شما در حال بازدید از صفحه ساده شده سایت کلمه می باشید. برای دیدن نسخه اصلی اینجا را کلیک کنید.
چکیده : یادداشت‌های روزنامه‌ی کیهان، فارغ از تهمت‌هایی که می‌زنند و دروغ‌هایی که می‌گویند، هر از گاهی، خواسته یا ناخواسته نیمه‌ی پنهانِ مشی سیاسی سیاستمداران خود را آشکار می‌کند. یادداشت‌نویس کیهان اعتراف کرده که در یک سال و نیم گذشته، «رفتار امنیتی و انتظامی» جای سیاست‌ورزی را گرفته است. کاش نویسنده‌ی کیهان همتی مضاعف به خرج می‌داد و «نشانه‌هایی» را از «کسانی» که به صندوق‌های رای لگد زده‌اند، ذکر می‌کرد تا «نیمه‌ی پنهان» آنها نیز آشکار شود. مثلاً می گفت: با لگدِ چه کسانی صندوق‌های رای به کتابخانه‌ای در شیراز پرت شدند؟ چه کسانی صندوق‌های 150 درصدی را پر کردند؟ چه کسانی اس‌ام‌اس‌ها قطع کردند تا رای صندوق‌ها مخابره نشود؟ چه ناکسانی بر روی سهراب اعرابی و کیانوش آسا که به دنبال رای گم‌شده‌ی خود و صندوق‌های واقعی رای بودند، آتش گشودند؟ و ...
کلمه – آل طاها: یادداشت‌های روزنامه‌ی کیهان، فارغ از تهمت‌هایی که می‌زنند و دروغ‌هایی که می‌گویند، هر از گاهی، خواسته یا ناخواسته نیمه‌ی پنهانِ مشی سیاسی سیاستمداران خود را آشکار می‌کند. سیاستمدارانی که حسین شریعتمداری، یار غار و کیهان تریبون نیمه رسمی آنهاست.
در ادامه‌ی این نوع سیاست‌ورزی کیهانی و از قضا همزمان با ترور خشونت‌بار و ناجوانمردانه‌ی چابهار، یادداشت روز کیهان، در مطلبی با عنوان «از اینجا شروع کنید»، ناخواسته به حقیقت تلخی در خصوص آنچه «فتنه‌ی 88» می‌نامد، اعتراف کرده است.
یادداشت‌نویس کیهان می‌گوید که در یک سال و نیم گذشته، مجال چندانی برای سیاست‌ورزی در داخل کشور وجود نداشته و از روزی که «کسانی تصمیم گرفتند با لگد زدن به صندوق رای، شکست خود را به شکستی برای همه‌ی نظام تبدیل کنند»، «سیاست داخلی کنار رفته است» و «رفتار امنیتی و انتظامی» که نویسنده‌ی کیهان آن را امنیت ملی می‌نامد، بر عرصه‌ی کشور سایه افکنده است.
نگارنده با خواندن این سطور، پیش از هر چیز، آرزو کرد که ای کاش نویسنده‌ی کیهان همتی مضاعف به خرج می‌داد و «نشانه‌هایی» را از «کسانی» که به صندوق‌های رای لگد زده‌اند، ذکر می‌کرد تا «نیمه‌ی پنهان» آنها نیز آشکار شود. مگر نشان دادن این نیمه‌ی پنهان، خصلتی کیهانی نیست؟ پس یادداشت چه کیهانی‌تر می‌شد، مثلاً اگر نویسنده می گفت: با لگدِ چه کسانی صندوق‌های رای به کتابخانه‌ای در شیراز پرت شدند؟ چه کسانی صندوق‌های 150 درصدی را پر کردند؟ چه کسانی اس‌ام‌اس‌ها قطع کردند تا رای صندوق‌ها مخابره نشود؟ چه ناکسانی بر روی سهراب اعرابی و کیانوش آسا که به دنبال رای گم‌شده‌ی خود و صندوق‌های واقعی رای بودند، آتش گشودند؟ چه می‌شد اگر کیهان هم عکسی از هزاران عکسی را که عالم و آدم دیده‌اند، می‌دید و دست‌کم همان صحنه‌ی مشهوری را منتشر می‌کرد که در آن یکی از کسانی که به صندوق‌های رای لگد زده است، اسلحه‌ای در دست دارد و به نام بسیج و بسیجی بر بام برآمده است تا صاحبان رای را شهید کند، تا مبادا کسی به دنبال صندوق‌های رای بگردد؟ کیهان دست‌کم باید می‌گفت: چه کسانی از شعار «رای من کجاست» وحشت دارند و با دیدن آن بر اسکناس‌ها و کوچه‌های شهر به خود می لرزند و این شعار سبز را با رنگ سیاه می‌پوشانند، مبادا سیاهی عمل آنان آشکار شود؟
