شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : ریزش نیرو‌ها، به درونی‌ترین بخش‌های حاکمیت رسیده تا جایی که به امثال متکی، اژه‌ای، صفارهرندی و حتی بذرپاش هم اعتماد نمانده است. حلقهٔ چند نفرهٔ دولت، از سایه خود هم می‌ترسد و توهم توطئه همه ارکانش را دربرگرفته است. در این نوع حکومت کردن، به لحاظ غلبه شیوه‌های استالینیستی دیگر هیچکس به هیچکس اعتماد ندارد و همه برای آنکه جای پای خود را محکم کنند، زیر پای یکدیگر را خالی می‌کنند. ابعاد این توهم، تا نزدیک‌ترین یاران هم پیش رفته و چند صباح دیگر نوبت فتنهٔ لاریجانی‌ها و توکلی‌ها و باهنر‌ها و قالیباف‌ها و مؤتلفه‌ای‌ها و... خواهد شد. دایرهٔ محارم روز به روز تنگ‌تر می‌شود و حذف و تهدید دامن گیر کسانی می‌شود که خود را خودی تلقی می‌کنند.
کلمه- مهستی شیرازی، آمنه کشاورز:
گفتیم که «چرا آیندهٔ سبز مقدر است؟» و این بار از «تقدیر نامحمود» آنان می‌نویسیم…
مشروعیت دینی حکام، یکسره برباد رفته است. «دین» بالتمامه مورد استفاده ابزاری برای حفظ قدرت قرار گرفته است. شاهد این فقدان مشروعیت و استفادهٔ ابزاری، مراجع تقلید‌اند. در حال حاضر، جملهٔ مراجع – که جلوه‌های دینداری‌اند – دلشان از دست رفتار بخشی از حاکمیت خون است. چه کسی فکر می‌کرد اجازه برگزاری مجلس ترحیم حتی برای مرجعی چون منتظری داده نشود؟ نظامی که مراجع دینی هم در آن مجال امر به معروف و نهی از منکر نمی‌یابند، چگونه می‌تواند به اسلامیت متصف شود و جمهوری اسلامی نام گیرد؟
مشروعیت مردمی، سالهاست فرو ریخته است. بی‌ثمر بدون انتخابات ۲۲ خرداد ۸۸ و نادیده گرفتن مردم، برای ناظران معنایی جز نابود شدن مشروعیت مردمی نداشت. اگر به منش و روش نظام اعتمادی نمانده است، به خاطر از دست دادن همین پشتوانه است. براستی نظامی که به مردم خود پشت کرده است و پشتوانهٔ مردمی ندارد، به «که و چه» می‌خواهد پشت ببندد؟
ریزش نیرو‌ها، به درونی‌ترین بخش‌های حاکمیت رسیده تا جایی که به امثال متکی، اژه‌ای، صفارهرندی و حتی بذرپاش هم اعتماد نمانده است. حلقهٔ چند نفرهٔ دولت، از سایه خود هم می‌ترسد و توهم توطئه همه ارکانش را دربرگرفته است. در این نوع حکومت کردن، به لحاظ غلبه شیوه‌های استالینیستی دیگر هیچکس به هیچکس اعتماد ندارد و همه برای آنکه جای پای خود را محکم کنند، زیر پای یکدیگر را خالی می‌کنند. ابعاد این توهم، تا نزدیک‌ترین یاران هم پیش رفته و چند صباح دیگر نوبت فتنهٔ لاریجانی‌ها و توکلی‌ها و باهنر‌ها و قالیباف‌ها و مؤتلفه‌ای‌ها و… خواهد شد. دایرهٔ محارم روز به روز تنگ‌تر می‌شود و حذف و تهدید دامن گیر کسانی می‌شود که خود را خودی تلقی می‌کنند.
دیگر از ثبات سیاسی و اقتصادی خبری نیست. حاکمیت «نفس کشی و نُطُق کشی» را به حساب ثُبات خود گذاشته، در حالی که ثبات تعریف دارد. تعریفِ سیاسی و تعریف اقتصادی دارد و صرفاً تعریف نظامی و امنیتی ندارد. نظام باثبات آن است که مخالفانش آزاد باشند و بتواند سر پا بماند و آزاد‌ترین کشور دنیا کشوری است که نتوان در آن دروغ گفت. این نامش ثبات نیست که رکورد زندانیان سیاسی و خبرنگاران و اعدامی‌های جهان را داشته باشی و دم از ثبات بزنی. «اعتماد به نفس کاذبِ متکی بر سرکوب» که «عزت» نام نمی‌گیرد و نشانهٔ ثبات نیست؛ این همان استدراج و مهلتی است که خداوند به ستمگران می‌دهد.
