شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : مادر، هم‌چنان بردبار باش كه هر خاطره ديدار تو براي يك عمر زيستن مرا توانا ساخته و تو هم‌چنان در قلبم خانه داري كه با هر تپش قلب ديداري عاشقانه را تجربه مي‌كنم و تو خوب مي‌داني كه در عالم عاشقي رنج فراق نيز عالمي دارد، ما رندي مي‌كنيم و ملامت مي‌كشيم اما هرگز تن به خواري نمي‌دهيم چرا كه نه خس و خاشاك و نه دشمن اين خاك پاكيم .
کلمه :جمعي از زندانيان بند 350 زندان اوين در بلند ترين شب سال، شب يلدا، براي مادران شان نامه اي نوشته اند . چرا كه شب يلدا در زندان به جز بلندترين شب سال براي زندانيان معناي ديگري هم دارد . اين شب براي آنها ياد آور دلتنگي هاي شان است دلتنگي براي كساني كه دوست شان مي دارند و اكنون از ديدن شان محروم شده اند .شب یلدا همچنین به انها یاد آوری می کند که حتی بلندترین شب ها نیز به پایان می رسد. زندانيان سياسي بند 350 اما دلتنگي هايشان را در اين شب بر كاغذ آوردند و براي عزيزترين شان نوشتند . اكنون ماه هاست كه تماس تلفني اين زندانيان با مادران شان قطع شده است و آنها تنها به دوشنبه هايي دلخوش كرده اند كه چه دير مي آيند و چه زود مي گذرند . آنها در اين نامه از دغدغه ها يشان گفته اند : «مادر عزيزم! به تو افتخار مي‌كنم كه با بردباري مادرانه من را روسفيد كردي ، مي‌دانم در اين هفته‌ها كه از ديدنت بي‌نصيب مانده ام، رنج بسياري بردي، ولي نمي‌خواهم با بيان رنج‌هايم تو را بيش‌تر برنجانم»
آنها همچنين خطاب به مادرشان يك بار ديگر با او تجديد پيمان مي كنند: «هرگز تن به خواري نمي‌دهيم چرا كه نه خس و خاشاك و نه دشمن اين خاك پاكيم. »
به گزارش کلمه، متن نامه زندانیان سیاسی بند 350 خطاب به مادران شان به این شرح است:
به نام خدای مهربان مادران
مادر عزيزم! قلبم با شنيدن خبر سلامتي و تندرستي تو آرام مي‌گيرد و زندان برايم قابل تحمل‌تر مي‌شود و اميد به بهاري شدن تاريخ ايران در دلم موج مي‌زند، چرا‌كه نام تو ديگر فقط تداعي‌گر نسبت فرزندي و مادري نيست، نام تو مام ميهن ، تولد و زايش ، تحمل و صبر ، بزرگي و فداكاري را تداعي مي‌كند.
وقتي تو را به ياد مي‌آورم به ياد تمام مادران اين مرز و بوم خواهم افتاد؛ مادراني كه قهرمانان واقعي تاريخ ايران هستند، چون اگر يك قهرمان تاريخ مي‌سازد يك مادر قهرمان مي‌پرورد و او در اين راه، هم‌چون شمع مي‌سوزد تا جهل و تاريكي رخت بر بندد و راه از نور وجودش چون روز روشن شود .
مادرم، اين روزها عشق مادر در زندان چه معجزه‌ها كه نمي‌كند، هر هفته مردان دربند350 پير و جوان انتظار مي‌كشند تا زمان ديدار فرا رسد، تا از چشمه ناب محبت مادرانه سيراب شوند، چه زيباست وقتي جوانان دانشجوي رها شده از بند هواهاي نفساني و دام‌هاي دنيوي و گرفتار شده دربند بي‌عدالتي با شور و احساس از شعور مادرانه سخن مي‌گويند، شعوري كه در بردباري مادران اين روزها بيش‌از پيش خودنمايي مي‌كند.
اما هزاران افسوس و دريغ كه بيش از 5 ماه است تنها وسيله ارتباط اين قفس با پروانه‌هاي زندگي شان قطع شده است و دلهره يك هفته بي‌خبري جان‌ها را به لب مي‌آورد تا دوشنبه‌ها فرا رسد و هنگام فرارسيدن لحظه ديدار در لرزش دل و دست يار، فقط مي‌توان از پشت شيشه چشم بر چشم يك‌ديگر دوخت و آهنگ هق‌هق شادي را به‌گوش نشست، شاد از ديدار دوباره و اميد به فردايي بهاري، بهاري سبز و خرم و ايراني آباد و آزاد.
گويا زندانبان‌ها مي‌دانند درآغوشهاي گرم خانواده‌ها چه مبادله مي‌شود كه از آن هراس دارند و ديدارهاي حضوري را ممنوع و محدود كرده اند ، چه پر‌طنين است و چقدر لرزه مي‌اندازد آن تپش قلب‌ها در ديدارها بر ديوارهاي استبداد و بي‌رحمي و چه آتش مي‌زند بر خرمن ياغياني كه از غارت و چپاول شكم فربه ساخته‌اند.
مادر عزيزم! به تو افتخار مي‌كنم كه با بردباري مادرانه من را روسفيد كردي ، مي‌دانم در اين هفته‌ها كه از ديدنت بي‌نصيب مانده ام رنج بسياري بردي، ولي نمي‌خواهم با بيان رنج‌هايم تو را بيش‌تر برنجانم. هم‌چنان بردبار باش كه هر خاطره ديدار تو براي يك عمر زيستن مرا توانا ساخته و تو هم‌چنان در قلبم خانه داري كه با هر تپش قلب ديداري عاشقانه را تجربه مي‌كنم و تو خوب مي‌داني كه در عالم عاشقي رنج فراق نيز عالمي دارد، ما رندي مي‌كنيم و ملامت مي‌كشيم اما هرگز تن به خواري نمي‌دهيم چرا كه نه خس و خاشاك و نه دشمن اين خاك پاكيم .
با درود به تمام مادران ايران
گروهی از زندانیان سیاسی بند 350 اوین