شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : جدا از ظلم‌های آشکاری که در قبال مردم بی‌گناه بحرین - که حتی بسیاری از آنها شعار "اسقاط النظام" هم ندادند - روا داشته شده و دخالت نظامی کشورهای دیگر برای سرکوب مخالفان دولت بحرین، که خود برای استدلال بر مظلومیت معترضان بحرینی کافی است، خاستگاه اختلافات سیاسی امروز در بحرین را باید در انتخابات پر حرف و حدیث پنج ماه قبل جست‌وجو کرد. شیعیان
کلمه – گروه سیاسی: سونامی اعتراضات ضد دیکتاتوری در کشورهای خاورمیانه همچنان ادامه دارد و بحرین که در دو روز اخیر اوج‌گیری ناآرامی‌ها را تجربه کرده، به عرصه‌ی افشای سطح جدیدی از دوگانگی‌ها در موضع‌گیری‌های بین‌المللی بدل شده است؛ تناقض‌هایی که در رفتار کشورهای غربی، دولت‌های عربی و نیز دولت ایران دیده می‌شود.
از سویی دولت ایران، در حالی که عملا به حق تعیین سرنوشت برای مردم خود قائل نیست و بارها به سرکوب معترضان پرداخته، ریاکارانه به حمایت از حق اعتراض مردم بحرین می‌پردازد و رفتارهای سرکوب‌گرانه‌ی دولت بحرین را که در ابعادی از مورد مشابه ایرانی الگو گرفته، محکوم می‌کند؛ و از سوی دیگر دولت‌های غربی به خصوص آمریکا آشکارا رفتاری دوگانه را در پیش گرفته‌اند و در حالی که معمولا به اتفاقاتی با اهمیت کمتر، واکنش‌های جدی‌تری نشان می‌دهند، در قبال جنایاتی که در جریان سرکوب معترضان در بحرین به وقوع پیوسته، موضعی به‌نسبت سست و کم‌مایه اتخاذ کرده‌اند و در برابر دخالت بی‌توجیه و خشونت‌بار نیروهای عربستان و امارات در این کشور نیز سکوت کرده‌اند.
هرچند متاسفانه برخی مقامات و روحانیون بلندپایه‌ی نظام هنوز موضعی علیه سرکوب‌های بحرین اعلام نکرده‌اند، اما موضع‌گیری سریع و صریح برخی از مراجع و علمای مستقل از جمله موضع حضرات آیات صافی گلپایگانی، وحید خراسانی و مکارم شیرازی علیه جنایت‌های صورت گرفته در بحرین قابل تقدیر است؛ و در این میان، به طور خاص باید به موضع آیت‌الله وحید اشاره کرد که هم استدلال بی‌پایه‌ی برخی کشورهای عربی منطقه برای دخالت نظامی در بحرین را با دلیل رد می‌کند و هم هوشیارانه اشاره می‌کند که موضوع بحرین، دعوای شیعه و سنی نیست و فقط شیعیان نیستند که در این کشور، مظلوم واقع شده‌اند.
تقلیل اعتراضات ضد دیکتاتوری و ظلم‌ستیزانه‌ی بحرین به دعوای شیعه و سنی، رویکردی است که متاسفانه از سوی برخی رسانه‌های غربی به آن دامن زده می‌شود؛ رویکردی که نتیجه‌ی آن، ایجاد نوعی شیعه‌هراسی و سپس ایران‌هراسی و در نتیجه متحد کردن کشورهای عربی حاشیه‌ی خلیج فارس در جبهه‌ی مقاومت علیه تغییرات دموکراتیک در منطقه، و تسهیل سرکوب معترضان در بحرین است.
متاسفانه جریان رسانه‌ای مسلط در ایران که به جناح حاکم وابسته است، نیز دانسته یا ندانسته در دام فضاسازی رسانه‌ای بیرونی افتاده و با پررنگ نمایاندن وجه شیعی این اعتراضات و نیز معرفی حرکت ضد استبدادی مردم بحرین به عنوان جنگ علیه آل فلان و آل فلان، عملا آتش تهیه‌ی تبلیغات ضد ایرانی و نتیجه‌ی عملی آن یعنی تشدید سرکوب معترضان بحرینی با استناد به اتهام وابستگی به ایران را فراهم کرده‌اند.
بی‌تدبیری دولت ایران در حفظ موقعیت خود به جای افراط‌گری نیز، که کاهش سطح روابط ایران و بحرین اولین نتیجه‌ی عینی آن است، به این وضعیت دامن زده تا رفتار دولت ایران و رسانه‌های وابسته به آن، در خدمت فضاسازی مورد نیاز دولت‌های عربی و متحدان غربی آنها برای سرکوب اعتراضات بحرین قرار گیرد.
علاوه بر رسانه‌های وابسته به دولت ایران که موضع مناسبی علیه بحران بحرین در پیش نگرفته‌اند، رسانه‌های سبز نیز متاسفانه تاکنون توجه کافی به این موضوع نداشته‌اند؛ حال آنکه نزدیکی موضع معترضان بحرین با ایران، به مراتب بیشتر از معترضان تونسی و مصری و … است.
جدا از ظلم‌های آشکاری که در قبال مردم بی‌گناه بحرین – که حتی بسیاری از آنها شعار “اسقاط النظام” هم ندادند – روا داشته شده و دخالت نظامی کشورهای دیگر برای سرکوب مخالفان دولت بحرین، که خود برای استدلال بر مظلومیت معترضان بحرینی کافی است، خاستگاه اختلافات سیاسی امروز در بحرین را باید در انتخابات پر حرف و حدیث پنج ماه قبل جست‌وجو کرد.
شیعیان بحرین که اکثریت جمعیتی و اقلیت سیاسی این کشور محسوب می‌شوند و قرابت‌های فرهنگی زیادی با مردم ایران دارند، در انتخابات پیشین پارلمانی توانستند موفقیت چشمگیری به دست بیاورند. مخالفان دولت بحرین معتقدند که دولت در آن انتخابات تقلب کرد، آنچنان که در اثنای انتخابات هم بسیاری از رهبران و فعالان سیاسی مخالف را به زندان انداخت. با این حال جمعیت ملی الوفاق به عنوان عمده‌ترین حزب مخالف توانست 18 کرسی از 40 کرسی پارلمان را به خود اختصاص دهد.
بدین ترتیب اعتراضات مخالفان دولت در بحرین نیز از یک تقلب انتخاباتی آغاز شد و در همان زمان، چند تن از نمایندگان راه یافته به پارلمان از جریان مخالف دولت، صراحتا اذعان کردند که شیعیان بحرین، جرات و جسارت مخالفت با دولت و ایستادگی در برابر تقلب انتخاباتی را از جنبش سبز ایران آموخته‌اند.
به این معنا، بحرین در میان کشورهای عربی، بیشترین تاثیرپذیری را از جنبش سبز ملت ایران داشته است و از گذر این تاثیرپذیری بوده که با موج جدیدی استبدادستیزی در خاورمیانه پیوند خورده و به وضعیت امروز رسیده است.