پیش روی‌های تبلیغاتی، نه نشان پیروزی است که پوششی بر ترس‌اند. آن‌ها از ترس حمله می‌کنند. حاکمیت اگر عقب نشینی هم نمی‌کند شاید از آن است که آقایان تجربهٔ عقب نشینی‌ها و انعطاف پذیری‌های دیر هنگام پهلوی‌ها را آویزهٔ گوش کرده‌اند و فکر می کنند با بادی که کِشته‌اند و خیانتی که به برادران سابق خود کرده اند «یک گام عقب نشینی همان و درو کردن طوفان همان». اگر از گشودن رمز ایمیل‌ها در ۴۸ ساعت می‌گویند، به ریش خود می‌خندند تا چهره‌های ترسان از آگاهی را بپوشانند و مردم را بترسانند. از ویندوز قرمز می‌گویند، تا پنجره‌های سبز آگاهی را بر روی مردم بپوشانند. حاکمیت درمانده است و عقلانیت کافی برای عقب نشینی در میان آنان وجود ندارد.
حاکمیت ناکارآمد شده است. اتخاذ تصمیمات ناگهانی و غیرکارشناسانه‌ای که اقتصاد مملکت را به نابودی می‌کشاند، تنها نشان دهندهٔ سیاسی شدن امور نیست، شاهدی بر ناکارآمد شدن ارکان حکومتی نیز هست.
دولت آینده‌ای را برای خود تصور نمی‌کند، که اگر غیر از این بود فردا را قربانی امروز نمی‌کرد. مشایی را به میان مردم می‌فرستد تا بی‌شرمانه از امیر کبیر و نوروز سبز ایران بگوید شاید از قِبلِ سخنان او آینده‌ای ولو مبهم آغاز شود و بن بست خود ساخته را بشکند. از فرط ناچاری و بی‌اخلاقی، چنان آیندهٔ خود را با مته‌مان اقتصادی و کانون‌های فساد و توطئه گره زده‌اند که هر آن دومینوی مفسدان، آیندهٔ آنان را فرو ریزد. بی‌دلیل نیست که محمد رضا رحیمی می‌گوید تا روزی که احمدی ن‍ژاد هست، من هم هستم. دولتمردان آینده‌ای ندارند و آیندهٔ آنان در گرو بی‌آیندگی ایران است.
بحران آفرینی رئیس دولت، منجر به به انزوای روز افزون ایران در منطقه و جهان شده است و تهدیدهای جهانی علیه کشور هر روز بیشتر می‌شوند.
متولیان امور، راه را از چاه تشخیص نمی‌دهند. نمی‌دانند چهار راه بیشتر پیش رو ندارد. عاقلانه‌ترین و کم هزینه‌ترین راه تن دادن به اصلاحات است که متاسفانه میدان را به تندروهای بداخلاقی سپرده‌اند که عقلانیت کافی برای پذیرش آن را ندارند. راه دوم سرنوشت صدام و مداخله خارجی است که سبز‌ها و بلکه تمام مردم ایران به شدت با آن مخالفند و اگر بحران آفرینی‌ها و ندانم کاری‌های رئیس دولت و مشاورانی که وزارت خارجه را پاتوق خود کرده‌اند بگذارد، انشالله بعید است اتفاق بیافتد. راه سوم انقلابی مردمی از جنس انقلاب‌های خشونت زا است که کسانی چون صفار هرندی و مجاهدین خلق به آن دل خوش‌اند و مردم را به آن توصیه می‌کنند و راه چهارم هم فروپاشی از نوع اتحاد جماهیر شوروی است. شوروی نظیر آقایان تا سال‌های آخر صورتش را با سیلی سرخ نگه می‌داشت و از جنجال تبلیغاتی دست نمی‌کشید ولی پوسیدگی درونی، بنای هفتاد سالهٔ آن را به ناگهان – و به تعبیری در کمتر از ۲۴ ساعت – فرو ریخت.
باری، قبلاً از تقدیر سبز خود گفتیم و از آینده سبزمان نوشتیم و دلایلش را برشمردیم. اما به گواهی دلایلی که اینک باهم مرور کردیم، اگر اقتدارگرایان تن به اصلاح ندهد، اگر میدان را برای سبز‌ها باز نکنند، اگر دست تمنا به سوی اصلاح طلبان نگشاید، «تقدیرشان بس نامحمود است».