شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : آيا هدف از تبعيد زندانيان سياسي و به خصوص زنان به زندانهاي خارج از محل زندگي شان، ايجاد شرايطي براي مرگ تدريجي آنان است؟ آيا قصد دستگاه قضايي بر اين است كه اين افراد پس از بازگشت دوباره به جامعه، دچار بيماري‌هاي مختلف جسمي و روحي باشند و هرگز در قامت يك انسان سالم به جامعه بازنگردند؟ زنان و دختران محبوس در تبعيدگاهها نيز، مادران امروز و فرداي جامعه هستند، آيا آنچه در در اين زندانها بر عزيزان ما مي‌گذرد، ناديده گرفتن جزئي‌ترين اصول انسانيت نيست؟
خانواده‌هاي زندانيان سياسي زن که تا پیش از این در زندان رجايي‌شهر كرج محبوس بوده اند، پيش از اين با انتشار نامه‌اي نسبت به شرايط دهشتناك و غيرانساني موجود در بند زنان هشدار داده و نسبت به جان زندانيان شان ابراز نگراني كرده بودند، بارديگر با نوشتن نامه‌اي سرگشاده به رياست قوه قضائيه، خواهان توجه دستگاه قضايي به وضعيت زندانيان سياسي زن زندان در کرج شده‌اند.آنها همچنین پرسیده اند که آيا هدف از تبعيد زندانيان سياسي مرگ تدریجی آنان است؟
متن اين نامه که در اختیار کلمه قرار گرفته، به شرح زير است:
جناب آقاي صادق لاريجاني
رياست قوه قضائيه
با سلام
اين دومين نامه‌اي است كه ظرف دو ماه گذشته براي جنابعالي مي‌نويسيم، هرچند كه هنوز نامه‌ي اول كه در روزهاي انتهايي سال 89 خطاب به شما نوشتيم و در آن نسبت به امنيت عزيزان زنداني‌مان در زندان رجايي‌شهر ابراز نگراني كرديم، با پاسخي مواجه نشده است و در اقدامي جديد، زنان محبوس در اين زندان به مكاني نامشخص منتقل شده اند، با اين وجود، به جهت تنوير افكار عمومي و هم‌چنين ثبت شرايط دشوار زندانيان سياسي زن در برگ‌هاي تاريخ اين كشور، اين دومين نامه را نيز خطاب به شما می نویسیم.
همان‌طور كه مطلع هستيد، بيش از هشت زنداني سياسي زن در كه در زندان رجايي‌شهر زندگي مي‌كردند، در دو روز گذشته از اين زندان به نقطه نامعلوم انتقال يافته اند.اين زندانيان كه در مدت زنداني بودن خود در زندان رجايي شهر از هرگونه امكانات حداقلي محروم بوده و جهت زنده ماندن در اين زندان، مبارزه دشوار روزانه‌اي را آغاز كرده بودند، هم اكنون در شرايط نامعلوم و نگران كنندهاي به سر مي برند.
جناب آقاي لاريجاني
طبق آيين‌نامه سازمان زندانها و قوانين موجود، مسئوليت جان زنداني، با سازمان زندانها و تمامی نهادهاي مرتبط با آن است، در زندان رجايي‌شهر كرج، تنها چيزي كه ارزش نداشت جان آدميزاد بود. دسترسي به امكانات پزشكي و بهداري در اين زندان به شدت محدود بوده و در مواردي غيرممكن بود. زندانيان در صورت ابتلا به بيماري، نه تنها از سوي تيم پزشكي مستقر در زندان مورد معالجه قرار نمي‌گرفتند بلكه در مواردي به بخش قرنطينه منتقل مي‌شده تا خودشان بهبود پيدا كنند.
در ماه‌هاي گذشته بارها عزيزان ما به دليل ابتلا به بيماري‌هاي مختلف و گاها خطرناك( همانند بيماري قلبي) درخواست مراجعه به بهداري و مداوا را داشتند كه با بي توجهي مسئولان مواجه شده و در صورت انتقال به بهداري نيز ، از سوي پزشكان با توهين و تحقير مواجه مي شدند.
مشكلات و مسائل ديگري همانند مشكلات بهداشتي و نبود حمام و توالت كافي براي زندانيان، عدم وجود آب گرم، وجود مواردي چون تجاوز، قتل و .. در اين زندان، همگي از جمله شرايطي بودند كه حيات زنداني را با مشكل مواجه مي‌كردند.
جناب آقاي لاريجاني
آيا هدف از تبعيد زندانيان سياسي و به خصوص زنان به زندانهاي خارج از محل زندگي شان، ايجاد شرايطي براي مرگ تدريجي آنان است؟ آيا قصد دستگاه قضايي بر اين است كه اين افراد پس از بازگشت دوباره به جامعه، دچار بيماري‌هاي مختلف جسمي و روحي باشند و هرگز در قامت يك انسان سالم به جامعه بازنگردند؟ زنان و دختران محبوس در تبعيدگاهها نيز، مادران امروز و فرداي جامعه هستند، آيا آنچه در در اين زندانها بر عزيزان ما مي‌گذرد، ناديده گرفتن جزئي‌ترين اصول انسانيت نيست؟
در حالي كه هماكنون و پس از انتقال عزيزانمان به زنداني نامعلوم، هيچ گونه اطلاعي از سرنوشت آنان نداريم، تصور انتقال آنان به زنداني بدتر از زندان رجايي شهر، بر نگرانيهاي ما افزوده است. پیش از هرچیز به ما بگویید آنها را به کجا انتقال داده اید؟و سپس هرچه سریع تر اقداماتی فوری را برای فراهم کردن حداقل های یک زندگی سالم برای آنها در زندان برقرار کنید.
جناب آقاي لاريجاني
حال كه عزيزانمان را به سبب داشتن انديشه‌ي متفاوت محبوس زندانتان كرده‌ايد، بگذاريد پس از سا‌ل‌ها تحمل حبس و زندان، سالم به نزد ما بازگردند.
جمعی از خانواده های زندانیان سیاسی زن در کرج (رجایی شهر)