شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : تهمت و افترا بدون شک زشت ترین دروغ ها در زمانه ماست. گناهی بس ناجوانمردانه که به جهت بردن آبروی افراد و هتک حرمت و تحقیر شخصیت آن ها، از مصادیق بارز نادیده گرفتن حق النّاس است و از این رو توبه از آن هم امری لازم. اساساً در فرهنگ دینی، بردن آبروي مردم، به مراتب بدتر از بردن اموال آنان است چه آن که خسارات و زیان‌های مالی در هر صورت قابل جبران است، اما لطمه‌ای که به آبروی مردم وارد می‌شود، جبران آن بسیار مشکل تر می باشد.
سایت رسمی مرکز خبر حوزه‌های علمیه با انتشار یادداشتی به قلم سید محمد مهدی موسوی، به انتقاد از شیوع فضای بی اخلاقی، دروغ پردازی و تهمت پراکنی پرداخت و نوشت:
تهمت و افترا بدون شک زشت ترین دروغ ها در زمانه ماست. گناهی بس ناجوانمردانه که به جهت بردن آبروی افراد و هتک حرمت و تحقیر شخصیت آن ها، از مصادیق بارز نادیده گرفتن حق النّاس است و از این رو توبه از آن هم امری لازم.
اساساً در فرهنگ دینی، بردن آبروي مردم، به مراتب بدتر از بردن اموال آنان است چه آن که خسارات و زیان‌های مالی در هر صورت قابل جبران است، اما لطمه‌ای که به آبروی مردم وارد می‌شود، جبران آن بسیار مشکل تر می باشد.
شاید این فرمایش، حضرت ختمی مرتبت محمد مصطفی (ص) به خوبی نمایانگر زشتی و پلشتی این گناه بزرگ اجتماعی باشد، آن جا که می فرمایند: «هر کس به مسلمانی چیزی را که در او نیست نسبت دهد تا او را بیازارد ، خداوند در روز قیامت او را نقطه‌ای بسیار کثیف و آلوده قرار دهد تا حسابرسی مردم به پایان رسد.»
وجود مقدس حضرت امام رضا (ع) نیز از جد بزرگوارش رسول خدا (ص) چنين روايت مى كند: «مَن بَهَتَ مؤمنا أو مؤمنةً أو قالَ فيهِ ما ليسَ فيهِ أقامَهُ اللّهُ تعالى يومَ القيامةِ على تَلٍّ مِن نارٍ حتّى يَخرُجَ مِمّا قالَهُ فيهِ.»
« كسى كه به مردى يا به زنى، تهمت بزند و در بارهاش چيزى بگويد كه در او نباشد،خدايش بر تپهاى از آتش، نگاه مىدارد، تا از عهده آن چه گفته، بر آيد» (بحار الأنوار 75 / 194 / 5 )
تردیدی نیست که تهمت به شخص بى گناه از ناپسند ترین كارهایى است كه اسلام آن را به شدت محكوم کرده است. آیات قرآن و روایات متعدد اسلامى قبح این مسئله را به خوبی روشن مى سازد؛ به عنوان مثال در یکی از آیات کلام الهی چنین آمده است: «وَ مـَنْ یـَکـْسـِبْ خـَطـیـئَةً اَوْ اِثـْمـاً ثـُمَّ یـَرْمِ بـِهِ بـِریـئاً فـَقـَدِ احـْتـَمـَلَ بـُهـْتـانـاً وَ اِثـْمـاً مُبیناً» «و کسی که خطا یا گناهی مرتکب شود، سپس بی گناهی را متهم سازد، بار بهتان و گناهِ آشکاری بر دوش گرفته است.» (نساء-112)
پیشوای ششم ما شیعیان امام صادق (ع) نیز در این باره می فرمایند: «إذا اتَّهَمَ المؤمنُ أخاهُ انْماثَ الإيمانُ مِن قلبِهِ كما يَنْماثُ المِلحُ في الماءِ .» « هرگاه مؤمن به برادر [دینى] خود تهمت بزند، ایمان در قلب او از میان مى رود، همچنان كه نمك در آب، ذوب مىشود.» (الكافي2 / 361 / 1)
از حیث معرفتی نیز نباید از این حقیقت چشم پوشید، گناهان زباني که منجر به آبروريزي و اهانت به ديگران مي‌شود، اثرات بسیار سوئی به جای می‌گذارد به گونه ای که حتی سالک را از سیر الی الله باز می‌دارد.
