شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : و تو آمدی و با آمدنت رحمت بر زمین جاری شد، قله های کمال به اوج خود رسید و بیرق کرامت انسانی به احتزاز در آمد و کلام وحی بر زمین و زمینیان جاری شد و به رسم ابراهیمی بت ها یکی پس از دیگری شکسته شد. آری، بت هایی از جنس قدرت؛ جهالت، دروغ و ...
کلمه – گروه معارف:
– صدق الله العلیّ العظیم
در درستی و راستی کلام پروردگارم چه جای تردید؟ اما آنچه اسباب شگفتی است، گرایش بشر به سمت نادرستی است. بشری که ذات و فطرتش، مبتنی بر پذیرش راستی است.
مگر برتری صراط مستقیم بر بیراه ها و پرتگاه ها ، نامعلوم است ؟
مگر رجحان زیبایی بر زشتی پوشیده است؟
مگر صداقت از دروغ، امانت از خیانت، …. مگر خوبی از بدی بهتر نیست؟
– سؤال بجا و حسرتباری است.
و تو آمدی و با آمدنت رحمت بر زمین جاری شد، قله های کمال به اوج خود رسید و بیرق کرامت انسانی به احتزاز در آمد و کلام وحی بر زمین و زمینیان جاری شد و به رسم ابراهیمی بت ها یکی پس از دیگری شکسته شد. آری، بت هایی از جنس قدرت؛ جهالت، دروغ و … و چه زیبا راه تکامل برای بشر هموار شد، و آمدی که کفر و عصیان از مدار زمین از حرکت باز بایستد. پس چه شد؟ وا اسفا!!
– کار شیطان این است که اغوا کند و همکاری شیطان و نفس، همین که بدی را بهتر از خوبی جلوه دهند و حق و باطل را به هم بیالایند و باطل را به لباس حق بیارایند.
اما از آن حسرتبارتر، فریب و اغوای بندگانی است که تو با مشقّت و شفقت هرچه تمامتر، به راه راست هدایتشان کرده ای.
- چگونه چنین چیزی ممکن است؟ کسی که طعم آب زلال را چشیده باشد، چگونه ممکن است که سر از سراب درآورد و دل را به منجلاب بسپارد که همه ی همّ شیطان همین است که رهیافتگان را به گمراهی بکشاند و همه هنر مؤمنان، همین که در صراط مستقیم، استقامت بورزند و عنان ایمان خود به دست شیطان نسپارند.
– چرا که اغلب اوقات، آنقدر که شیطان بر سوگند خویش پای می فشرد، مؤمن بر ایمان خویش استقامت نمی ورزد!
و چلچراغ معرفت را که در تاریکنای زمین بر افروختی، به سمت و سوی تیرگی می برد و تاریخ را که به مبدأ نور راهنما شدی، به سمت و سوی ضلالت! پس بگیر دست امتت را محبوب من! تا چادر شب از باغ های یخ زده برداشته شود و در سرزمین خدایان ساختگی صدای وحدانیت، کرامت، محبت، انصاف؛ که از زبان بندگان صالح خدا که مسیر اسلام نبوی را انتخاب کرده اند، شنیده شود.
– حبیبم! محبوبم! پیامبر مهربانی ام ! جایگاه و منزلت مقام شفاعت، برای تمامی آحاد امّتت از آن تو باد تا قیام قیامت.