند، بکار برده و مسائل را عادلانه و به سرعت حل و فصل کنند.»
البته در متن خبر نیامده است که دقیقاً اردوغان دربارهٔ این پیشنهاد احمدینژاد چه گفته است. اما لابد نخست وزیر باهوش و کاردان ترکیه که از اوضاع کشورهای همسایه خود بیخبر نیست، لحظاتی به این اندیشیده است که اگر ایران راه حلی برای «میانجیگری میان حکومت و معترضین» دارد، چرا برای حل مشکلات داخلی خود از آن بهره نمیگیرد و اگر ابتکاری برای «تامین مطالبات مردم» وجود دارد، چرا در ایران آزموده نشده است؟
او حق داشت اگر احمدینژاد را مخاطب قرار میداد و میگفت: «شما که نگران دخالت کشورهای غربی هستید، چرا به مطالبات مردم خویش رسیدگی نمیکنید؟ و چرا به جای گفتوگو و تعیین گروه میانجی، رهبران مخالفان خود را در حصر کردهاید؟»
اردوغان حتی میتوانست از احمدینژاد بپرسد «مگر مخالفان شما بارها نخواستند که هیاتی بیطرف و داخلی به موضوع مورد منازعه رسیدگی کند؟ جواب شما برای آنها چه بود؟ مگر مخالفان نجیب شما، غیر از راهپیمایی سکوت و اعتراض مسالمتآمیز چه کردند که سهم آنها زندان و گلوله شد؟ شما که نتوانستید با مخالفان خود که دل در گروه همین نظام داشتند و از بانیان و عاملان همین انقلاب بودند گفتوگو کنید، چگونه میخواهید میانجی مردم لیبی و سوریه شوید که جز به براندازی و محاکمهٔ قذافی و اسد راضی نمیشوند؟
اردوغان حتی اگر این سؤالات را هم نمیپرسید، دستکم میتوانست بگوید «آیا شما نیز حاضرید که یک گروه میانجی مورد اعتماد حکومت و معترضین از همین ایران خودتان به مطالبات مردم رسیدگی کند؟»
به عبارت خودمانیتر، اردوغان حق داشت اگر به احمدینژاد میگفت «کل اگر طبیب بودی، سر خود دوا نمودی!»
بگذریم؛ دیگر این تنها این احمدینژاد نیست که سر خط خبرها را میسازد.
در خبرها نیز آمده بود «بشار اسد هم در مصاحبه با تلویزیون دولتی سوریه، از شیوهی برخورد با معترضان در سوریه دفاع کرد و راه حل سیاسی را راه خروج از بحران کنونی در این کشور دانست، ولی تاکید کرد نیروهای امنیتی باید با «خشونتها» به طور قاطع برخورد کنند.»
در خبرها نیز آمده بود «سازمان ملل متحد میگوید که بیش از ۲۲۰۰ نفر از زمان شروع سرکوب اعتراضات در ماه مارس در سوریه کشته شدهاند.»
در خبرها نیز آمده بود «تصاویر ارسالی از طرابلس مخالفان مسلح حکومت را نشان میدهد که بدون مواجهه با مقاومت مؤثر، در برخی خیابانهای پایتخت حرکت میکنند و به نشانهی پیروزی، به تیراندازی هوایی مبادرت میورزند. میدان سبز، که طی سالهای گذشته همواره نماد پایگاه مردمی حکومت قذافی محسوب میشده و تا همین اواخر، محل اصلی تجمعهای دولتی و تظاهرات حمایت از رهبر لیبی بوده، در دست نیروهای مخالف است. مخالفان و گروههایی از مردم با پایین کشیدن پرچمی که توسط معمر قذافی در سال ۱۹۷۷ به عنوان پرچم ملی انتخاب شد، پرچم سه رنگ مخالفان را در نقاط مختلف نصب کردهاند.»
در خبرها نیز آمده بود….