شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : طبق خبرهای موثق رسیده به کلمه، این زندانیان زن در تماس های تلفنی با خانواده هایشان اعلام کرده اند این زندان کهریزک دیگری است که در آن به زندانیان حتی آب و غذا به موقع داده نمی شود و مسوولان زندان هر زمان دلشان بخواهد به زندانیان غذا می دهند .آب این زندان نیز در بیشترین ساعات روز قطع است .
کلمه:خانواده های زنذانیان سیاسی زن در زندان رجایی شهر که به تازگی به زندان قرچک ورامین منتقل شده اند می گویند که این زندان کهریزکی دیگر است .گفته می شود که به زودی زندانیان سیاسی زن در اوین نیز به قرچک ورامین منتقل خواهند شد.
طبق خبرهای موثق رسیده به کلمه، این زندانیان زن در تماس های تلفنی با خانواده هایشان اعلام کرده اند این زندان کهریزک دیگری است که در آن به زندانیان حتی آب و غذا به موقع داده نمی شود و مسوولان زندان هر زمان دلشان بخواهد به زندانیان غذا می دهند .آب این زندان نیز در بیشترین ساعات روز قطع است .
این زندانیان گفته اند روز گذشته وقتی به این شرایط اعتراض کرده اند، ماموران زندان با باتوم آنها را کتک زده اند که این ماجرا موجب شکستن ناخن چند تن از این زندانیان شده است .
زندانیان این زندان شرایط این زندان را با یک” مرغدانی “مقایسه کرده و گفته اند اگر این شرایط تا فردا پایان نیابد و این زندانیان به زندان دیگری منتقل نشوند و یا به وضعیت شان رسیدگی نشود دست به اعتصاب غذای نامحدود خواهند زد.
شبنم مددزاده و جمع دیگری از زندانیان سیاسی زن در رجایی شهر از جمله زندانیان انتقال یافته به زندان قرچک هستند.این زندان همچون زندان کهریزک در حاشیه تهران واقع است و با توجه به وضعیت نامناسب و نگهداری زندانیانی با جرایم سنگین از قبیل اعتیاد و توزیع مواد مخدر، سرقت و تخلفات اجتماعی، شرایط سختی را برای زندانیان سیاسی که به آنجا منتقل می شوند به وجود می آورد.
خانواده های زندانیان سیاسی زندان رجایی شهر نیز پیش از این با انتشار نامه‌اي نسبت به شرايط دهشتناك و غيرانساني موجود در بند زنان زندان رجایی شهر اعتراض کرده بودند ، اما به جای رسیدگی به این شرایط اکنون این زندانیان به زندانی به مراتب بدتر از زندان رجایی شهر منتقل شده اند ، زندانی که استانداردهای لازم برای زندانی کردن افراد را ندارد و به بازداشتگاه کهریزک شباهت دارد.
آنها در این نامه نوشته بودند : «طبق آيين‌نامه سازمان زندانها و قوانين موجود، مسئوليت جان زنداني، با سازمان زندانها و تمامی نهادهاي مرتبط با آن است، در زندان رجاييشهر كرج، تنها چيزي كه ارزش نداشت جان آدميزاد بود. دسترسي به امكانات پزشكي و بهداري در اين زندان به شدت محدود بوده و در مواردي غيرممكن بود. زندانيان در صورت ابتلا به بيماري، نه تنها از سوي تيم پزشكي مستقر در زندان مورد معالجه قرار نمي‌گرفتند بلكه در مواردي به بخش قرنطينه منتقل مي‌شده تا خودشان بهبود پيدا كنند.»
آنها در این نامه از ریاست قوه قضاییه ، صادق لاریجانی پرسیده بودند :«آيا هدف از تبعيد زندانيان سياسي و به خصوص زنان به زندانهاي خارج از محل زندگيشان، ايجاد شرايطي براي مرگ تدريجي آنان است؟ آيا قصد دستگاه قضايي بر اين است كه اين افراد پس از بازگشت دوباره به جامعه، دچار بيماري‌هاي مختلف جسمي و روحي باشند و هرگز در قامت يك انسان سالم به جامعه بازنگردند؟ زنان و دختران محبوس در تبعيدگاهها نيز، مادران امروز و فرداي جامعه هستند، آيا آنچه در در اين زندانها بر عزيزان ما مي‌گذرد، ناديده گرفتن جزئي‌ترين اصول انسانيت نيست؟»
آنها تاکید کرده بودند :«هيچگونه اطلاعي از سرنوشت عزیزان شان ندارند و تصور انتقال آنان به زنداني بدتر از زندان رجاييشهر، بر نگرانيهاي آنها افزوده است. »
اکنون این تصور خانواده ها به واقعیت پیوسته است و عزیزان شان به زندانی که به بازداشتگاه کهریزک شباهت دارد منتقل شده اند آیا این زندان مانند کهریزک قربانیان جدیدی خواهد گرفت ؟