واقعا جای تاسف و تاثر بسیار است گاهی انسان ها به راحتی به یکدیگر انگ می چسبانند و برخی دروغ‌ها را به یکدیگر نسبت می دهند و تاسف‌آورتر آن‌که این پدیده شوم در عالم سیاست ورزی بعضا رنگ و بوی بیشتر و جدی تری دارد، گو این که برخی از سیاسیون و فعالان در این حوزه ، این مثل معروف را نشنیده اند که آب رفته را شاید بتوان به جوی بازگرداند، اما با آبروی رفته چه باید کرد؟!
رهبر معظم انقلاب، چندی پیش در یکی از دروس خارج خویش به نکته ای حکیمانه در این باره اشاره کرده و ضمن تاکید برپرهيز از ارتکاب امور غير اخلاقي همچون تهمت، افترا و غيبت در جامعه ولو به بهانه اصلاح امورفرمودند: «امروز يک جريان صحيح و حقي در جامعه ما وجود دارد، جريان هاي باطلي هم وجود دارد که به انواع و اقسام طرق مي خواهند جامعه را خراب کنند، انقلاب را منحرف کنند؛ در اين شکي نيست. آدم هايي هم در راس اين جريانات هستند. چه لزومي دارد که انسان به اين آدم ها تهمت بزند. چه لزومي دارد که غيبت اين ها را بکند. حرف آشکار اينقدر دارند؛ همان حرف هاي آشکار را بيان بکنند، تبيين بکنند، توضيح بدهند، مطلب روشن خواهد شد؛ هيچ نيازي به غيبت کردن نيست که آدم بگويد حالا ما براي اصلاح مثلا غيبت مي کنيم.»
ناگفته پیداست که تهمت، به عنوان یک آفت جدی اخـلاقی و اجتماعی، سلاح برنده ای است كه دشمنان حق و تجاوزگران به حریم انسانیت در طول تاریخ و خاصه در تاریخ ادیان الهی علیه پیامبران و امامان معصوم (ع) و دیگر طـلایه داران هدایت بشریت به كار گرفته و با این حربه تاكنون ضربه های كوبنده ای هم بر پیكره انسانیت وارد آورده اند.
در زمانه ما نیز يكي از چالش هاي سياسي تهمت زدن های بی‌اساس است که پیامد مهمش روند بی اخلاقی دچارشدن جامعه بي اعتمادي متحم شدن آسیب‌های متعدد است.
در شرایط کنونی آن چه مهم و بایسته است این که اشخاص و جریانات سیاسی معتقد به نظام و رهبری به تاسی از فرمایشات معظم له و نیز پیروی از مسیر نورانی خط راستین امام عظیم الشان (ره) باید راه توهين و افترا را در جريان خود بگيرند.
نکته پایانی هم این که طبق قانون اساسي ، روساي قوای سه گانه کشور و دیگر مسئولان محترم هستند و اين که متاسفانه يک عده مي آيند عليه رييس يک قوه شعارهای ناصواب و ناجوانمردانه سر مي دهند و عده ديگر عليه رييس ديگر قوه، به هیچ وجه شیوه اخلاقی و اسلامی نيست و به طور جدی بايد جلوي اين گونه اقدامات گرفته شود که اگر این گونه نشد، حقا نمی توان پیش بینی کرد ویروس عفونی تهمت و غیبت در فضای سیاسی – اجتماعی کشور منجر به چه بیماری ها و پریشان احوالی هایی خواهد شد.