شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : سلول 43، ... اسمش را گذاشته ايم گروه سرود 209... از صبح تا شب، آواز مي خوانيم.. .بچه‌ها ترانه‌هايي را كه بلدند نوشته‌اند روي دستمال كاغذي، با هم هم‌صدايي مي‌كنيم تا صدايمان بلند‌تر شود. بايد ترانه‌هاي روحيه‌دار خواند! ترانه‌هايي كه ديگران بشنوند و دلشان قرص شود. " سر اومد زمستون"، " يار دبستاني"، " طاقت بيار رفيق"، من ايستاده‌ام تا رأي خود را پس بگيرم.
یک زندانی سیاسی زن در یادداشتی احساسی که به تازگی از زندان اوین به بیرون ارسال کرده، فضای روزهایی را که سال گذشته در سلول 209 در حبس بوده به تصویر کشیده است.وی که این روزها در بند عمومی زندان اوین به سر می برد، در این یادداشت جملاتی نیز خطاب به هم بندی تازه اش لیلا توسلی،شاهد جان باختن یکی از شهدای عاشورای تهران نوشته است.نام نویسنده به درخواست خودش نزد کلمه محفوظ می ماند.
به گزارش کلمه، متن یادداشت این زندانی سیاسی زن به شرح زیر است :
سلول 43، … اسمش را گذاشته ايم گروه سرود 209… از صبح تا شب، آواز مي خوانيم.. .بچه‌ها ترانه‌هايي را كه بلدند نوشته‌اند روي دستمال كاغذي، با هم هم‌صدايي مي‌كنيم تا صدايمان بلند‌تر شود. بايد ترانه‌هاي روحيه‌دار خواند! ترانه‌هايي كه ديگران بشنوند و دلشان قرص شود. ” سر اومد زمستون”، ” يار دبستاني”، ” طاقت بيار رفيق”، :”من ايستاده‌ام تا رأي خود را پس بگيرم.”
اولين بار كه سر اومد زمستون را مي‌خوانيم توي 209، همه از خود بيخود مي‌شويم و صدايمان انگار مي‌رسد به آسمان، احتمالا تمام راهروهاي بند را صداي ما برداشته باشد. نگهبانان زن اما خيلي از ما دورند و تا گزارش برسد بهشان كه صداي ما سكوت وهمناك 209 را شكسته و ديگران را به صبر مي‌خواند، سرودمان تمام شده و ساكت شده‌ايم. بعد نگهبان در را باز مي‌كند و ما همه بر و بر نگاهش مي كنيم. صدايي از كسي در نمي‌آيد.
سر اومد زمستون… شكفته بهارون… صدا كم كم اوج ميگيرد.. اوج ميگيرد.. به انتها كه مي‌رسد انگار از دلمان بر مي‌آيد.. بلند.. بلند..
نه خارم نه خاشاك.. زن و مرد بي‌باك… تنم پاره پاره شد از ضربه هاي مرد سفاك.. 209 پر از صداي ماست…
من آروم نگيرم.. اگر هم بميرم.. .من ايستاده‌ام تا رأي خود را پس بگيرم.. آنقدر صدا بلند است.. آنقدر بلند كه انگار يادمان رفته كجاييم.. 209، نابود صداي ما شده.. سلولهاي ديگر هم دارند آرام هم‌خواني مي‌كنند..
تمام كه مي شود، بلند دست مي زنيم و هورا مي‌كشيم براي خودمان.. صداي دست ديگران كه نمي‌دانيم كي هستند در راهروهاي بند پيچيده، مشت‌هايي كوبيده مي‌شود روي ديوارمان، از همه طرف صدايي، دستي، مشتي ، سوتي، براي تشكر مي‌آيد به سمتمان.. .مي‌فهميم كه چقدر اين راهروهاي سوت و كور نياز داشت به چنين سرودي و چنين پيامي و چنين صدايي…
از آن لحظه، ما مي شويم گروه سرود 209 كه هر روز چندين‌بار”سر اومد زمستون” مي‌خوانيم و ” طاقت بيار رفيق” و … گاهي هم مي رويم دم دريچه‌هاي درب آهني سلول، دهنمان را مي‌گيريم به سمت راهرو و بلند مي خوانيم تا همه بشنوند.. و صداي مردي يكهو، بلند مي‌شود كه ” ساكت”.. ” خفه شيد”.. ” هنوز آدم نشديد”…
و ما هر و كر راه مي‌اندازيم و مي خنديم…
ليلا، يكي از افراد همان گروه سرود بود كه همانطور كه داشت نخ مي‌ريسيد!، مي‌خواند… گاهي هي نهيب مي زد به ما كه آرام تر بخوانيم، اما صداي خودش هم اوج مي‌گرفت…
ليلاي سلول 43 بند 209، نمي‌خواهم برايت خاطره بگويم و بنويسم از‌آن روزها… حالا آمده ای به بند متادون تا حبس دو ساله‌ات را بگذراني.. اینجا بچه‌ها يك كتاب ترانه از حفظ دارند كه مي‌شود از صبح تا شب از رويش ترانه خواند.. يادمان باشد، ترانه‌هاي روحيه‌دار بخوانيم..ترانه‌هايي كه تسكين دهد درد زنداني بودن را