حقیقت این است که کیهان استثنائاً راست گفته است و درست نوشته است که: «از وقتی یک گروه سیاسی مدعی وفاداری به اصل نظام، نقاب از چهره کنار زد و در قامت یک اپوزیسیون برانداز ظاهر شد، دیگر جایی برای سیاست داخلی به معنای رقابت بهنجار و قاعده‌مند گروه‌های سیاسی درون نظام باقی نماند.» آری؛ گروهی به صندوق‌های رای لگد زدند و رای مردم را نخواندند. «گروهی اندک» که چون توان سیاست‌ورزی و رقابت سیاسی نداشتند و صندوق‌های رای مردم را دشمن خود می‌دیدند، با «سردار مشفق» هم‌نوا شدند و مبارزه‌ی انتخاباتی را جنگ نرم خواندند و ستادهای انتخاباتی را با «اتاق جنگ» یکی گرفتند و از دیدار‌های انتخاباتی و احزاب سیاسی با عنوان «کانون‌های توطئه و سرداران فتنه » یاد کردند تا مجالی برای سیاست‌ورزی باقی نمانَد و همه‌چیز امنیتی شود که صاحب‌نظران گفته‌اند «جایی که سیاست تمام می‌شود، جنگ آغاز می‌شود.» راستی کیهان که تا این اندازه، دغدغه‌ی عمل سیاسی و لگد‌پراکنی به صندوق‌های رای را دارد، چرا با برخورداری از «الهامات غیبی» از «سردار مشفق» سراغی نمی‌گیرد و آدرس صندوق‌های رای را از او نمی‌پرسد که آن «بنده‌ی خدا» نشان داده است که بر همه‌چیزِ عالم، عالم است و به تفاوت‌های سیاست داخلی و امنیت ملی آگاه است و در صحنه‌ی جنگ نرم، خود دستی بر آتش دارد؟
باری؛ سوال‌های بی‌جواب بسیارند. ما را که به جواب دادن خداوندان کیهان امیدی نیست، اما حسین شریعتمداری بهتر است دست‌کم یادداشت‌نویس خود را فرا بخواند و به همان زبان مشهور و تعبیر آشنای کیهان از او بپرسد که «نویسنده توضیح نمی‌دهد در حالی که یک سال از نهم دی ماه گذشته است و سالی است که کیهان و یارانش بساط فتنه را برچیده‌اند، چرا هنوز هم فضای امنیتی بر کشور سایه افکنده است؟ و مجالی برای سیاست داخلی وجود ندارد؟ و چرا هنوز هم نویسنده شکل‌گیری فضای سیاست داخلی را به موضع‌گیری در خصوص فتنه موکول کرده است؟ و اصول‌گرایی را بر مدار شریعت فتنه تعریف کرده است؟» و باز هم نویسنده را بازخواست کند که «چرا بی‌بصیرتی کرده و شاخص‌هایی را برای کسانی که به صندوق‌های رای لگد زده‌اند، نیاورده است، تا به کمک آنها اصول‌گرایانِ کیهانی خود را باز شناسند و شریعتمداران در غبار فتنه و بی‌بصیرتی راه را گم نکنند.» شاید هم حسین شریعتمداری بهتر است یادداشت‌نویس خود را اخراج کند که برخلاف سیاست کیهانی، با سخن گقتن از صندوق‌های رای و کسانی که به آنها لگد زده‌اند، داغ مردم را تازه کرده و توطئه‌ی شوم 22 خرداد را، سیاست‌ورزی و رقابت‌های انتخاباتی خوانده است!».و زبانم لال!! دیر نیست که حسین شریعتمداری، یادداشت‌نویس خود را به بند بکشد و یک راست به اوین بفرستد که هم زمان با خشونت‌ورزی و ترورهای چابهار، راز خشونت‌ورزی و سیاست‌پرهیزی یارانش را لو داده و سردار مشفق را رسوا کرده است، که تجربه نشان داده است «شاکیان سردار مشفق» لازم است پیشاپیش متهم و محکوم باشند تا فرصتی برای دادخواهی و دادرسی نداشته باشند و از جست‌و‌جو به دنبال صندوق‌های رای و سیاست ورزی دور بمانند.